Zakaz prowadzenia pojazdów za wypadek

Czy za wypadek drogowy można stracić prawo jazdy?

Tak, Sąd może wymierzyć kierowcy za wypadek drogowy zakaz prowadzenia pojazdów na okres od 1 roku do lat 15.

A teraz krok po kroku, co się może zdarzyć po spowodowaniu prze kierowcę wypadku drogowego:

  • Zatrzymanie prawa jazdy przez Policję za spowodowanie wypadku – za spowodowanie wypadku drogowego Policja może zatrzymać kierowcy dokument prawa jazdy.
  • Przekazanie zatrzymanego przez Policję prawa jazdy do Prokuratora – w ciągu 7 dni Policjant przekazuje prawo jazdy odebrane kierowcy do Prokuratury.
  • Postanowienie Prokuratora o zatrzymaniu kierowcy prawa jazdy za spowodowanie wypadku – Prokurator w ciągu 14 dni wydaje postanowienie o zatrzymaniu kierowcy prawa jazdy za spowodowanie wypadku albo zwraca kierowcy dokument prawa jazdy zatrzymany przez Policję.
  • Wyrok Sądu – ostatecznie, to Sąd rozpoznający sprawę karną decyduje, czy za spowodowanie wypadku drogowego wymierzyć kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów .

O zatrzymaniu prawa jazdy za spowodowanie wypadku drogowego pisałem w artykule „Zatrzymanie prawa jazdy za spowodowanie wypadku”

W tym artykule o zakazie prowadzenia pojazdów za spowodowanie wypadku dowiesz się:

  • Na jak długo Sąd że orzec zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie wypadku, a więc na ile można stracić prawo jazdy za wypadek?
  • Kiedy Sąd może wymierzyć kierowcy środek karny – zakaz prowadzenia pojazdów – za spowodowanie wypadku?
  • Jakie okoliczności Sąd bierze pod uwagę podejmując decyzję, czy wymierzyć kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów za wypadek?
  • Jak przekonać Sąd do nie orzekania zakazu prowadzenia pojazdów za wypadek drogowy?
  • Od kiedy zaczyna się sądowy zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie wypadku?
  • Czy okres zatrzymania prawa jazdy wlicza się do zakazu prowadzenia pojazdów za wypadek drogowy?

Kiedy Sąd orzeka zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie wypadku?

Za spowodowanie wypadku drogowego, nawet ze skutkiem śmiertelnym, Sąd może orzec wobec kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów. Zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie wypadku drogowego jest fakultatywny. Oznacza to, że Sąd może wymierzyć kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie wypadku i może tego zakazu nie orzekać. Decyzja należy do Sądu rozpatrującego sprawę o przestępstwo spowodowania wypadku. Sąd nie jest jednak przy podejmowaniu tak ważnej dla kierowcy decyzji o utracie prawa jazdy całkowicie dowolny. Jest szereg okoliczności, które Są ma obowiązek uwzględnić.

Oto, czym kieruje się Sąd przy podejmowaniu decyzji o zakazie prowadzenia pojazdów za wypadek drogowy:

  • Skutki wypadku drogowego, a więc zakres obrażeń ciała doznanych przez osobę poszkodowaną w wypadku
  • Waga, rodzaj i stopień naruszenia zasad ruchu drogowego przez kierowcę, który spowodował spowodował wypadek. Czy kierowca doprowadził do wypadku na skutek umyślnego, czy nieumyślnego naruszenia przepisów ruchu drogowego? Co było przyczyną wypadku, czy świadome, rażące naruszenie przez kierowcę podstawowych zasad ruchu drogowego, np. wjechanie na przejście dla pieszych na czerwonym świetle, czy też jedynie sekunda nieuwagi, która może się przytrafić każdemu kierowcy?
  • Dotychczasowy sposób prowadzenia samochodu przez kierowcę przed spowodowaniem wypadku drogowego. Ile lat posiada prawo jazdy kierowca, który spowodował wypadek? Czy kierowca,, który doprowadził do wypadku jest karany za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, np. spowodowanie wypadku drogowego czy jazdę samochodem w stanie nietrzeźwości? Czy kierowca oskarżony o spowodowanie wypadku drogowego ma bogatą kartę wykroczeń drogowych i jakich – za nieprawidłowe parkowanie, czy wiele mandatów za znaczne przekroczenia prędkości?
  • Zachowanie kierowcy po spowodowaniu wypadku, a więc, czy kierowca wyciągnął wnioski z popełnionego błędu, który doprowadził do wypadku drogowego, czy przeanalizował swoje zachowanie poprzedzające wypadek, jak duże jest ryzyko, że ponownie spowoduje wypadek?
  • Zachowanie kierowcy po wypadku wobec osoby poszkodowanej , czy kierowca udzielił poszkodowanemu pierwszej pomocy, czy podjął działania zmierzające do przeproszenia osoby poszkodowanej w wypadku i naprawienia szkody doznanej w wypadku
  • Czy prawo jazdy zatrzymane kierowcy za spowodowanie wypadku jest narzędziem jego pracy ?
  • Jakie konsekwencje dla kierowcy i jego rodziny spowoduje zakaz prowadzenia pojazdów nawet na najkrótszy okres 1 roku?

To okoliczności, które zaważą na decyzji Sądu czy wymierzyć kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów za wypadek drogowy. Przy tej ważnej decyzji Sąd uwzględnia interes:

  • osoby poszkodowanej w wypadku drogowym
  • społeczeństwa, a więc wszystkich osób – kierujących pojazdami i pieszych, którym zależy na bezpieczeństwie w komunikacji
  • kierowcy, który spowodował wypadek

Podsumowując: Sąd nie powinien orzekać zakazu prowadzenia pojazdów wobec kierowcy, który przed spowodowaniem wypadku dał się poznać jako ostrożny kierowca, a więc taki, który nie był dotąd karany za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji i nie ma na swoim koncie wiele poważnych wykroczeń drogowych. To bowiem świadczy o tym, że spowodowanie wypadku drogowego było zdarzeniem wyjątkowym w jego zasługującej na aprobatę dotychczasowej drodze życia.

Orzeczenie przez Sąd zakazu prowadzenia pojazdów za spowodowanie wypadku ma na celu wyeliminowanie z ruchu drogowego kierowców stwarzających zagrożenie dla bezpieczeństwa w komunikacji. Wynika to choćby z art.42 par. 2 Kodeksu Karnego, zgodnie z którym Sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów w razie skazania kierowcy za spowodowanie wypadku drogowego, jeśli oceni, że dalsze prowadzenie pojazdu przez tego kierowcę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji.

Jak przekonać Sąd do nie orzekania zakazu prowadzenia pojazdów za wypadek drogowy?

Jeśli po przybyciu na miejsce wypadku drogowego Policjant zatrzyma kierowcy dokument prawa jazdy, wówczas kierowca powinien złożyć do Prokuratury pismo – wniosek o nieuwzględnienie wniosku Policji o zatrzymanie prawa jazdy i orzeczenie zwrotu dokumentu prawa jazdy.

Jeśli Prokurator uwzględni wniosek Policji , wówczas należy złożyć do Sądu pismo – zażalenie na postanowienie Prokuratora o zatrzymaniu kierowcy dokumentu prawa jazdy za spowodowanie wypadku.

Więcej na ten temat przeczytasz w artykule „Zatrzymanie prawa jazdy za spowodowanie wypadku”

Ostatecznie to Sąd w wyroku skazującym decyduje czy wymierzyć kierowcy za spowodowanie wypadku drogowego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Kierowca oskarżony o przestępstwo spowodowania wypadku nie powinien zakładać, że Sąd z urzędu zbada jego sytuację rodzinna i zawodową, zważy wszystkie argumenty przemawiające za i przeciwko orzeczeniu zakazu prowadzenia pojazdów.

Kierowca oskarżony o spowodowanie wypadku drogowego lub reprezentujący go Adwokat powinien przedstawić Sądowi wszystkie argumenty dotyczące:

  • okoliczności spowodowania wypadku drogowego,
  • dotychczasowego sposobu życia kierowcy, który spowodował wypadek,
  • zachowania kierowcy po wypadku
  • konsekwencji utraty prawa jazdy dla kierowcy i jego rodziny.

Najlepiej przygotować i złożyć do Sądu pismo procesowe zawierające okoliczności przemawiające za odstąpieniem od orzeczenia wobec kierowcy zakazu prowadzenia pojazdów i dowody – dokumenty na ich poparcie. Przykład takiego pisma to wniosek o warunkowe umorzenie sprawy karnej o spowodowanie wypadku drogowego z odstąpieniem od zakazu prowadzenia pojazdów.

Na ile można stracić prawo jazdy za spowodowanie wypadku?

Jak długi może być sądowy zakaz prowadzenia pojazdów za wypadek? Za spowodowanie wypadku drogowego, w tym również wypadku ze skutkiem śmiertelnym Sąd może wymierzyć kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów na okres od 1 roku do 15 lat.

Co to znaczy, że Sąd może wymierzyć kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów na okres od 1 roku do 15 lat?

Zgodnie z art.43 par. 1 Kodeksu Karnego zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie wypadku drogowego jest wymierzany w latach na okres od 1 roku do 15 lat. Oznacza to, że:

  • Sąd może wymierzyć kierowcy za spowodowanie wypadku drogowego, nawet śmiertelnego zakaz prowadzenia pojazdów, ale nie musi.
  • Minimalny okres zakazu prowadzenia pojazdów za wypadek wynosi 1 rok. Sąd nie może wymierzyć kierowcy za spowodowanie wypadku drogowego zakazu prowadzenia pojazdów na okres poniżej 1 roku, np. na 6 miesięcy. Sąd może w ogóle nie orzekać zakazu prowadzenia pojazdów za wypadek, ale jeśli się na to zdecyduje, to na minimum 1 rok.
  • Maksymalny okres zakazu prowadzenia pojazdów za spowodowanie wypadku drogowego wynosi 15 lat

Wyłączenie spod zakazu prowadzenia pojazdów poszczególnych kategorii pojazdów i prawa jazdy

Orzekając zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie wypadku drogowego Sąd może ten zakaz ograniczyć do określonego w wyroku rodzaju pojazdów i kategorii prawa jazdy. Wynika to wprost z art.42 par. 2 k.k.

Dla wyjaśnienia kilka przykładów:

  • Sąd może orzec wobec kierowcy, za spowodowanie wypadku, zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych – to oznacza, po uprawomocnieniu się wyroku skazującego kierowca nie będzie mógł prowadzić jakiegokolwiek pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym i powietrznym. To najszerszy zakaz prowadzenia pojazdów. Obejmuje wszelkie pojazdy mechaniczne, niezależnie od tego, czy do ich prowadzenia wymagane jest posiadanie prawa jazdy.
  • Sąd może orzec wobec kierowcy, który spowodował wypadek, zakaz prowadzenia pojazdów z wyłączeniem pojazdów, do których prowadzenia uprawnia kategoria B prawa jazdy. Tak określony w wyroku zakaz prowadzenia pojazdów nie obejmuje samochodów osobowych. Kierowca skazany na opisany w ten sposób zakaz prowadzenia pojazdów może prowadzić samochody osobowe nie łamiąc sądowego zakazu prowadzenia pojazdów
  • Sąd może wymierzyć kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów z wyłączeniem pojazdów do których prowadzenia uprawnia kategoria C i C+E prawa jazdy. W takim przypadku zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie wypadku obejmuje samochody osobowe i wszelkie inne pojazdy mechaniczne poza samochodami ciężarowymi i samochodami ciężarowymi z przyczepą. Kierowca może prowadzić samochody ciężarowe i samochody ciężarowe z przyczepą nie narażając się na przestępstwo złamania sądowego zakazu prowadzenia pojazdów
  • Sąd może orzec wobec kierowcy skazanego za spowodowanie wypadku zakaz prowadzenia pojazdów za wyjątkiem motocykli. Tu sprawa jest jasna. Zakaz prowadzenia pojazdów obejmuje wszelkie pojazdy mechaniczne za wyjątkiem motocykli. Kierowca może kierować motocyklami bez obaw o złamanie zakazu prowadzenia pojazdów.
  • Sąd może orzec wobec kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów ograniczony do wskazanej w wyroku skazującym kategorii pojazdów, np. do motocykli, albo samochodów osobowych, albo samochodów ciężarowych.

Od kiedy zaczyna obowiązywać zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie wypadku?

Kierowcę skazanego za spowodowanie wypadku na zakaz prowadzenia pojazdów, zakaz obowiązuje od dnia uprawomocnienia się wyroku skazującego.

Z tego powodu przestępstwo złamania sądowego zakazu prowadzenia pojazdów określone w art.244 Kodeksu Karnego popełnia ten kierowca, który kieruje pojazdem po uprawomocnieniu się wyroku skazującego.

Od kiedy liczyć sądowy zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie wypadku?

Zgodnie z art.63 par. 4 k.k. na poczet orzeczonego przez Sąd zakazu prowadzenia pojazdów Sąd zalicza kierowcy okres zatrzymania dokumentu prawa jazdy. To oznacza, że cały okres od odebrania kierowcy dokumentu prawa jazdy przez Policję powinien zostać przez Sąd w wyroku zaliczony na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów. W praktyce Sądy stosują w wyrokach taką formułę „Na podstawie art.63 par. 4 k.k. Sąd zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów okres zatrzymania prawa jazdy od dnia (data zatrzymania prawa jazdy przez Policję) do dnia wyroku”.

Dla lepszego zobrazowania Zakaz prowadzenia pojazdów orzeczony za spowodowanie wypadku jest liczony od jednej z przedstawionych niżej dat:

  • od daty zatrzymania kierowcy prawa jazdy – jeśli po przybyciu na miejsce wypadku Policja zabrała kierowcy dokument prawa jazdy, a Prokurator wydał postanowienie o zatrzymaniu kierowcy prawa jazdy
  • od daty zwrócenia przez kierowcę dokumentu prawa jazdy do Wydziału Komunikacji – jeśli Sąd w wyroku skazującym zobowiązał kierowcę do zwrotu dokumentu prawa jazdy
  • od daty uprawomocnienia się wyroku skazującego kierowcę – jeśli prawo jazdy nie zostało zatrzymane kierowcy za spowodowanie wypadku, a jednocześnie Sąd nie zobowiązał kierowcy do zwrotu dokumentu prawa jazdy do Wydziału Komunikacji

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | Otagowano , , , , | Dodaj komentarz

Zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie kolizji

Czy za kolizję drogową kierowcy grozi zakaz prowadzenia pojazdów?

Za spowodowanie kolizji drogowej Policjant może zatrzymać kierowcy dokument prawa jazdy, a Sąd może wymierzyć kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów na okres od 6 miesięcy do 3 lat.

O zatrzymaniu prawa jazdy za kolizję drogową pisałem w artykule ” Zatrzymanie prawa jazdy za spowodowanie kolizji” . W tym artykule przeczytasz:

  • Na ile Sąd może zabrać kierowcy prawo jazdy za spowodowanie kolizji?
  • Kiedy Sąd może wymierzyć kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów za kolizję drogową?
  • Co Sąd bierze pod uwagę decydując, czy wymierzyć kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów za kolizję?
  • Od kiedy kierowcę obowiązuje sądowy zakaz prowadzenia pojazdów?
  • Jak liczyć początek i koniec zakazu prowadzenia pojazdów za spowodowanie kolizji drogowej?

Czym jest spowodowanie kolizji drogowej?

Spowodowanie kolizji drogowej to wykroczenie drogowe polegające na sprowadzeniu przez kierowcę zagrożenia dla bezpieczeństwa w komunikacji. Spowodowanie kolizji drogowej stanowiące wykroczenie drogowe zostało opisane w art. 86 § 1 kodeksu wykroczeń: kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podlega karze grzywny. Natomiast zgodnie z art.86 § 3 kodeksu wykroczeń w razie popełnienia wykroczenia spowodowania kolizji drogowej Sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów.

Na ile Sąd może zabrać kierowcy prawo jazdy za spowodowanie kolizji?

Jak długi może być sądowy zakaz prowadzenia pojazdów za kolizję? – za spowodowanie kolizji drogowej, a więc za popełnienie wykroczenia z art. 86 § 1 kodeksu wykroczeń Sąd może wymierzyć kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów na okres od 6 miesięcy do 3 lat.

Co to znaczy, że Sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów na okres od 6 miesięcy do 3 lat ?

Zgodnie z art.29 par. 1 k.w. zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie kolizji drogowej wymierza się w miesiącach lub latach na okres od 6 miesięcy do 3 lat.

Sformułowanie: Sąd może orzec za zakaz prowadzenia pojazdów na okres od 6 miesięcy do 3 lat oznacza, że:

  • Sąd może wymierzyć kierowcy za spowodowanie kolizji drogowej zakaz prowadzenia pojazdów, ale nie musi.
  • Minimalny okres zakazu prowadzenia pojazdów za spowodowanie kolizji drogowej wynosi 6 miesięcy. Sąd nie może wymierzyć kierowcy za kolizję drogową zakazu prowadzenia pojazdów na krócej niż 6 miesięcy. Jeśli Sąd zdecyduje orzec wobec kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów, to na minimum 6 miesięcy. Sąd nie może skazać kierowcę za spowodowanie kolizji drogowej na zakaz np. na 3 miesiące.
  • Maksymalny okres zakazu prowadzenia pojazdów za spowodowanie kolizji to 3 lata. Sąd nie może wymierzyć kierowcy za kolizję zakazu prowadzenia pojazdów na dłużej niż 3 lata, np. na 3 lata i 6 miesięcy

Czy Sąd może wymierzyć kierowcy, który spowodował kolizję zakaz prowadzenia pojazdów na 3 miesiące?

Sąd nie może orzec zakazu prowadzenia pojazdów za spowodowanie kolizji na czas krótszy niż 6 miesięcy, np. na 3 miesiące. Wydaje się to bez sensu, ale tak jest. Sąd może w ogóle nie orzekać wobec kierowcy zakazu prowadzenia pojazdów za spowodowanie kolizji, ale jeśli się na to zdecyduje, , to zakaz musi wynosić co najmniej 6 miesięcy.

Od kiedy kierowcę obowiązuje zakaz prowadzenia pojazdów za kolizję drogową?

Kierowcę, który został skazany na zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie kolizji drogowej, zakaz ten obowiązuje od uprawomocnienia się wyroku.

Oznacza to, że przestępstwo złamania sądowego zakazu prowadzenia pojazdów z art.244 Kodeksu Karnego popełnia kierowca, który prowadzi pojazd po uprawomocnieniu się wyroku skazującego. Nie ma znaczenia, czy Policja zatrzymała kierowcy prawo jazdy za spowodowanie kolizji. Nie ma też znaczenia, czy kierowca, któremu Policja nie zabrała prawa jazdy za kolizję drogową oddał dokument prawa jazdy do Wydziału Komunikacji. Data uprawomocnienia się wyroku skazującego kierowcę jest datą, od której kierowcę obowiązuje zakaz prowadzenia pojazdów.

Od kiedy liczy się sądowy zakaz prowadzenia pojazdów za kolizję drogową?

Zakaz prowadzenia pojazdów orzeczony za spowodowanie kolizji jest liczony od jednej z przedstawionych niżej dat:

  • od daty zatrzymania kierowcy prawa jazdy – jeśli po przybyciu na miejsce kolizji Policja zabrała kierowcy dokument prawa jazdy, a Sąd wydał postanowienie o zatrzymaniu kierowcy prawa jazdy
  • od daty zwrócenia przez kierowcę dokumentu prawa jazdy do Wydziału Komunikacji – jeśli Sąd w wyroku skazującym zobowiązał kierowcę do zwrotu dokumentu prawa jazdy
  • od daty uprawomocnienia się wyroku skazującego kierowcę – jeśli prawo jazdy nie zostało zatrzymane kierowcy za spowodowanie kolizji, a Sąd nie zobowiązał kierowcy do zwrotu dokumentu prawa jazdy do Wydziału Komunikacji

Ustalenie początku zakazu prowadzenia pojazdów za spowodowanie kolizji ma bardzo duże znaczenie praktyczne. Tylko wtedy kierowca będzie widział kiedy kończy się orzeczony przez Sąd zakaz prowadzenia pojazdów. W razie wątpliwości lepiej zapytać Adwokata specjalizującego się w sprawach o zatrzymanie kierowy dokumentu prawa jazdy.

Kiedy Sąd orzeka zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie kolizji?

Zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie kolizji drogowej jest fakultatywny. Oznacza to, że Sąd może wymierzyć kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie kolizji i może tego zakazu nie orzekać. Decyzja należy do Sądu rozpatrującego sprawę o kolizję drogową. Sąd nie jest jednak przy jej podejmowaniu całkowicie dowolny.

Oto, czym kieruje się Sąd przy podejmowaniu decyzji: czy orzec czy nie orzekać wobec kierowcy zakazu prowadzenia pojazdów za kolizję drogową:

  • Stopień naruszenia zasad ruchu drogowego przez kierowcę, który spowodował kolizję. Czy kierowca spowodował kolizję na skutek umyślnego, czy nieumyślnego naruszenia przepisów ruchu drogowego? Czy przyczyną kolizji było świadome, lekceważące podejście kierowcy do bezpieczeństwa w komunikacji, czy jedynie chwila nieuwagi?
  • Dotychczasowy sposób jazdy samochodem przez kierowcę przed spowodowaniem kolizji drogowej. Czy kierowca, który spowodował kolizję jest karany za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, np. spowodowanie wypadku drogowego czy jazdę samochodem pod wpływem alkoholu? Czy kierowca obwiniony o spowodowanie kolizji drogowej ma wiele wykroczeń drogowych na swoim koncie i jakich – 2 mandaty za złe parkowanie, czy 5 mandatów za przekroczenia prędkości?
  • Zachowanie kierowcy po spowodowaniu kolizji, a więc, czy kierowca wyciągnął wnioski z popełnionego wykroczenia spowodowania kolizji?
  • Zachowanie kierowcy wobec osoby poszkodowanej w kolizji drogowej, czy kierowca podjął działania zmierzające do jej przeproszenia?
  • Czy prawo jazdy zatrzymane za spowodowanie kolizji jest narzędziem pracy kierowcy, który spowodował kolizję?
  • Jakie konsekwencje dla kierowcy i jego rodziny spowoduje zakaz prowadzenia pojazdów nawet na najkrótszy okres 6 miesięcy?

Upraszczając: Sąd powinien wymierzyć zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie kolizji kierowcy, który stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym

Na zakończenie rada: to do Ciebie lub reprezentującego Cię Adwokata należy przedstawienie Sądowi wszystkich argumentów za nie orzekaniem zakazu prowadzenia pojazdów.

Argumenty przemawiające za odstąpieniem przez Sąd od orzekania zakazu prowadzenia pojazdów najlepiej przedstawić w piśmie procesowym do Sądu, np. we wniosku o dobrowolne poddanie się karze z odstąpieniem od zakazu prowadzenia pojazdów.

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | Otagowano , , , | Dodaj komentarz

Kara za spowodowanie wypadku drogowego

Jaka kara grozi kierowcy za spowodowanie wypadku drogowego?

Kara za spowodowanie wypadku drogowego – za spowodowanie wypadku drogowego z art.177 par. 1 Kodeksu karnego kierowcy grozi kara pozbawienia wolności od 1 miesiąca do 3 lat.

Kara grzywny za spowodowanie wypadku drogowego – zamiast kary pozbawienia wolności Sąd może wymierzyć kierowcy za spowodowanie wypadku drogowego karę grzywny albo karę ograniczenia wolności, czyli tzw. prace społeczne. Uprawnienie Sądu do wymierzenia kierowcy za wypadek drogowy kary grzywny albo ograniczenia wolności, zamiast kary pozbawienia wolności wynika wprost z art.37 a Kodeksu Karnego

Zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie wypadku – oprócz kary pozbawienia wolności, grzywny, albo prac społecznych Sąd może wymierzyć kierowcy, który spowodował wypadek drogowy zakaz prowadzenia pojazdów na okres od 1 roku do 15 lat.

Warunkowe umorzenie postępowania za spowodowanie wypadku – kierowca, który spowodował wypadek drogowy może ubiegać się o warunkowe umorzenie postępowania karnego, dzięki czemu zachowa status osoby nie karanej za przestępstwo.

Jaka kara grozi za spowodowanie wypadku ze skutkiem śmiertelnym?

Kara za spowodowanie wypadku śmiertelnegoza spowodowanie wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym kierowcy grozi kara pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat. Wynika to z art.177 par. 1 Kodeksu Karnego, wedle którego jeżeli skutkiem wypadku jest śmierć albo ciężki uszczerbek na zdrowiu, wówczas kierowca, które spowodował wypadek podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat.

Kara grzywny za spowodowanie wypadku śmiertelnego – wyjątkowo, zamiast kary pozbawienia wolności Sąd może wymierzyć kierowcy za spowodowanie wypadku ze skutkiem śmiertelnym karę grzywny albo karę ograniczenia wolności – prace społeczne. Wynika to z treści art.37a k.k.

Warunkowe umorzenie postępowania za wypadek ze skutkiem śmiertelnymkierowca oskarżony o spowodowanie wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym nie może się ubiegać o warunkowe umorzenie postępowania karnego. Wynika to z art.66 par. 2 k.k., zgodnie z którym warunkowego umorzenia postępowania karnego nie stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności.

Zakaz prowadzenia pojazdów za wypadek śmiertelnyza spowodowanie wypadku ze skutkiem śmiertelnym Sąd nie musi, ale może wymierzyć kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów na okres od 1 roku do 15 lat.

Czy za spowodowanie wypadku drogowego kierowca może pójść do więzienia?

Kara więzienia dla kierowcy za spowodowanie wypadkuza spowodowanie wypadku drogowego Sądy wymierzają kierowcom karę bezwzględnego pozbawienia wolności, a więc bez warunkowego zawieszenia bardzo rzadko. Dotyczy to wyjątkowych sytuacji, takich jak:

  • kierowca, który spowodował wypadek prowadził samochód pod wpływem alkoholu
  • kierowca, który spowodował wypadek kierował samochodem pod wpływem środków odurzających
  • kierowca, który spowodował wypadek zbiegł z miejsca wypadku
  • kierowca spowodował wypadek na skutek rażącego naruszenia podstawowych zasad ruchu drogowego, np. na skutek rażącego przekroczenia prędkości powodując poważne obrażenia ciała u osoby poszkodowanej w wypadku
  • kierowca, który spowodował wypadek był już karany za przestępstwo spowodowania wypadku drogowego lub inne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (np. jazdę samochodem pod wpływem alkoholu) i ma na koncie wiele poważnych wykroczeń drogowych

Czy można pójść do więzienia za spowodowanie wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym?

Więzienie za spowodowanie wypadku śmiertelnegoza spowodowanie wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym Sąd rzadko wymierzają kierowcom kary więzienia, a więc kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia. Dzieje się tak w sytuacjach opisanych wyżej, jak przy spowodowaniu zwykłego wypadku drogowego. Zagrożenie skazania przez Sąd kierowcy za spowodowanie wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym kary bezwzględnego pozbawienia wolności jest większe z powodu skutku wypadku – śmierci lub kalectwa osoby poszkodowanej w wypadku.

Jakie kary Sądy wymierzają za spowodowanie wypadku?

Za spowodowanie zwykłego wypadku drogowego Sądy wymierzają kierowcom najczęściej kary od 6 miesięcy do 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary.

Często Sądy wymierzają kierowcom za spowodowanie wypadku kary grzywny rzędu 1000 zł. do 5000 zł. – zamiast kary pozbawienia wolności.

Oprócz kary głównej Sądy wymierzają kierowcom za spowodowanie wypadku drogowego środki karne, np. obowiązek częściowego naprawienia szkody na rzecz osoby poszkodowanej w wypadku drogowym.

Za spowodowanie wypadku drogowego Sąd może wymierzyć kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów od 1 roku do lat 15.

Jakie kary Sądy wymierzają kierowcom za spowodowanie wypadku ze skutkiem śmiertelnym?

Za spowodowanie ciężkiego wypadku drogowego albo wypadku ze skutkiem śmiertelnym Sądy zazwyczaj wymierzają kierowcom kary pozbawienia wolności 1 roku z warunkowym zawieszeniem wykonania kary, a obok nich kary grzywny i częściowego zadośćuczynienia za krzywdę.

Za spowodowanie wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym (gdy kierowca był trzeźwy i nie zbiegł z miejsca wypadku) Sądy rzadko wymierzają kierowcom kary pozbawienia wolności rzędu 1 roku, 2 lat bez warunkowego zawieszenia wykonania kary. Sądy wymierzają kierowcom kary więzienia za wypadek śmiertelny gdy kierowca był już karany za spowodowanie wypadku, albo był już karany za przestępstwo prowadzenia samochodu pod wpływem alkoholu, albo gdy w sposób rażący naruszył zasady ruchu drogowego. Przykład: kierowca jadąc w terenie zabudowanym z prędkością 100 km/ha potrącił pieszego na przejściu dla pieszych.

Co bierze pod uwagę Sąd wymierzając kierowcy karę za spowodowanie wypadku?

Wymierzając kierowcy karę za spowodowanie wypadku drogowego Sąd bierze pod uwagę:

  • skutki wypadku drogowego, a więc jakich obrażeń ciała doznała osoba poszkodowana w wypadku?
  • stopień naruszenia zasad ruchu drogowego przez kierowcę, który spowodował wypadek
  • przyczynienie się poszkodowanego do wypadku drogowego
  • dotychczasowy sposób życia kierowcy, który spowodował wypadek, czy kierowca był już karany za spowodowanie wypadku albo inne przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji i ile ma na swoim koncie wykroczeń drogowych
  • sposób zachowanie kierowcy po spowodowaniu wypadku, czy kierowca przyznał się do spowodowania wypadku, czy podjął próby przeproszenia osoby poszkodowanej w wypadku?

Warunkowe umorzenie postępowania za spowodowanie wypadku drogowego

Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne przeciwko kierowcy za spowodowanie zwykłego wypadku drogowego z art.177 par. 1 k.k.

Warunkowe umorzenie postępowania karnego nie jest możliwe za przestępstwo spowodowania ciężkiego wypadku drogowego z art.177 par. 2 k.k., a więc skutkującego kalectwem lub śmiercią osoby poszkodowanej w wypadku.

Warunkowe umorzenie postępowania karnego za spowodowanie wypadku drogowego daje kierowcy zachowanie statusu osoby niekaranej za przestępstw – tzw. czysta kartę karną.

Podsumowując:

Wobec kierowcy, który spowodował zwykły wypadek z art 177§ 1, a więc taki, w którym żadna z osób nie poniosła śmierci oraz nie doznała ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, sąd może wydać wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne na podstawie art. 66 § 1 k.k.

Ponieważ warunkowo umorzyć postępowanie karne można tylko wobec sprawcy przestępstwa zagrożonego karą do 5 lat pozbawienia wolności, nie można zastosować tej instytucji wobec sprawcy wypadku, w wyniku którego przynajmniej jeden z uczestników zdarzenia poniósł śmierć lub odniósł obrażenia będące ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu, gdyż według art. 177 § 2 k.k. spowodowanie wypadku drogowego skutkującego kalectwem albo śmiercią osoby poszkodowanej w wypadku jest zagrożony karą pozbawienia wolności do 8 lat.

Kierowca, który za spowodowanie wypadku drogowego ubiega się o warunkowe umorzenie postępowania karnego musi być osobą niekaraną za przestępstwo umyślne, jego postawa, właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.

Jeśli kierowca przyznaje się do spowodowania wypadku drogowego to powinien ubiegać się o warunkowe umorzenie postępowania karnego.

Zatrzymanie prawa jazdy za wypadek

Czy Policjant może zatrzymać kierowcy prawo jazdy za spowodowanie wypadku?Za spowodowanie wypadku drogowego Policjant może zatrzymać kierowcy dokument prawa jazdy.

Co się dzieje z prawem jazdy zatrzymanym przez Policję za spowodowanie wypadku? – Po zatrzymaniu kierowcy prawa jazdy za spowodowanie wypadku Policjant przesyła dokument prawa jazdy Prokuratorowi. To Prokurator podejmuję decyzję, czy zatrzymać kierowcy prawo jazdy za spowodowanie wypadku czy zwrócić kierowcy dokument prawa jazdy. Na postanowienie Prokuratora przysługuje zażalenie do Sądu – więcej na ten temat w artykule „Zatrzymanie prawa jazdy za spowodowanie wypadku drogowego”

Czy Policja zatrzymuje prawo jazdy za spowodowanie wypadku? – Od 2015r. Policjanci często zatrzymują kierowcom prawo jazdy za spowodowanie wypadku drogowego. Zdarza się, że Policjanci zatrzymują prawo jazdy kierowcom, nawet za spowodowanie błahego wypadku drogowego skutkującego niewielkimi obrażeniami ciała u osoby poszkodowanej w wypadku. Ta, czasami „bezsensowna” praktyka Policji zaczęła się po 2015r., tj. od wydania przez Komendanta Głównego Policji zarządzenia o walce Policji z piratami drogowymi.

Zatrzymanie prawa jazdy za wypadek śmiertelny

Czy Policjant zatrzymuje prawo jazdy za spowodowanie wypadku ze skutkiem śmiertelnym?Za spowodowanie wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym Policjant niemal w każdym przypadku zatrzymuje kierowcy dokument prawa jazdy i wysyła do Prokuratora wniosek o zatrzymanie prawa jazdy.

Czy kierowca otrzyma zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie wypadku śmiertelnego?Za spowodowanie wypadku śmiertelnego Sąd może, ale nie musi wymierzyć kierowcy, który spowodował wypadek zakaz prowadzenia pojazdów. Dlatego kierowca, którego prawo jazdy zostało zatrzymane przez Policję za spowodowanie wypadku śmiertelnego powinien:

  • złożyć do Prokuratury wniosek o odstąpienie od zatrzymania dokumentu prawa jazdy odebranego przez Policję za spowodowanie wypadku i zwrócenie dokumentu prawa jazdy
  • złożyć do Sądu zażalenie na postanowienie Prokuratora o zatrzymaniu kierowcy prawa jazdy za wypadek, jeśli Prokurator uwzględni wniosek Policji i zatrzyma kierowcy dokument prawa jazdy

Sądowy zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie wypadku

Za spowodowanie wypadku, zarówno zwykłego z art.177 par. 1 k.k., jak i ciężkiego z art.177 par. 2 k.k., Sąd może, ale nie musi wymierzyć kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów.

Sąd może orzec wobec kierowcy za spowodowanie wypadku drogowego zakaz prowadzenia pojazdów na okres od 1 roku do 15 lat.

W razie orzeczenia przez Sąd zakazu prowadzenia pojazdów za spowodowanie wypadku, zakaz prowadzenia pojazdów biegnie, tzn. jest liczony od daty zabrania kierowcy dokumentu prawa jazdy za spowodowanie wypadku.

Co to oznacza, że Sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie wypadku?

Sąd może orzec wobec kierowcy za spowodowanie wypadku drogowego zakaz prowadzenia pojazdów – to oznacza, że Sąd może wymierzyć kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie wypadku, ale nie musi.

Czym kieruje się Sąd decydując o zakazie prowadzenia pojazdów za wypadek drogowy?

Sąd powinien wymierzyć kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie wypadku, jeśli z okoliczności wypadku i dotychczasowego sposobu jazdy samochodem przez kierowcę, który spowodował wypadek wynika, że dalsze kierowanie pojazdami przez kierowcę stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa w komunikacji.

Sąd powinien zatem orzec wobec kierowcy za spowodowanie wypadku zakaz prowadzenia pojazdów, jeżeli dla bezpieczeństwa innych kierujących pojazdami oraz pieszych konieczne jest wyeliminowanie kierowcy z ruchu drogowego.

Sąd decydując, czy wymierzyć kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie wypadku bierze w szczególności pod uwagę:

  • jakie zasady ruchu drogowego naruszył kierowca, który spowodował wypadek drogowy? Sąd nie powinien wymierzyć kierowcy zakazu prowadzenia pojazdów, jeżeli kierowca spowodował wypadek na skutek nieumyślnego naruszenia zasad ruchu drogowego, np. chwili nieuwagi, dekoncentracji, niezależnie od skutków wypadku
  • jaki był dotychczasowy sposób jazdy kierowcy, który spowodował wypadek drogowy, w szczególności czy jest osobą karaną za spowodowanie wypadku, albo inne przestępstwo w ruchu drogowym, ile wykroczeń drogowych popełnił i jakie? Sąd nie powinien wymierzyć kierowcy za spowodowanie wypadku drogowego zakazu prowadzenia pojazdów, jeśli kierowca był dotychczas niekarany za spowodowanie wypadku i inne przestępstwa w ruchu drogowym, a ponadto nie ma poważnych wykroczeń w ruchu drogowym na swoim koncie.

Obowiązek naprawienia szkody za spowodowanie wypadku drogowego

Zgodnie z treścią art. 46 kodeksu karnego razie wydania wyroku skazującego za spowodowanie wypadku drogowego sąd może orzec wobec kierowcy (a na wniosek złożony przez pokrzywdzonego lub inną osobę uprawnioną musi orzec) obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej wypadkiem (w całości lub w części) lub zadośćuczynienia za doznaną w wypadku krzywdę (tj. szkodę niematerialną).

Nawiązka za spowodowanie wypadku

Zamiast obowiązku naprawienia szkody Sąd może orzec wobec kierowcy, który spowodował wypadek nawiązkę na rzecz osoby poszkodowanej w wypadku. Cel nawiązki za spowodowanie wypadku drogowego jest taki sam, jak obowiązku naprawienia szkody – zrekompensowanie osobie poszkodowanej w wypadku szkody, zarówno majątkowej jak i cierpienia i bólu.

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | Otagowano , , , , , , , , | Dodaj komentarz

Zatrzymanie prawa jazdy za spowodowanie wypadku

Czy za spowodowanie wypadku drogowego Policjant może zatrzymać kierowcy dokument prawa jazdy?

Zatrzymanie prawa jazdy za spowodowanie wypadku – Policjant jest uprawniony do zatrzymania kierowcy prawa jazdy za spowodowanie wypadku drogowego.

Uprawnienie Policji do zatrzymania kierowcy prawa jazdy wynika z art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem Policjant ma prawo zatrzymać kierującemu pojazdem dokument prawa jazdy, w razie uzasadnionego podejrzenia, że kierowca popełnił przestępstwo lub wykroczenie, za które może być orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów.

Spowodowanie wypadku drogowego stanowi przestępstwo z art.177 par. 1 lub 2 k.k. za które Sąd może wymierzyć kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów na okres od 1 roku do 15 lat.

Podsumowując

Na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym Policjant ma prawo zatrzymać prawo jazdy kierowcy za spowodowanie wypadku drogowego, ponieważ za przestępstwo spowodowania wypadku drogowego kierowca może zostać ukarany przez Sąd zakazem prowadzenia pojazdów

Czy po zatrzymaniu prawa jazdy za wypadek można jeździć samochodem?

Po zatrzymaniu kierowcy dokumentu prawa jazdy Policjant wystawia pokwitowanie. Pokwitowanie zatrzymania prawa jazdy to dokument wystawiony przez Policję na potwierdzenie zatrzymania kierowcy dokumentu prawa jazdy.

Kierowca, którego prawo jazdy zostało zatrzymane przez Policję za spowodowanie wypadku drogowego może jeździć samochodem przez 7 dni od zatrzymania dokumentu prawa jazdy.

Co się dzieje po zatrzymaniu kierowcy prawa jazdy za spowodowanie wypadku ?

W terminie 7 dni od odebrania kierowcy prawa jazdy za spowodowanie wypadku drogowego Policja przekazuje dokument prawa jazdy do Prokuratury wraz z wnioskiem o zatrzymanie prawa jazdy.

Prokurator w ciągu 14 dni od otrzymania od Policji dokumentu prawa jazdy zatrzymanego za spowodowanie wypadku wydaje postanowienie, w którym albo zatrzymuje kierowcy dokument prawa jazdy odebrany przez Policję, albo nakazuje jego zwrot kierowcy

Czy można odzyskać prawo jazdy zatrzymane przez Policję za spowodowanie wypadku?

To nie Policjant, ale Prokurator podejmuje decyzję czy zatrzymać kierowcy prawo jazdy za spowodowanie wypadku drogowego. Kierowca, którego prawo jazdy zostało odebrane przez Policję za spowodowanie wypadku drogowego powinien wysłać do właściwej miejscowo Prokuratury pismo – wniosek o odstąpienie od zatrzymania prawa jazdy i zarządzenie jego zwrotu. Pismo to należy złożyć do Prokuratury od razu po wpłynięciu wniosku Policji o zatrzymanie kierowcy dokumentu prawa jazdy. Chodzi o to, by Prokurator, przed podjęciem decyzji o zatrzymaniu kierowcy prawa jazdy, zapoznał się z argumentami przemawiającymi za zwróceniem kierowcy prawa jazdy zatrzymanego przez Policję. Takie działanie znacząco zwiększa szansę kierowcy, który spowodował wypadek drogowy na odzyskanie prawa jazdy zatrzymanego przez Policję. Pismo – wniosek o odstąpienie od zatrzymania prawa jazdy i zarządzenie jego zwrotu może złożyć kierowca, którego prawo jazdy zostało zatrzymane, jak i działający w jego imieniu Adwokat

Czy Prokurator może oddać kierowcy prawo jazdy zatrzymane przez Policję?

Prokurator może zwrócić kierowcy prawo jazdy zatrzymane przez Policję za spowodowanie wypadku drogowego. Wówczas od razu po wydaniu postanowienia o zwrocie prawa jazdy kierowca może odebrać dokument prawa jazdy w Sekretariacie Prokuratury.

Prokurator może również uwzględnić wniosek Policji i postanowić o zatrzymaniu prawa jazdy odebranemu kierowcy przez Policję za wypadek drogowy. Wówczas Prokurator przesyła dokument prawa jazdy zatrzymany kierowcy przez Policję za spowodowanie wypadku do Wydziału Komunikacji.

Jak argumenty mogą przekonać Prokuratora do zwrotu prawa jazdy zatrzymanego kierowcy przez Policję ?

Podejmując decyzję o zatrzymaniu kierowcy prawa jazdy za spowodowanie wypadku drogowego Prokurator bierze pod uwagę:

  1. skutki wypadku drogowego, a więc jakich obrażeń ciała doznała osoba poszkodowana w wypadku drogowym?
  2. okoliczności wypadku drogowego, w szczególności, jakie zasady ruchu drogowego naruszył kierowca, który spowodował wypadek drogowy?
  3. dotychczasowy sposób życia kierowcy, któremu Policja zatrzymała prawo jazdy za spowodowanie wypadku drogowego, w szczególności, czy kierowca był wcześniej karany za przestępstwa lub wykroczenia drogowe i jakie?
  4. jakie konsekwencje dla kierowcy i jego rodziny pociągnie za sobą zatrzymanie dokumentu prawa jazdy?
  5. zachowanie kierowcy po spowodowaniu wypadku drogowego, np. w celu przeproszenia i zadośćuczynienia osobie poszkodowanej w wypadku drogowym

Zaskarżenie decyzji Prokuratora o zatrzymaniu prawa jazdy za wypadek drogowy

Kierowca może zaskarżyć postanowienie Prokuratora o zatrzymaniu prawa jazdy za wypadek drogowy. W tym celu powinien złożyć zażalenie na postanowienie Prokuratora o zatrzymaniu prawa jazdy w terminie 7 dni od otrzymania postanowienia.

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | Otagowano , , , , | Dodaj komentarz

Zatrzymanie prawa jazdy za kolizję

Czy za spowodowanie kolizji drogowej Policja może zatrzymać kierowcy dokument prawa jazdy?

Zatrzymanie prawa jazdy za kolizję. Czy można stracić prawo jazdy za kolizję drogową?Tak, Policjant może zatrzymać prawo jazdy kierowcy za spowodowanie kolizji drogowej.

Czym jest kolizja drogowa?Spowodowanie kolizji drogowej stanowi wykroczenie drogowe z art. 86 § 1 kodeksu wykroczeń, według którego kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podlega karze grzywny.

Sądowy zakaz prowadzenia pojazdów za kolizję drogową – za spowodowanie kolizji, a więc popełnienie wykroczenia z art. 86 § 1 kodeksu wykroczeń kierowca może zostać skazany przez Sąd na karę grzywny oraz zakaz prowadzenia pojazdów na okres od 6 miesięcy do 3 lat.

Podsumowując: na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, Policjant ma prawo zatrzymać kierującemu pojazdem prawo jazdy, jeśli ma uzasadnione podejrzenie, że kierowca popełnił przestępstwo lub wykroczenie, za które może być orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów.

Co to oznacza?

Zgodnie z art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym Policjant ma prawo zatrzymać prawo jazdy kierowcy, który spowodował kolizję drogową, ponieważ za to wykroczenie – spowodowania kolizji drogowej kierowca może zostać skazany przez Sąd na zakaz prowadzenia pojazdów.

Pokwitowanie zatrzymania prawa jazdy przez Policję za kolizję drogową

Czy po zatrzymaniu prawa jazdy za kolizję Policjant wystawia kierowcy pokwitowanie? – W momencie zatrzymania dokumentu prawa jazdy Policjant wystawia kierowcy pokwitowanie. Pokwitowanie zatrzymania prawa jazdy to dokument wystawiony przez Policję na dowód zatrzymania kierowcy dokumentu prawa jazdy.

Czy po zatrzymaniu prawa jazdy za kolizję można jeździć samochodem?

Kierowca, któremu Policjant zatrzymał dokument prawa jazdy za kolizję drogową, może jeździć samochodem przez 7 dni od zatrzymania prawa jazdy.

Co się dzieje z prawem jazdy zatrzymanym przez Policję za kolizję drogową?

Przekazanie zatrzymanego prawa jazdy za kolizję do Sądu – Policja w ciągu 7 dni od zatrzymania kierowcy prawa jazdy za kolizję drogową przekazuje dokument prawa jazdy do Sądu wraz z wnioskiem wydanie postanowienia o jego zatrzymaniu.

Decyzja Sądu o zatrzymaniu prawa jazdy za kolizję – Sąd w ciągu 14 dni od otrzymania dokumentu prawa jazdy wydaje postanowienie, w którym albo zatrzymuje kierowcy dokument prawa jazdy odebrany przez Policję, albo nakazuje jego zwrot kierowcy

Jak odzyskać prawo jazdy zatrzymane przez Policję?

Wniosek o zwrot prawa jazdy zatrzymanego za spowodowanie kolizji – kierowca, któremu Policja zatrzymała prawo jazdy za kolizję drogową powinien wysłać do Sądu pismo – wniosek o odstąpienie od zatrzymania prawa jazdy i zarządzenie jego zwrotu. W piśmie do Sądu kierowca powinien przedstawić argumenty przemawiające za zwróceniem mu prawa jazdy zatrzymanego przez Policję. Dzięki temu Sąd przed podjęciem decyzji o zatrzymaniu kierowcy prawa jazdy zapozna się z argumentami kierowcy, co znacząco zwiększa szansę na odzyskanie prawa jazdy zatrzymanego przez Policję.

Czy Sąd może oddać prawo jazdy zatrzymane przez Policję?

Zwrot prawa jazdy zatrzymanego kierowcy za spowodowanie kolizjiSąd może zwrócić kierowcy prawo jazdy zatrzymane przez Policję za kolizję drogową. Wówczas od razu po wydaniu przez Sąd postanowienia o zwrocie prawa jazdy kierowca może odebrać dokument prawa jazdy w Sekretariacie Sądu.

Zatrzymanie przez Sąd prawa jazdy za spowodowanie kolizji – Sąd może również uwzględnić wniosek Policji i wydać postanowienie o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy odebranemu kierowcy przez Policję za kolizje drogową. Wówczas Sąd przesyła dokument prawa jazdy zatrzymany kierowcy do Wydziału Komunikacji.

Jak odzyskać prawo jazdy zatrzymane przez Policję za kolizję?

Jak przekonać Sąd do zwrotu dokumentu prawa jazdy zatrzymanego kierowcy za spowodowanie kolizji? – Podejmując decyzję o zatrzymaniu kierowcy prawa jazdy za kolizję drogową Sąd bierze pod uwagę takie okoliczności jak:

  1. stopień zagrożenia, jaki kierowca stworzył dla bezpieczeństwa w komunikacji powodując kolizję drogową
  2. sposób dotychczasowego życia kierowcy, w szczególności, czy kierowca był wcześniej karany za przestępstwa lub wykroczenia drogowe i jakie?
  3. jakie skutki dla kierowcy i jego rodziny pociągnie za sobą zatrzymanie dokumentu prawa jazdy?

Zażalenie na zatrzymanie prawa jazdy za kolizję drogową

Jak zaskarżyć decyzję Sądu o zatrzymaniu prawa jazdy za spowodowanie kolizji? – Kierowca może zaskarżyć postanowienie Sądu o zatrzymaniu prawa jazdy za kolizję drogową. W tym celu powinien wysłać do Sądu pismo – zażalenie na zatrzymanie dokumentu prawa jazdy w terminie 7 dni od otrzymania postanowienia Sądu o zatrzymaniu prawa jazdy.

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | Otagowano , , , , , | Dodaj komentarz

Kolizja czy wypadek drogowy

Kolizja czy wypadek drogowy – jak je odróżnić?

Granicę pomiędzy kolizją a wypadkiem drogowym wyznaczają obrażenia uczestników zdarzenia drogowego. Z wypadkiem drogowym mamy do czynienia wówczas, gdy w jego wyniku któraś z osób w nim uczestniczących doznała obrażeń, wskutek których naruszenie prawidłowej czynności narządu lub rozstrój zdrowia trwa więcej niż 7 dni lub też gdy następstwem zdarzenia jest śmierć jego uczestnika. O kolizji mówimy, gdy nikt nie ucierpiał lub gdy obrażenia żadnej z osób nie stanowią rozstroju zdrowia trwającego powyżej 7 dni.

Co grozi za kolizję drogową i wypadek drogowy?

Za spowodowanie wypadku drogowego kierowcy grozi:

  • kara pozbawienia wolności w wysokości do lat 3, jeśli w wyniku wypadku spowodował naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia innej osoby trwający dłużej niż 7 dni
  • kara pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8, jeżeli następstwem wypadku jest śmierć innej osoby albo ciężki uszczerbek na jej zdrowiu

    oraz fakultatywnie

  • zakaz prowadzenia pojazdów od 1 roku do lat 15

Za spowodowanie kolizji drogowej kierowcy grozi:

  • grzywna w wysokości do 5.000 zł

oraz fakultatywnie

  • zakaz prowadzenia pojazdów od 6 miesięcy do 3 lat.

Zadzwoń, aby skonsultować swoją sprawę: 697053659

lub wyślij mail na: biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Opinia biegłego w sprawie o kolizję czy wypadek drogowy

Ustalenie czasu trwania obrażeń osoby pokrzywdzonej w zdarzeniu drogowym nie jest kwestią jednoznaczną, ponieważ okres ten u nie jest liczony czasem trwania leczenia obrażeń czy też czasem niezdolności do pracy.

W związku z tym w każdej sprawie o kolizję drogową oraz wypadek drogowy, gdzie występują osoby pokrzywdzone, powoływany jest biegły z zakresu medycyny sądowej, który wydaje opinię w zakresie obrażeń osoby uczestniczącej w zdarzeniu drogowym.

Przykładami rozstrojów zdrowia trwających ponad 7 dni są złamania kończyn, głębokie, poważne rany, czy też urazy narządów wewnętrznych. Obrażeniami, które (choć mogą sprawiać dolegliwość przez czas dłuższy niż 7 dni) stanowią lekki uszczerbek na zdrowiu (inaczej naruszenie czynności narządu lub rozstroju zdrowia trwającego nie dłużej niż 7 dni), są natomiast takie urazy, jak otarcia naskórka, sińce, stłuczenia, obrzęki, powierzchowne rany.

Złamanie nosa z przemieszczeniem kości oraz silnym obrzękiem będzie stanowiło naruszenie czynności narządu powyżej 7 dni, natomiast lekkie pęknięcie kości czy zwichnięcie przedsionka nosa nie narusza czynności narządu na tak długi czas. Podobny problem występuje przy ocenie wstrząśnienia mózgu czy utraty zębów pod kątem długości czasu rozstroju zdrowia: nie można postawić znaku równości pomiędzy silnym wstrząśnieniem mózgu z długotrwałą utratą przytomności a lekkim wstrząśnieniem mózgu, które nie powoduje żadnych dolegliwości, podobnie jak pomiędzy utratą wielu zębów jednocześnie, skutkującą problemami z jedzeniem i mówieniem, a złamaniem czy utratą jednego zęba.

Podsumowując, z naszego doświadczenia zawodowego wynika, że rozróżnienie, czy okres rozstroju zdrowia przekracza 7 dni, bywa kwestią sporną i nieoczywistą, w związku z czym często w opiniach biegłych lekarzy można znaleźć błędy oraz rozbieżności w tym zakresie, dlatego zawsze warto wnikliwie je analizować. Rolą obrońcy w sprawie o spowodowanie wypadku drogowego czy też kolizji drogowej jest wszechstronna analiza akt sprawy, gdyż może zdarzyć się sytuacja, że biegły zaopiniuje, że obrażenia trwają powyżej 7 dni, natomiast w wyniku złożenia wniosku dowodowego o opinię uzupełniającą lub opinię innego biegłego może się okazać, że jednak zdarzenie drogowego powinno zostać zakwalifikowane jako kolizja drogowa, co ma fundamentalne znaczenie w kwestii odpowiedzialności karnej kierującego.

Zadzwoń, aby skonsultować swoją sprawę: 697053659 lub wyślij mail na: biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | Dodaj komentarz

Naprawienie szkody przy warunkowym umorzeniu postępowania o spowodowanie wypadku drogowego

Kierowca, który spowodował wypadek na skutek nie zachowania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w którym inna osoba odniesie obrażenia ciała na okres powyżej 7 dni popełnia przestępstwo  z art.177 par. 1 k.k. zagrożone karą pozbawienia wolności do lat 3.

Postępowanie karne przeciwko kierowcy o przestępstwo spowodowania wypadku drogowego z art.177 par. 1 k.k. może się zakończyć (w razie uznania kierowcy za winnego spowodowania wypadku drogowego) zarówno:

  • wyrokiem skazującym

    jak  również

  • wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie karne

Jedynie w przypadku spowodowania przez kierowcę wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym z art.177 par. 2 k.k nie jest możliwe warunkowe umorzenie postępowania karnego z uwagi na zagrożenie tego przestępstwa karą  do 8 lat pozbawienia wolności.

To, co łączy wyrok skazujący i wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne to fakt uznania kierowcy za winnego spowodowania wypadku drogowego.

Różnica pomiędzy wyrokiem skazującym a warunkowo umarzającym postępowanie karne polega na tym, że kierowca, wobec którego Sąd wydał wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne zachowuje tzw. czysta kartę karna, czyli status osoby nie karanej za przestępstwo.

Większość osób poszkodowanych w wyniku wypadków drogowych błędnie uważa, że jedynie wyrok skazujący sprawcę wypadku drogowego daje im podstawę do dochodzenia od zakładu ubezpieczeń ( z ubezpieczenia  OC samochodu kierowanego przez sprawcę wypadku) odszkodowania i zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej doznali na skutek wypadku. Takie założenie jest błędne, gdyż jak to już wyżej wskazałem, wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne  przeciwko sprawcy wypadku drogowego stanowi potwierdzenie popełnienia przez kierowcę przestępstwa spowodowania wypadku drogowego z art.177 par. 1 k.k. W konsekwencji poszkodowany, który przedstawi zakładowi ubezpieczeń odpis prawomocnego wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne przeciwko sprawcy wypadku drogowego ma pełne prawo żądać niezwłocznej wypłaty odszkodowania i zadośćuczynienia.  

Niewielu pokrzywdzonych w wyniku wypadków drogowych jest świadomych również tego, że w przypadku warunkowego umorzenia postępowania karnego przeciwko sprawcy wypadku drogowego Sąd jest zobligowany, to znaczy musi nałożyć na sprawcę wypadku obowiązek naprawienia szkody poniesionej przez osobę pokrzywdzoną w całości lub części. Takie stanowisko wynika z treści art.67 § 3 k.k., zgodnie z którym „…umarzając warunkowo postępowanie karne, sąd nakłada na sprawcę obowiązek naprawienia szkody w całości albo w części, a w miarę możliwości również obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, albo zamiast tych obowiązków orzeka nawiązkę…”. 

Zobowiązanie przez Sąd sprawcy wypadku drogowego do naprawienia szkody wyrządzonej pokrzywdzonemu w całości lub w części w wyroku warunkowo umarzającym postępowanie karne ma charakter obligatoryjny. Zapis ten należy rozumieć w ten sposób, że Sąd nakłada, to znaczy musi nałożyć na sprawcę wypadku drogowego obowiązek naprawienia szkody przynajmniej w części. Jeżeli dokładne określenie wysokości szkody poniesionej przez osobę pokrzywdzoną w wypadku drogowym  (zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, tj. krzywdy) jest utrudnione, wówczas Sąd nakłada na sprawcę wypadku drogowego obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonego nawiązki w wysokości do 200.000 zł.

Co istotne, jeżeli nałożony na sprawcę wypadku drogowego w wyroku warunkowo umarzającym postępowanie karne  obowiązek naprawienia szkody, zadośćuczynienie lub nawiązka nie rekompensują całej szkody poniesionej przez pokrzywdzonego, wówczas pokrzywdzony może dochodzić pozostałej części odszkodowania i zadośćuczynienia za krzywdę w odrębnym  postępowaniu cywilnym.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk

Zaszufladkowano do kategorii artykuły, Dochodzenie wypłaty odszkodowania i zadośćuczynienie od zakładu ubezpieczeń z oc sprawcy wypadku drogowego, Odszkodowanie i zadośćuczynienie dla osoby poszkodowanej w wypadku drogowym, Postępowanie karne o spowodowanie wypadku drogowego, Prawa osób pokrzywdzonych w wypadku drogowym | Otagowano , , , , , , , , | Dodaj komentarz

Wniosek o zadośćuczynienie i odszkodowanie od sprawcy wypadku drogowego

Pokrzywdzony, a więc osoba, która na skutek wypadku drogowego doznała obrażeń ciała lub rozstroju zdrowia na okres powyżej 7 dni  może dochodzić od kierowcy, który spowodował wypadek zapłaty odszkodowania i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w prowadzonym przeciwko kierowcy postępowaniu karnym. 

Podobnie prawo w postępowaniu karnym przeciwko kierowcy, który spowodował wypadek przysługuje członkom rodziny osoby, która  zginęła w wypadku drogowym. Rodzina osoby zmarłej na skutek wypadku drogowego może  domagać się nałożenia na sprawcę wypadku drogowego obowiązku zapłaty zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej doznali na skutek utraty osoby bliskiej.

Przedstawione wyżej stanowisko wynika z treści art.46 par.1, 2 i 3 k.k. oraz art.67 par. 3 k.k.  Zgodnie z tymi przepisami:

  • Sąd na wniosek pokrzywdzonego w wyroku skazującym lub warunkowo umarzającym postępowanie karne nakłada na sprawcę wypadku drogowego obowiązek naprawienia na rzecz pokrzywdzonego poniesionej przez niego szkody w całości lub części

  • jeżeli precyzyjne określenie wysokości szkody poniesionej przez osobę pokrzywdzoną w wypadku drogowym jest znacznie utrudnione, wówczas Sąd może orzec na rzecz pokrzywdzonego zamiast obowiązku naprawienia szkody nawiązkę w wysokości do 200.000 zł.

  • jeżeli orzeczony przez Sąd obowiązek naprawienia szkody lub nawiązka nie rekompensują pokrzywdzonemu całej poniesionej przez niego szkody, wówczas pokrzywdzony może domagać się pozostałego odszkodowania na drodze procesu cywilnego.

Jak widać w polskim procesie karnym pokrzywdzony może dochodzić od sprawcy przestępstwa spowodowania wypadku drogowego zarówno odszkodowania za szkodę majątkową, jak i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, bez konieczności wytaczania odrębnego powództwa o zapłatę w postępowaniu cywilnym, przy czym:

  • szkoda majątkowa  – obejmuje najczęściej  koszty leczenia i rehabilitacji, jakie pokrzywdzony poniósł na skutek obrażeń ciała lub rozstroju zdrowia w wyniku wypadku drogowego

  • krzywda – rozumiana jest  jako szkoda niemajątkowa, czyli ujemne przeżycia psychiczne osoby pokrzywdzonej w wypadku drogowym (np. ból, cierpienie), konieczność korzystania z pomocy osób trzecich, czy też utrata przez pokrzywdzonego perspektyw na przyszłość.

Osoba pokrzywdzona w wyniku wypadku drogowego powinna złożyć wniosek o orzeczenie przez Sąd wobec oskarżonego środka karnego w postaci obowiązku zapłaty na rzecz pokrzywdzonego wskazanej kwoty pieniędzy tytułem naprawienia poniesionej szkody majątkowej i niemajątkowej. 

Polski kodeks postępowania karnego nie określa  terminu początkowego, a więc terminu, od którego  pokrzywdzony może złożyć wniosek o orzeczenie wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej wypadkiem drogowym. W literaturze podkreśla się, że taki wniosek może zostać złożony przez pokrzywdzonego już na etapie postępowania przygotowawczego, a więc przed skierowaniem sprawy do Sądu, np. podczas jego przesłuchania na Policji w charakterze świadka.

Wniosek o orzeczenie od oskarżonego obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną w wyniku wypadku drogowego krzywdę pokrzywdzony może złożyć aż do zamknięcia przewodu sądowego na rozprawie głównej (tak w art. 49a k.p.k.). 

Choć kodeks postępowania karnego nie wymaga od pokrzywdzonego szczegółowego uzasadnienia wniosku o nałożenie na oskarżonego obowiązku naprawienia szkody, to jednak w interesie samego pokrzywdzonego jest:

  • wskazanie kwoty, jakiej pokrzywdzony domaga się orzeczenia od sprawcy wypadku drogowego tytułem obowiązku naprawienia szkody z rozbiciem na kwotę potrzebną do naprawienia szkody majątkowej oraz kwotę, która ma zrekompensować jego krzywdę, a więc szkodę niemajątkową

  • przekonywujące uzasadnienie wysokości dochodzonej od oskarżonego kwoty tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia

  • załączenie do wniosku dowodów z dokumentów na potwierdzenie kosztów poniesionych w związku z leczeniem i rehabilitacją oraz zakresu krzywdy doznanej na skutek wypadku drogowego

Na zakończenie warto wskazać, że Sąd może nałożyć na oskarżonego obowiązek naprawienia szkody poniesionej przez pokrzywdzonego jedynie w razie uznania oskarżonego za winnego spowodowania wypadku drogowego, a więc w razie wydania wyroku skazującego lub warunkowo umarzającego postępowanie karne. 

W przypadku umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa spowodowania wypadku drogowego Sąd pozostawia wniosek pokrzywdzonego o nałożenie na oskarżonego obowiązku naprawienia szkody bez rozpoznania.

Zaszufladkowano do kategorii artykuły, Dochodzenie wypłaty odszkodowania i zadośćuczynienie od zakładu ubezpieczeń z oc sprawcy wypadku drogowego, Odszkodowanie i zadośćuczynienie dla osoby poszkodowanej w wypadku drogowym, Postępowanie karne o spowodowanie wypadku drogowego, Prawa osób pokrzywdzonych w wypadku drogowym | Otagowano , , , , | Dodaj komentarz

Roszczenie sprawcy wypadku do zakładu ubezpieczeń o zwrot kwoty wypłaconej poszkodowanemu tytułem odszkodowania

Niniejszy artykuł dotyczy problematyki roszczenia regresowego sprawcy wypadku względem zakładu ubezpieczeń.

Jest to kwestia istotna z punktu widzenia sprawcy, który mimo posiadanego ubezpieczenia OC, wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie we własnym zakresie.

Wskazać należy, iż w takiej sytuacji sprawca wypadku może odzyskać od swojego ubezpieczyciela wypłaconą poszkodowanemu kwotę.

Wynika to z istoty umowy ubezpieczenia OC łączącej sprawcę wypadku z zakładem ubezpieczeń, w ramach której to zakład ubezpieczeń zobowiązany jest zaspokojenia roszczeń związanych ze szkodą wyrządzoną przez ubezpieczonego – tj. sprawcę wypadku, a więc niezależnie od okoliczności faktycznych, to na nim finalnie spoczywa obowiązek pokrycia szkody.

Warto mieć na uwadze, iż poszkodowany może dochodzić odszkodowania

  • albo bezpośrednio od sprawcy wypadku (nawet gdy ma on OC);

  • albo od zakładu ubezpieczeń w którym sprawca ma wykupioną polisę OC;

  • albo od obu tych podmiotów jednocześnie.

W praktyce najczęściej bywa tak, że szkoda zgłaszana jest (przez poszkodowanego lub ubezpieczonego) bezpośrednio do ubezpieczyciela, który po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego, wypłaca poszkodowanemu stosowne odszkodowanie.

W sytuacji jednak, gdy poszkodowany zażąda wypłaty odszkodowania bezpośrednio od sprawcy wypadku, lub gdy wystąpi z takim roszczeniem jednocześnie w stosunku do sprawcy wypadku i zakładu ubezpieczeń, a sprawca wypłaci mu to odszkodowanie, wówczas zakład ubezpieczeń zostaje zwolniony od wypłaty odszkodowania poszkodowanemu, a staje się zobowiązany względem ubezpieczonego (sprawcy wypadku) do zwrotu wypłaconej przez niego kwoty.

Trzeba mieć jednak przy tym na uwadze, iż w praktyce samodzielne zaspokojenie roszczeń odszkodowawczych przez sprawcę wypadku może okazać się dla niego nieopłacalne.

Wynika to z faktu, iż zakład ubezpieczeń, pomimo uznania roszczenia przez sprawcę wypadku czy wypłaty przez niego odszkodowania, przeprowadza każdorazowo stosowne postępowanie celem ustalenia swojej odpowiedzialności oraz należnej wysokości świadczenia odszkodowawczego.

Oznacza to, że w sytuacji, gdyby przykładowo sprawca wypadku wypłacił poszkodowanemu 2 000 zł, zaś zakład ubezpieczeń oszacował by wartość szkody na 1 000 zł, wówczas sprawca szkody odzyska wyłącznie kwotę 1 000 zł ustaloną przez ubezpieczyciela.

W zakresie poruszanej problematyki warto jest także wskazać na kwestię dotyczącą zwrotu sprawcy wypadku w ramach OC świadczeń związanych z orzeczonymi wobec niego środkami karnymi w postaci „nawiązki” lub „obowiązku naprawienia szkody” .

Trzeba bowiem mieć na względzie, iż zgodnie z obowiązującym Kodeksem karnym, Sąd może zobowiązać sprawcę przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, do naprawienia szkody wyrządzonej pokrzywdzonemu bądź zapłaty na jego rzecz nawiązki.

W uwagi na powyższe, w praktyce pojawiły się wątpliwości co do możliwości objęcia wskazanych środków karnych zakresem ubezpieczenia OC sprawcy wypadku.

Zauważyć należy, iż dotychczasowa linia orzecznicza w tej materii nie jest jednolita.

Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w uchwale z dnia 21 grudnia 2006 r. „sprawca wypadku komunikacyjnego, od którego zasądzono nawiązkę na podstawie art. 46 § 2 k.k. i art 48 k.k. nie może domagać się od ubezpieczyciela – na podstawie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów – zwrotu nawiązki zapłaconej pokrzywdzonemu” (zob. Uchwała SN z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt III CZP 129/06)

W uchwale z dnia 13 lipca 2011 r. Sąd Najwyższy zaprezentował skrajnie odmienne stanowisko stwierdzając, iż: „sprawca wypadku komunikacyjnego, wobec którego zastosowano środek karny polegający na obowiązku naprawienia szkody (art. 46 § 1 w zw. z art. 39 pkt 5 k.k.), może domagać się od ubezpieczyciela – na podstawie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów – zwrotu świadczenia zapłaconego na rzecz pokrzywdzonego” (zob. Uchwała SN z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt III CZP 31/11).

Jak zatem widać, powyższa kwestia nie została jednoznacznie rozstrzygnięta, stąd też w praktyce może być ona różnorodnie interpretowana, co oznacza że sprawca wypadku nie zawsze będzie mógł liczyć na zwrot z tytułu OC kwoty uiszczonej nawiązki czy świadczenia związanego z obowiązkiem naprawienia szkody.

Zaszufladkowano do kategorii artykuły, Dochodzenie wypłaty odszkodowania i zadośćuczynienie od zakładu ubezpieczeń z oc sprawcy wypadku drogowego | Dodaj komentarz

Obowiązek naprawienia szkody w sprawie o przestępstwo spowodowania wypadku drogowego na podstawie art. 46 § 1 k.k.

Na wstępie należy zauważyć, że do głównych zasad postępowania karnego należy nie tylko wykrycie i pociągniecie sprawcy przestępstwa do odpowiedzialności karnej, lecz także uwzględnienie prawnie chronionych interesów pokrzywdzonego, zwłaszcza poprzez zrekompensowanie mu wyrządzonej przestępstwem szkody.

Tak jak to wskazano w poprzednim artykule dotyczącym: Umorzenie postępowania przeciwko sprawcy wypadku drogowego na podstawie art. 59 a kodeksu karnego, poprzez pojęcie wypadku drogowego rozumie się zdarzenie drogowe w ruchu lądowym w postaci nieumyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa, mogące skutkować śmiercią, czy też innymi obrażeniami ciała. Konsekwencją tych obrażeń jest naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający powyżej 7 dni. Zaznaczyć należy, że to czy roztrój zdrowia trwał powyżej 7 dni określa biegły lekarz sądowy w wydanej przez siebie opinii. Przestępstwo wypadku komunikacyjnego zostało opisane w art. 177 kodeksu karnego.

Orzeczenie obowiązku naprawienia szkody zostało uregulowane w art. 46 k. k., w którym stwierdzono „§ 1. W razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o możliwości zasądzenia renty nie stosuje się.

§ 2. Jeżeli orzeczenie obowiązku określonego w § 1 jest znacznie utrudnione, sąd może orzec zamiast tego obowiązku nawiązkę w wysokości do 200 000 złotych na rzecz pokrzywdzonego, a w razie jego śmierci w wyniku popełnionego przez skazanego przestępstwa nawiązkę na rzecz osoby najbliższej, której sytuacja życiowa wskutek śmierci pokrzywdzonego uległa znacznemu pogorszeniu. W razie gdy ustalono więcej niż jedną taką osobę, nawiązki orzeka się na rzecz każdej z nich.

§ 3. Orzeczenie odszkodowania lub zadośćuczynienia na podstawie § 1 albo nawiązki na podstawie § 2 nie stoi na przeszkodzie dochodzeniu niezaspokojonej części roszczenia w drodze postępowania cywilnego”.

W związku z powyższym należy podkreślić, że Sąd orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego. Tym samym zastosowanie ma m. in. art. 415 k. c., który stanowi : „Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia”.

W postępowaniu karnym musi zostać wykazane, że pokrzywdzony doznał szkody, a także że wystąpiło zdarzenie, które tą szkodę spowodowało. Wiąże się to z koniecznością ustalenia, że istnieje związek przyczynowo- skutkowy pomiędzy zdarzeniem a szkodą. Dla przykładu należy podać wypadek drogowy, w którym kierowca „potrącając” pieszego, spowodował u niego obrażenia ciała trwające powyżej 7 dni. Przyczyną doznanych obrażeń przez pieszego jest niewątpliwie wypadek drogowy, a tym samym należy stwierdzić, że w podanym przykładzie mamy do czynienia ze związkiem przyczynowo-skutkowym.

Podsumowując należy podkreślić, że niezwykle istotna jest aktywność pokrzywdzonego wypadkiem drogowym. Przepis art. 46 § 1 k.k. jednoznacznie stanowi, że Sąd może orzec o obowiązku naprawienia szkody, ale nie musi. Jednakże pokrzywdzony w toku postępowania może złożyć wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia doznanej szkody i w takim przypadku Sąd jest zobligowany zawrzeć stosowne rozstrzygnięcie w wydanym przez siebie wyroku. Stąd też aktywność pokrzywdzonego w czasie toczącego się postępowania karnego jest tak kluczowa.

Zaszufladkowano do kategorii artykuły, Prawa osób pokrzywdzonych w wypadku drogowym | Dodaj komentarz

Jakiego rodzaju koszty obejmuje obowiązek naprawienia szkody wynikłej z wypadku komunikacyjnego?

Popełnienie przestępstwa, zwłaszcza przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji czy przeciwko życiu i zdrowiu skutkuje najczęściej tym, że inna osoba doznaje obrażeń fizycznych. Jednak przepisy prawa cywilnego przewidują możliwość zasądzenia kwoty pieniężnej tytułem odszkodowania za spowodowane w związku z wypadkiem rekonwalescencją i poniesionymi z tego powodu stratami materialnymi. Podstawowym przepisem regulującym kwestię wypłaty odszkodowania za poniesione szkody majątkowe jest art. 444 k.c.: „W razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu”.

Koszty leczenia

Naprawienie szkody wynikłej z uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia powinno obejmować wszelkie koszty skutkiem odniesionych obrażeń. Przede wszystkim będą to oczywiście koszty procesu leczenia i rehabilitacji. W związku tym mowa tu również o kosztach opieki medycznej – lekarskiej i pielęgniarskiej. Jak wskazuje Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 grudnia 2012 roku: „Jeśli chodzi o koszty leczenia, to powinny być uwzględniane wszelkie koszty, które biorąc pod uwagę aktualny stan wiedzy medycznej, dają realne szanse na poprawę stanu zdrowia poszkodowanego, a nie tylko koszty uwzględniane np. w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego”.

Należy również zauważyć, że mówiąc o kosztach leczenia, to nie tylko w ścisłym tego słowa znaczeniu, bo także o wydatkach związanych z odwiedzinami chorego w szpitalu przez osoby bliskie. Odwiedziny te są niezbędne zarówno dla poprawy samopoczucia chorego i przyspieszenia w ten sposób leczenia, jak i dla kontaktu rodziny z lekarzami w celu uzyskania informacji i wskazówek o zdrowiu chorego i jego potrzebach. Odnosi się to zwłaszcza do przypadków, gdy poszkodowanym jest dziecko i gdy chodzi o wizyty jego rodziców.

Koszty związane z pomocą udzielaną przez osoby trzecie

Mówiąc o kosztach opieki wynikłej w związku z odniesionymi obrażeniami, można mówić nie tylko o kosztach poniesionych za wykwalifikowaną pomoc medyczną, ale również koszty koniecznej opieki nad poszkodowanym przez osoby trzecie (np. opiekę domową). Taka pomoc polega zwykle na wsparciu w życiu codziennym już po odbytej hospitalizacji, zrobieniu zakupów, przygotowaniu posiłków czy podczas wykonywanych czynności sanitarnych. Jak wskazuje również Sąd Najwyższy w orzeczeniu z 4 października 1973 roku, w sprawie o sygnaturze II CR 365/73: „gdy codziennej pielęgnacji dokonuje żona poszkodowanego i w związku z tym zmuszona była zrezygnować z pracy zarobkowej, poszkodowanemu również należy się odszkodowanie w związku z poniesionymi przez małżonkę stratami materialnymi”. W związku z wypadkiem jednego z rodziców mogą się pojawić również inne koszty, choćby na przykład pojawienie się konieczności sprawowania opieki nad małoletnimi dziećmi poszkodowanego rodzica bądź rodziców.

Koszty związane ze zmianą zawodu

Mówiąc o stratach materialnych należy mieć również na uwadze także koszty związane z koniecznością przygotowania poszkodowanego do zmiany zawodu, jeśli na skutek wypadku niemożliwym jest kontynuowanie wcześniej wykonywanej pracy. Co prawda kodeks cywilny nie normuje zagadnienia, w jakiej formie zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu, ale jak wskazuje Sąd Najwyższy w wyrok u z dnia 10 lutego 1970 r. w sprawie o sygnaturze II CR 7/70: „Stosownie do charakteru przygotowywania do innego zawodu i odpowiednio do wielu innych okoliczności poszczególnego wypadku, wyłożona suma może mieć charakter jednorazowy, może też być celowe w interesie dłużnika i wierzyciela przyznanie jej w formie pewnych świadczeń periodycznych”.

Oczywiście należy mieć na uwadze, iż każdy przypadek jest traktowany i oceniany indywidualnie. Jest to związane z okolicznościami wypadku, rozległością odniesionych obrażeń i wysokością kosztów w związku z tym poniesionych. Należy jednak pamiętać, iż co do zasady odszkodowanie winno obejmować zwrot wszelkich kosztów poniesionych w związku z wypadkiem. Zatem przedmiotem odszkodowania będą nie tylko koszty poniesione w związku z leczeniem, ale i rehabilitacja, koszty dojazdów na rehabilitację, koszty zwrotów dojazdów rodziny do szpitala, koszty opieki poszpitalnej, pomoc poszkodowanemu udzielona przez osoby trzecie czy też wydatki związane z przekwalifikowaniem zawodowym. Należy jednak pamiętać, że przed Sądem, aby skutecznie domagać się naprawienia konkretnej szkody konieczne jest uprawdopodobnienie związku przyczynowego pomiędzy wnioskowaną kwotą zwrotu a szkodą wynikłą z wypadku.

Zaszufladkowano do kategorii artykuły, Odszkodowanie i zadośćuczynienie dla osoby poszkodowanej w wypadku drogowym | Dodaj komentarz

Na czym polega orzeczenie przez Sąd nawiązki od sprawcy wypadku drogowego?

Jedną z instytucji penalnych przyjętych przez ustawodawcę to środki kompensacyjne. Obecnie obowiązujący kodeks karny statuuje je w nowo dodanym rozdziale Va, wymieniając:

  1. przepadek,

  2. obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę

    oraz

  3. nawiązkę.

Biorąc pod uwagę funkcje, jakie wyżej wymienione środki mają pełnić, w przypadku przestępstwa spowodowania wypadku drogowego, obok obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, najważniejszym środkiem karnym jest nawiązka.

Podstawowym przepisem regulującym kwestię nawiązki jest art. 47 k.k. Wymienia on sytuacje w których Sąd może bądź musi nałożyć tę dolegliwość na skazanego.

Jak wynika z konstrukcji przepisu, orzeczenie obowiązku zapłaty nawiązki ma charakter fakultatywny, co oznacza, że jej orzeczenie jest uzależnione od uznania Sądu. Przestępstwo spowodowania wypadku skutkującego spowodowaniem uszczerbku na zdrowiu innej osoby jest jednak jednym z najczęściej popełnianych przestępstw przeciwko zdrowiu i życiu, stąd też z doświadczenia można powiedzieć, iż Sądy bardzo często korzystają z możliwości orzeczenia obowiązku zapłaty nawiązki. W takich wypadkach Sąd orzeka o obowiązku zapłaty nawiązki na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.

Jak wynika jednak z art. 47 § 3 k.k., w przypadku, gdy sprawca wypadku drogowego był pod wpływem alkoholu, Sąd ma obowiązek orzeczenia obowiązku zapłaty nawiązki. W takich wypadkach Sąd orzeka o obowiązku zapłaty nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, w przypadku jego śmierci, na rzecz jego osoby najbliższej.

Należy zatem się zastanowić, jakie funkcje pełni nawiązka?

W konstrukcji nawiązki zauważa się elementy wskazujące na możliwość przypisania jej przynajmniej czterech funkcji:

  1. kompensacyjna

  2. represyjna

  3. wychowawcza

    oraz

  4. odszkodowawcza.

Należy zauważyć, iż nowelizacja kodeksu karnego z 20 lutego 2015 r. przekształciła nawiązkę z środka karnego w środek kompensacyjny. Od tego czasu należy uznać zatem, że podstawową funkcją nawiązki jest kompensacja, co nie wyklucza odczytania w niej także funkcji represyjnej i wychowawczej. Zdaniem komentatorów przepisu, dokładne ustalenie funkcji realizowanych przez orzeczenie nawiązki możliwe jest jedynie w odniesieniu do podmiotu, na rzecz którego nawiązkę należy uiścić. Jeżeli na rzecz pokrzywdzonego, to nawiązka będzie przede wszystkim pełnić funkcję kompensacyjną, jeżeli zaś na rzecz innego podmiotu – Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, to obok funkcji kompensacyjnej, występować będzie również funkcja represyjna, wychowawcza oraz odszkodowawcza.

Wysokość nawiązki

Zgodnie z art. 48 k.k. górna granica możliwej do orzeczenia nawiązki, to kwota 100 000 zł. Co prawda, ustawodawca zrezygnował z określenia dolnej granicy nawiązki, jednak art. 47 § 3 k.k., (przypadek sprawcy wypadku drogowego pod wpływem alkoholu) przewiduje, że dolną granicą nawiązki to kwota 10 000 zł. Należy jednak zaznaczyć, że orzeczenie nawiązki nie wyłącza możliwości wytoczenia powództwa cywilnego. Kwota nawiązki nie powinna być bowiem zaliczana na poczet odszkodowania i zadośćuczynienia, a także nie powinna zmniejszać wysokości świadczenia orzekanego w wyniku powództwa cywilnego.

Komu przekazywane są pieniądze uzyskane z dokonanej przez sprawcę wypadku drogowego zapłaty nawiązki?

Jak zostało wyżej wspomniane, obowiązek zapłaty nawiązki, w przypadku gdy sprawca wypadku drogowego był pod wpływem alkoholu, Sąd ma obowiązek orzeczenia obowiązku zapłaty nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, a w przypadku jego śmierci, na rzecz jego osoby najbliższej. W pozostałych przypadkach Sąd może nałożyć na sprawcę wypadku drogowego obowiązek zapłaty na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.

Powierzenie realizacji zadań Funduszu odbywa się w trybie konkursu ofert. Zgodnie z 43 § 8 kodeksu karnego wykonawczego, środki Funduszu są przeznaczane na:

  1. pomoc osobom pokrzywdzonym przestępstwem oraz członkom ich rodzin, zwłaszcza pomoc medyczną, psychologiczną, rehabilitacyjną, prawną oraz materialną, udzielaną przez jednostki niezaliczane do sektora finansów publicznych i niedziałające w celu osiągnięcia zysku, w tym stowarzyszenia, fundacje, organizacje i instytucje;

  2. pomoc postpenitencjarną osobom pozbawionym wolności, zwalnianym z zakładów karnych i aresztów śledczych oraz członkom ich rodzin, udzielaną przez zawodowych kuratorów sądowych oraz Służbę Więzienną;

  3. pomoc postpenitencjarną osobom, o których mowa w pkt 2, udzielaną przez podmioty godne zaufania (np. kościoły i inne związki wyznaniowe)

  4. działalność podejmowaną lub powierzoną przez dysponenta Funduszu, mającą na celu wsparcie i rozwój systemu pomocy osobom pokrzywdzonym przestępstwem oraz pomocy postpenitencjarnej, w szczególności na:

    a) promowanie i wspieranie inicjatyw i przedsięwzięć służących poprawie sytuacji osób pokrzywdzonych przestępstwem oraz skutecznej readaptacji skazanych,

    b)podejmowanie przedsięwzięć o charakterze edukacyjnym i informacyjnym,

    c) pokrywanie kosztów związanych z organizowaniem i prowadzeniem szkoleń,

    d) podejmowanie, organizowanie i zlecanie badań naukowych dotyczących sytuacji oraz potrzeb osób pokrzywdzonych przestępstwem oraz osób skazanych.

Jak wynika z dokonanej powyżej analizy, w przypadku skazania sprawcy przestępstwa jakim jest spowodowanie wypadku drogowego, na skutek którego inna osoba została rana, Sąd oprócz kary może zasądzić środek kompensacyjny w postaci obowiązku zapłaty nawiązki. W zależności od okoliczności zdarzenia, to jest w zależności od tego, czy sprawca wypadku drogowego był trzeźwy czy też nie, Sąd odpowiednio może bądź musi wraz ze skazaniem sprawcy orzec o obowiązku zapłaty nawiązki. W zależności również od tych okoliczności, uiszczenie nawiązki ma nastąpić bądź na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Penitencjarnej bądź na rzecz pokrzywdzonego (ewentualnie jego bliskich). Bez względu jednak na rzecz kogo obowiązek ten ma zostać zrealizowany, orzeczenie nawiązki pełni bardzo ważne funkcje w procedurze karnej. Bowiem, obok tak ważnych funkcji jakimi są kompensacja, represja, odszkodowanie, nawiązka ma pełnić funkcję wychowawczą, nakierowaną w szczególności na zapobieżeniu popełnianiu kolejnych przeciw życiu i zdrowiu przestępstw.

Zaszufladkowano do kategorii artykuły, Postępowanie karne o spowodowanie wypadku drogowego | Dodaj komentarz

Wniosek o nałożenie na oskarżonego obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę

Obowiązek naprawienia szkody oraz zadośćuczynienie za doznaną krzywdę odgrywają istotną rolę w procesie karnym jako środki pozwalające na uwzględnienie praw ofiary przestępstwa w postępowaniu karnym. Możliwość zasądzenia przez Sąd obowiązku naprawienia szkody jet dużym udogodnieniem da ofiary przestępstwa. Nie musi ona bowiem wytaczać powództwa cywilnego w oddzielnym procesie cywilny.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż orzeczenie obowiązku naprawienia szkody może nastąpić:

  • na wniosek,

  • z urzędu.

Warunkiem orzeczenia w stosunku do skazanego obowiązku naprawienia szkody jest złożenie wniosku o orzeczenie tego środka. Wniosek może być złożony przez pokrzywdzonego lub inną osobę uprawnioną.

W tym miejscu warto przypomnieć, iż przez pokrzywdzonego należy rozumieć osobę fizyczną lub prawną, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez przestępstwo. Pokrzywdzonym może być także niemająca osobowości prawnej instytucja państwowa lub samorządowa lub inna jednostka organizacyjna, której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną. Warto wskazać, iż za pokrzywdzonego uważa się także zakład ubezpieczeń w zakresie w jakim pokrył szkodę wyrządzoną pokrzywdzonemu przez przestępstwo lub jest zobowiązaniowy do jej pokrycia.

Za pokrzywdzonego, który nie jest osobą fizyczną czynności procesowe dokonuje organ uprawniony do działania. Natomiast w przypadku, gdy pokrzywdzony jest małoletni lub ubezwłasnowolniony całkowicie lub częściowo, prawa jego wykonuje jego przedstawiciel ustawowy albo osoba pod której pieczą pozostaje.

Z kolei zgodnie z art. 51 § 3 k.p.k. w przypadku osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, jej prawa może wykonywać osoba, pod której pieczą pokrzywdzony pozostaje. W przypadku śmierci pokrzywdzonego prawa, które by mu przysługiwały mogą wykonywać osoby najbliższe, w przypadku ich braku prokurator. W takiej sytuacji organ prowadzący postępowanie powinien zgodnie z art. 52 § 2 k.p.k. pouczyć osoby najbliższe pokrzywdzonemu o przysługujących jej uprawnieniach.

Podkreślenia wymaga fakt, iż polski kodeks karny nie określa początku terminu początkowego do złożenia przedmiotowego wniosku. W literaturze podkreśla się, że taki wniosek może być składany już na etapie postępowania przygotowawczego.

W zakresie terminu końcowego, to zarówno dla pokrzywdzonego, jak również prokuratora określa art. 49 a k.p.k. Zgodnie z przedmiotowym artykułem ostatnim momentem złożenia przedmiotowego wniosku jest zamknięcie przewodu sądowego na rozprawie głównej. Termin ten jest terminem prekluzyjnym i nie może być przekroczony.

Zaszufladkowano do kategorii Prawa osób pokrzywdzonych w wypadku drogowym | Dodaj komentarz

Dochodzenie roszczeń odszkodowawczych w postępowaniu karnym

Poszkodowany w wypadku drogowym ma trzy drogi dochodzenia swoich roszczeń odszkodowawczych:

  • bezpośrednio od ubezpieczyciela z polisy OC posiadacza samochodu;

  • w postępowaniu cywilnym;

  • w ramach postępowania karnego.

Należy jednak podkreślić należy, że za szkodę powstałą z tytułu udziału w wypadku, należna jest tylko jedna rekompensata.

W niniejszym artykule omówiony zostanie ostatni z wymienionych wariantów, a więc egzekwowanie roszczeń z tytułu wypadku drogowego w postępowaniu karnym. W procesie karnym dochodzić można zarówno odszkodowania za szkodę, jak i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Szkoda obejmuje wartość utraconego lub zniszczonego mienia, koszty leczenia związanego z wypadkiem samochodowym, a także utracone korzyści, których pokrzywdzony nie uzyskał z powodu zdarzenia.

Krzywda rozumiana jest natomiast jako szkoda niemajątkowa (uszczerbek na zdrowiu, ujemne przeżycia psychiczne). Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2005 r. na rozmiar krzywdy, a w konsekwencji wysokości zadośćuczynienia, składają się cierpienia fizyczne i psychiczne, których rodzaj, natężenie i czas trwania należy każdorazowo określić w okolicznościach konkretnej sprawy, przy czym niedopuszczalne jest mierzenie krzywdy wyłącznie stopniem uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego” – (wyrok SN z dnia 28 czerwca 2005 r. I CK 7/2005, LexPolonica nr 1526282).

Decydując się na dochodzenie roszczeń na drodze karnej pokrzywdzony może złożyć wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody (art. art. 49 a k.p.k. w zw. z art. 46 k.k.). Więcej na temat obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę znajdziesz w artykule: Wniosek o nałożenie na oskarżonego obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę pokrzywdzony (lub ewentualnie prokurator) może złożyć do zamknięcia przewodu sądowego na rozprawie głównej.  Nie ma konieczności jego szczegółowego uzasadniania, należy jednak wskazać żądaną kwotę i uzasadnić jej wysokość. Wskazana przez pokrzywdzonego kwota podlega oczywiście odpowiedniej weryfikacji sądu. Obowiązek naprawienia szkody może dotyczyć całej szkody lub jej części, o czym decyduje sąd na podstawie okoliczności konkretnej sprawy.

W kontekście wniosku o naprawienie szkody, szczególnego podkreślenia wymaga fakt, iż warunkiem koniecznym ich merytorycznego rozstrzygnięcia jest wyrok skazujący wobec sprawcy wypadku drogowego. W związku z tym, w sytuacji gdyby oskarżony został uniewinniony lub postępowanie karne wobec niego zostałoby umorzone, wówczas sąd karny pozostawia w/w wniosek bez rozpoznania i wtedy pokrzywdzony może dochodzić roszczeń przed sądem cywilnym.

Zaszufladkowano do kategorii Prawa osób pokrzywdzonych w wypadku drogowym | Dodaj komentarz

Ustalenie okoliczności wypadku śmiertelnego w przypadku braku świadków

Wypadek komunikacyjny może zdarzyć się właściwie w każdym miejscu, gdzie dopuszczone jest poruszanie się pojazdów. Przy niezachowaniu należytej ostrożności, czy niedostosowaniu prędkości jazdy do warunków panujących na drodze, nietrudno o kolizję, a nawet poważniejszy wypadek. Są miejsca, w których do wypadków dochodzi częściej z uwagi np. na warunki drogowe panujące na danym obszarze. W takiej sytuacji ważnym dowodem są zeznania naocznych świadków w miejscu wypadku.

Zeznania świadków są osobowym źródłem dowodów w postępowaniu zarówno przygotowawczym jak i sądowym. Dla sądu najważniejsze i najbardziej kluczowe bywają (przy trudnościach lub zupełnym braku możliwości ustalenia przebiegu wypadku przez organy prowadzące postępowanie przygotowawcze lub biegłych) zeznania świadków naocznych wypadku. Mogą być to zarówno osoby postronne lub też osoby, które brały udział w wypadku i udało im się wyjść z niego cało.

Problem pojawia się jednak w momencie, kiedy brak jest świadków zdarzenia, w którym śmierć poniósł człowiek. Wpływ na brak świadków może mieć np. oddalone od domostw i miast miejsce wypadku, bardzo wczesna lub bardzo późna pora zdarzenia. W sytuacji, w której jedynym źródłem informacji o zdarzeniu jest np. jego sprawca, mogą pojawić się trudności z odtworzeniem przebiegu zdarzeń.

Zdarzają się również takie sytuacje, w których nie ma żadnego świadka wypadku, z uwagi na fakt, że jego sprawca również poniósł śmierć w jego wyniku. Podstawowym zadaniem organów ścigania tj. policji i prokuratury jest ustalenie przyczyn i przebiegu wypadku w taki sposób, który nie pozostawiałby wątpliwości co do okoliczności zdarzenia, które skutkowało śmiercią osoby najbliższej.

Sytuacją równie ważną co obecność świadków w miejscu wypadku jest nagranie momentu wypadku przez kamery monitoringu. Z uwagi jednak na fakt, iż system monitoringu nie jest powszechny w Polsce, uchwycenie samego momentu wypadku może napotkać trudności. Możliwe jest jednak uzyskanie nagrania, które w jakiś sposób naprowadzi odpowiednie organy i pomoże w ustaleniu przebiegu wypadku np. uzyskanie fragmentu nagrania poprzedzającego moment wypadku. Już wtedy odpowiednie organy mogą ocenić jak dany pojazd zachowywał się na drodze i czy stwarzał potencjalne zagrożenie. Czasami można również spotkać się z system wykonywania sekwencji zdjęć, które z pewnością również pomogłyby w ustaleniu okoliczności zdarzenia.

Jeśli jednak nie ma ani świadków ani nagrań z monitoringu, pozostaje to, co uda się wywnioskować wnikliwie obserwując miejsce zdarzenia. Najważniejsze jest odpowiednie zabezpieczenie miejsca wypadku, które pozwoli policjantom czy prokuratorowi na wykonanie wyczerpującej dokumentacji fotograficznej zarówno miejsca wypadku jak i uszkodzonych samochodów czy ciał osób poszkodowanych w wypadku. Właściwe opisanie miejsca wypadku, ułożenia pojazdów biorących w nim udział, ułożenie ciał osób, które zginęły w wypadku pozwoli na wstępne przyjęcie założenia o przyczynach wypadku i jego przebiegu.

Kluczową rolę w rozstrzyganiu o przyczynach i przebiegu wypadku ma opinia biegłego sądowego z zakresu wypadków drogowych, który na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego obejmującego zarówno dokumentację fotograficzną miejsca wypadku jak i jego opis z dokładnymi pomiarami, będzie mógł odtworzyć przebieg wypadku.

Biegły w swojej opinii uwzględnia np. odległość w jakiej znajdują się od siebie pojazdy, które brały udział w zdarzeniu bądź położenie ciała osoby, która została śmiertelnie potrącona przez samochód i odległość w jakiej znajduje się ciało od miejsca zdarzenia. Specjalistyczna wiedza, którą posiada biegły pozwala mu ocenić ślady hamowania, które po wzięciu pod uwagę warunków pogodowych panujących w momencie wypadku, stanu nawierzchni, wagi i rodzaju samochodów biorących udział w wypadku pozwoli mu na odtworzenie jego przebiegu.

Ocena śladów hamowania pozwala przede wszystkim na dokładne (bądź w bardzo dużym przybliżeniu) określenie prędkości z jaką poruszał się pojazd biorący udział w wypadku. Nadmierna prędkość, będąca częstą przyczyną wypadków jest ważnym elementem składowym opisu wypadku.

Dopełnienie obrazu wypadku może stanowić opinia biegłego sądowego w zakresu medycyny sądowej, który wykonując sekcję zwłok ocenia obrażenia ciała, których doznała osoba zmarła i podaje bezpośrednią przyczynę jej zgonu. Opinia w zakresu medycyny sądowej zawiera dokładny opis ciała denata, uwzględniający przede wszystkim obrażenia, które doprowadziły do jego śmierci. W tej opinii zawsze zawarta jest teza, w której biegły z zakresu medycyny sądowej podaje czy śmierć mogła powstać w wyniku obrażeń odniesionych w wypadku samochodowym i w jaki sposób osoba zmarła poniosła śmierć.

Brak świadków wypadku śmiertelnego nie uniemożliwia ani nie wyklucza uzyskanie odpowiedzi na pytanie „jak doszło do wypadku?”. Zadaniem organów przygotowawczych jest zebranie na tyle dokładnego materiału dowodowego, aby z wysokim prawdopodobieństwem można było odtworzyć, na potrzeby postępowania sądowego, przebieg wypadku oraz jego sprawcę.

 

Zaszufladkowano do kategorii Postępowanie karne o spowodowanie wypadku drogowego | Dodaj komentarz

Na czym polega odpowiedzialność odszkodowawcza sprawcy wypadku drogowego?

 

Spowodowanie wypadku drogowego niesie za sobą podwójną odpowiedzialność sprawcy wypadku:

  • odpowiedzialność karną za przestępstwo spowodowania wypadku drogowego z art.177 par. 1 i 2 k.k., która polega na poniesieniu przez sprawcę wypadku kary za nieostrożne zachowanie w ruchu drogowym

oraz

  • odpowiedzialność odszkodowawczą, a więc majątkową, której istotą  jest naprawienie powstałej w następstwie wypadku szkody, zarówno w mieniu jak i na osobie.

Odpowiedzialność cywilna sprawcy wypadku drogowego, może kształtować się w dwojaki sposób; w zależności od okoliczności zdarzenia odpowiedzialność ta może być oparta:

  • na zasadzie winy

albo

  • na zasadzie ryzyka.

Regułą jest odpowiedzialność majątkowa sprawy wypadku oparta na zasadzie ryzyka, określona w art. 436 k.c. Zgodnie z tym przepisem samoistny posiadacz pojazdu mechanicznego (w przypadku oddania w posiadanie zależne- posiadacz zależny) odpowiada za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez ruch tego pojazdu. W związku z tym dla zaistanienia tego rodzaju odpowiedzialności nie ma znaczenia, czy kierujący ponosi winę za powstałą szkodę, wystarczy jedynie aby taka szkoda powstała i aby wynikała z ruchu pojazdu mechanicznego, przy czym między szkodą a ruchem pojazdu musi istnieć adekwatny związek przyczynowo – skutkowy. Na zasadzie ryzyka odpowiada np. kierujący samochodem osobowym, który potrącił pieszego lub rowerzystę, czy też najechał na inny pojazd niebędący w ruchu, a także kierujący pojazdem wobec poszkodowanych pasażerów.

Podstawowy zakres odpowiedzialności sprawcy wypadku został zatem określony bardzo szeroko, co wynika nie tylko z powszechności zagrożeń związanych z ruchem pojazdów, ale przede wszystkim z potrzeby ochrony poszkodowanych w takich zdarzeniach, bowiem szkody wyrządzone ruchem pojazdu bardzo często są niezawinione. Zauważyć jednak należy, że odpowiedzialność ta nie ma charakteru absolutnego, bowiem doznaje pewnych wyłączeń. Dotyczy to sytuacji, gdy szkoda powstała na skutek siły wyższej, wyłącznej winy poszkodowanego, lub wyłącznej winy osoby trzeciej, za którą kierujący nie ponosi odpowiedzialności. Siła wyższa na gruncie prawa polskiego rozumiana jest jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz o charakterze żywiołowym i nie dającym się przewidzieć. Jako takich nie uznaje się zdarzeń, które zostają spowodowane przez wadliwie działające mechanizmy pojazdu (np. awaria hamulców, pęknięcie opony), a także gołoledzi, awarii sygnalizacji świetlnej, błędnych sygnałów kierującego ruchem. Za siłę wyższą nie można uznać także ataku epilepsji kierowcy samochodu, nawet gdy wystąpił on pierwszy raz w życiu, a dotychczasowy stan zdrowia i wyniki badań lekarskich kierowcy, nie wskazywały na tego rodzaju chorobę (por. wyrok SN z dnia 9 lipca 1962 r., I CR 54/62).

Wyłączność winy po stronie poszkodowanego lub osoby trzeciej oznacza, że podmiot taki musi ponosić 100% odpowiedzialności za spodowowanie wypadku, tak więc przyczynienie się przez poszkodowanego lub osobę trzecią do powstania szkody nawet w bardzo wysokim stopniu nie zwalnia kierującego od odpowiedzialności, a jedynie może mieć wpływ na obniżenie należnego za powstałą szkodę odszkodowania.

Co istotne – winę przypisać można jedynie osobie, która ukończyła trzynaście lat i jest poczytalna, a zatem wyłączna wina po stronie małoletniego poszkodowanego (np. gdy kierowca potrąci małoletniego, który wtargnął na drogę w niedozwolonym miejscu) nie stanowi przesłanki uwolnienia się od odpowiedzialności sprawcy wypadku, może natomiast uzasadniać zmniejszenie należnego od niego odszkodowania (por. Uchwała składu 7 sędziów SN z dnia 20 września 1975 r., III CZP 8/75, OSNCP 1976, nr 7-8, poz. 151). Ponadto zaznaczyć należy, że warunkiem wyłączenia odpowiedzialności sprawcy wypadku z powodu wyłącznej winy osoby trzeciej jest ustalenie jej tożsamości.

Kwestia odpowiedzialności cywilnej kierującego pojazdem mechanicznym kształtuje się inaczej w sytuacji, gdy zderzy się on z innym pojazdem mechanicznym będącym w ruchu, wówczas bowiem w myśl art. 436 § 2 k.c. kierowcy odpowiadają względem siebie na zasadach ogólnych czyli na zasadzie winy, określonej w art. 415 k.c.

Zderzeniem się pojazdów mechanicznych w rozumieniu art. 436 § 2 jest każde – bez względu na jego przyczynę – zetknięcie się tych pojazdów w ruchu (uchwała SN z dnia 2 stycznia 1976 r., III CZP 79/75, OSNCP 1976, nr 7-8, poz. 155). Brak winy po stronie kierowcy jednego z tych pojazdów wyłącza jego odpowiedzialność za powstałą szkodę. W sytuacji gdy jeden z kierowców jest osobą poszkodowaną, to uzyskuje prawo od odszkodowania od kierowcy drugiego pojazdu, tylko gdy ponosi on winę za zaistniały wypadek.

Jeśli chodzi o skutki wypadku, jakie dotykają w razie zderzenia się pojazdów osoby trzecie, to podstawą odpowiedzialności obydwu kierujących jest zasada ryzyka, przy czym ponoszą oni odpowiedzialność solidarną.

Na zasadzie winy odpowiedzialność ponosi także sprawca wypadku wobec osoby, którą przewozi  z grzeczności. Przewóz z grzeczności ma miejsce tylko wówczas, gdy osoba przewożąca kieruje się poczuciem grzeczności w potocznym tego słowa znaczeniu, a więc nie ma w tym żadnego interesu. Uznaje się, że interes w przewożeniu danej osoby istnieje, gdy kierowca otrzymuje jakikolwiek ekwiwalent za przewiezienie, nie zawsze będzie o zatem tożsame z przewozem odpłatnym. W sytuacji, gdy kierowca posiada interes w przewożeniu danej osoby, wówczas w razie wypadku komunikacyjnego odpowiada wobec pasażera na zasadzie zaostrzonej, czyli na zasadzie ryzyka. Na zasadzie ryzyka odpowiada także wobec osób przewożonych z grzeczności przez innych kierowców (wyrok SN z dnia 18 października 1975 r.,I CR 608/75, OSPiKA 1977, nr 3, poz. 53).

Konkludując zauważyć można, że w sytuacji, gdy poszkodowany doznał uszczerbku w wyniku kolizji lub wypadku z udziałem mechanicznego środka transportu, wówczas to, czy dla uzyskania z tego tytułu odszkodowania musi udowodnić winę sprawcy wypadku zależy od tego, w”jakim charakterze” uczestniczył w tym zdarzeniu.

Jeżeli w wyniku wypadku drogowego  szkodę odniósł np. pieszy, czy pasażer pojazdu kierowanego przez sprawcę wówczas nie musi udowadniać winy kierowcy pojazdu, bowiem w grę wchodzi odpowiedzialność na zasadzie ryzyka.

Jeżeli poszkodowanym jest kierowca pojazdu uczestniczącego w zderzeniu, wówczas dla wyegzekwowania przez niego odszkodowania, konieczne jest, aby wykazał on winę po stronie sprawcy, ponieważ w tej kwestii kierowca odpowiada wedle ogólnej reguły z art. 415 k.c. czyli na zasadzie winy.

 

Zaszufladkowano do kategorii artykuły, Odszkodowanie i zadośćuczynienie dla osoby poszkodowanej w wypadku drogowym | Dodaj komentarz

Jak zapoznać się w Sądzie z aktami postępowania karnego przeciwko sprawcy wypadku drogowego ?

Po wniesieniu przez Prokuratora przeciwko sprawcy wypadku drogowego aktu oskarżenia do Sądu  osoba poszkodowana w wypadku drogowym wybiera jedną z ról:

  • rolę biernego uczestnika postępowania karnego prowadzonego przeciwko sprawcy wypadku

albo

  • rolę oskarżyciela posiłkowego, a więc działającego obok Prokuratura aktywnego uczestnika procesu karnego, uprawnionego miedzy innymi do przeglądania akt postępowania, sporządzania ich fotokopii, kserokopii czy uwierzytelnionych odpisów, składania wniosków dowodowych, zadawania pytań przesłuchiwanym świadkom, zaskarżenia wyroku, a więc orzeczenia kończącego postępowanie karne  przeciwko sprawcy wypadku.

Osoba poszkodowana w wypadku drogowym, która chce czynnie uczestniczyć w postępowaniu karnym  przeciwko sprawcy wypadku po wniesieniu aktu oskarżenia  do Sądu musi złożyć oświadczenie o występowaniu w sprawie w charakterze oskarżyciela posiłkowego.

Jeżeli zostałeś poszkodowany w wypadku drogowym i występujesz w sprawie jako oskarżyciel posiłkowy, wówczas  masz prawo do przeglądania akt w toku postępowania sądowego jak również  możliwość sporządzania z nich odpisów na podstawie art. 156 § 1 k.p.k. Ponadto możesz uzyskać kserokopie dokumentów z akt sprawy, za które jednak będziesz  musiał zapłacić. Jesteś także uprawniony  do wykonania, i to bezpłatnie, fotokopii akt. Procedura zapoznania się z aktami w Sądzie jest podobna jak w przypadku przeglądania akt w Prokuraturze.

Jeżeli  chcesz przeglądać akta, powinieneś zadzwonić do czytelni Sądu lub właściwego wydziału i zamówić akta Twojej sprawy. Należy też wysłać do Sądu lub złożyć w Sądzie wniosek o udostępnienie akt i umożliwianie wykonania ich fotokopii.

We wniosku wskaż:

  • w jakiej roli procesowej występujesz  –  napisz, że jesteś  oskarżycielem  posiłkowym,

  • sygnaturę sprawy, a więc numer pod którą została zarejestrowana sprawa karna przeciwko sprawcy wypadku – pamiętaj, że po przekazaniu sprawy do Sądu z aktem oskarżenia zostanie jej nadany nowy numer – nowa sygnatura

  • w jakim zakresie chcesz przeglądać akta – najlepiej wskaż, że chcesz się zapoznać z całością akt

Po rozpatrzeniu Twojego wniosku i wyrażenia zgody przez Sędziego, akta zostaną przekazywane do czytelni akt. Warto pamiętać, aby zabrać ze sobą dowód osobisty, gdyż bez sprawdzenia tożsamości akta nie zostaną Ci udostępnione zgodnie z § 92 Regulaminu urzędowania sądów powszechnych.

W przypadku, gdy chcesz sporządzić kserokopię, powinieneś wskazać pracownikowi sekretariatu, które strony akt Cię interesują. Następnie należy udać się do kasy sądu w celu zakupienia znaków opłaty sądowej. Cena kopii jednej strony akt wynosi obecnie 1 złoty. W przypadku, gdy chcesz, aby uzyskana kserokopia została uwierzytelniona (będzie na niej przybita pieczęć świadcząca o tym, że kserokopia jest zgodna ze znajdującym się w aktach oryginałem), będziesz musiał uiścić kwotę 6 złotych za stronę.

Warto wskazać, iż przeglądając akta, można wystąpić do Sądu z wnioskiem o wyrażenie zgody na wykonanie zdjęć akt aparatem fotograficznym. Należy pamiętać, iż w takim przypadku nikt nie ma prawa pobierać opłat za wykonane zdjęcia. Samo udostępnianie akt jest bowiem darmowe, natomiast robienie zdjęć poszczególnym stronom akt porównywane jest do sporządzania z nich notatek.

Zaszufladkowano do kategorii artykuły, Prawa osób pokrzywdzonych w wypadku drogowym | Dodaj komentarz

Jakie prawa ma oskarżyciel posiłkowy w sprawie karnej przeciwko sprawcy wypadku drogowego?

 

Jeżeli jesteś pokrzywdzonym w sprawie karnej o przestępstwo spowodowania wypadku drogowego, wówczas powinieneś zgłosić swój udział w postępowaniu sądowym jako oskarżyciel posiłkowy. Pozwoli Ci to aktywne i skutecznie uczestniczyć w procesie sądowym przeciwko sprawcy wypadku. Staniesz się stroną postępowania, a co za tym idzie będzie Ci przysługiwać szereg uprawnień, z jakich nie może korzystać pokrzywdzony.

Z chwilą uzyskania statusu oskarżyciela posiłkowego uzyskujesz takie same uprawnienia jak prokurator. Nawet w sytuacji, gdy prokurator odstąpi od oskarżenia, zachowujesz swoje uprawnienia jako oskarżyciel posiłkowy.

Twoje działania w procesie są niezależne od działań prokuratora. Możesz korzystać z takich uprawnień jak:

      • ustanowienie i korzystanie z pomocy pełnomocnika,

      • zgłaszanie wniosków dowodowych, np. o przesłuchanie dodatkowych świadków oraz o dołączenie do akt sprawy dodatkowych dokumentów,

      • udział w czynnościach w toku postępowania sądowego,

      • możesz złożyć wniosek o orzeczenie środka karnego w postaci obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody,

      • zadawanie pytań oskarżonemu, świadkom, biegłym,

      • zapoznanie się z aktami sprawy oraz wykonanie ich fotokopii oraz kserokopii,

      • wypowiedzenie się na etapie głosów stron, tj. po zamknięciu przewodu sądowego,

      • złożenie wniosku o uzasadnienie wyroku oraz zaskarżenie zapadłego wyroku zarówno co do winy, kary, jak i innego rozstrzygnięcia tam zawartego (przepisy nie przewidują dla oskarżyciela posiłkowego jakichkolwiek ograniczeń co do zakresu zaskarżenia).

Ponadto jeżeli uzyskasz status oskarżyciela posiłkowego, Sąd ma obowiązek doręczyć Ci wszelkie pisma procesowe, które wydane zostały poza rozprawą, a które mogą być zaskarżane. Jako oskarżyciel posiłkowy będziesz także zawiadamiany o wszelkich czynnościach, które Sąd ma zamiar przeprowadzić.

Jeżeli natomiast nie skorzystasz z możliwości występowania w postępowaniu sądowym jako oskarżyciel posiłkowy, Twoje działanie jako pokrzywdzonego zostanie ograniczone do:

      • możliwości uczestniczenia w posiedzeniu w przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania,

      • skorzystania z możliwości zaskarżenia zażaleniem rozstrzygnięć co do dowodów rzeczowych zawartych w wyroku umarzającym postępowanie,

      • zaskarżenia apelacją wyroku warunkowo umarzającego postępowanie,

      • brania udziału w posiedzeniu w przedmiocie skazania oskarżonego bez rozprawy (dobrowolnego poddania się karze), jednak wyroku takiego nie może zaskarżyć apelacją, ponieważ nie jest stroną.

Jak widać posiadając status oskarżyciela posiłkowego masz możliwość wpływania na przebieg procesu, zaś brak tego statusu powoduje iż doznajesz wielu ograniczeń, dlatego też wskazane jest abyś w sprawie karnej o przestępstwo działał jako oskarżyciel posiłkowy.

 

Zaszufladkowano do kategorii Postępowanie karne o spowodowanie wypadku drogowego | Dodaj komentarz

Udział osoby pokrzywdzonej w wypadku drogowym w roli oskarżyciela posiłkowego

Wniesienie przez Prokuratora aktu oskarżenia lub wniosku o warunkowe umorzenie postępowania do Sądu rozpoczyna nowy etap procesowy – postępowanie sądowe. Dla pokrzywdzonego jest to kluczowy moment, bowiem zmienia się jego rola procesowa. Ze strony postępowania przeistacza się w świadka, a więc osobę posiadającą ważne i znaczące dla sprawy informacje. Jego dotychczasową pozycję natomiast zajmuje oskarżyciel publiczny Prokurator, którego rolą będzie popieranie aktu oskarżenia w toku postępowania sądowego. Z pozoru to sytuacja dla pokrzywdzonego wydaje się komfortowa. Niestety, niesie poważne niebezpieczeństwo w postaci odebrania pokrzywdzonemu możliwości współkształtowania jego procesu. Zostając świadkiem pokrzywdzony traci bowiem status strony, a co za tym idzie przywileje procesowe np. składanie wniosków, możliwość zadawania pytań itp. Jako świadek może jedynie złożyć zeznania i biernie obserwować rozwój wypadków na sali sądowej. Chcąc odzyskać pozycję strony pokrzywdzony musi wejść w prawa oskarżyciela posiłkowego.

Zgodnie z art. 54 k.p.k. „…jeżeli akt oskarżenia wniósł oskarżyciel publiczny, pokrzywdzony może aż do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej złożyć oświadczenie, że będzie działał w charakterze oskarżyciela posiłkowego…”

Chcąc skorzystać z powyższego uprawnienia wystarczy, że pokrzywdzony zgłosi to Sądowi. Można uczynić to:

  • na pierwszej rozprawie – ustnie do protokołu rozprawy,

  • przed rozpoczęciem rozprawy – przez złożenie przed sprawą pisma

Pisemne oświadczenie powinno wyglądać następująco:

Warszawa, dnia 12 listopada 2014 roku

(miejscowość i data złożenia wniosku)

pokrzywdzony Paweł Nowak

zam. przy ulicy Dolnej 23,

01-320 Warszawa

(dane osoby składającej wniosek)

Sąd Rejonowy dla Warszawy – Mokotowa w Warszawie

(organ do którego składany jest wniosek)

Sygn. akt 1Ds. 11/14,

V K 22/14

(sygnatura sprawy postępowania przygotowawczego, gdy nadana jest sygnatura sądowa należy ją także wskazać)

OŚWIADCZENIE

pokrzywdzonego

Na mocy art. 54 § 1 k.p.k. oświadczam, że w niniejszej sprawie przeciwko ……………………….. (imię i nazwisko oskarżonego) będę działać w charakterze oskarżyciela posiłkowego.

Paweł Nowak

Istotne jest aby nasz wniosek wpłynął do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego, czyli momentu odczytania aktu oskarżenia. Jest to bowiem termin zawity. Wraz ze złożeniem wniosku pokrzywdzony automatycznie odzyskuje status strony i może czynnie działać w sprawie obok prokuratora. Będzie więc powiadamiany o każdej rozprawie, a ponadto przysługiwać mu będą prawa:

  • przeglądania akt sprawy i sporządzania z nich odpisów;

  • składania wniosków o sprostowanie protokołu rozprawy lub posiedzenia wskazując na nieścisłości, opuszczenia bądź przeinaczenia;

  • składania wniosków procesowych, np. o wyłączenie sędziego;

  • składania wniosków dowodowych, np. o powołaniu świadka;

  • wypowiadania się w kwestii przedłożonych dowodów;

  • zadawania pytania świadkom i innym osobom zeznającym przed sądem np. biegłym;

  • wzięcia udział w czynności dowodowej poza rozprawą np. podczas wizji lokalnej na miejscu popełnienia przestępstwa;

  • żądania wydania uzasadnienia wyroku;

  • korzystania ze środków zaskarżenia, w tym złożenia apelacji od wyroku sądu I instancji.

Zaszufladkowano do kategorii Postępowanie karne o spowodowanie wypadku drogowego | Dodaj komentarz

Jak napisać subsydiarny akt oskarżenia przeciwko sprawcy wypadku drogowego ?

Akt oskarżenia oskarżyciela subsydiarnego musi spełniać takie same rygory jak akt oskarżenia wniesiony przez Prokuratora. Dodatkowo subsydiarny akt oskarżenia jest objęty przymusem adwokackim. Oznacza to, że akt oskarżenia oskarżyciela posiłkowego subsydiarnego musi być sporządzony i podpisany przez adwokata. W przypadku niespełnienia w/w wymogu akt ten podlega odrzuceniu.

Struktura subsydiarnego aktu oskarżenia

Akt oskarżenia jako skarga uprawnionego oskarżyciela, musi spełniać pewne ściśle określone wymogi. W orzecznictwie wypowiedziano trafny pogląd, że „..skarga uprawnionego oskarżyciela zawierająca oświadczenie jego woli o sądowe rozpoznanie sprawy, musi mieć formę relewantną do tej treści. Musi być wyrażona na tyle poprawnie, by sąd nie miał wątpliwości co do treści i zakresu skargi. Precyzyjne sporządzenie konkluzji ma o tyle istotne znaczenie, że zakreśla ona przedmiotowe granice oskarżenia, natomiast treść uzasadnienia musi zawierać argumenty przemawiające za oskarżeniem, a ściślej – uzasadniać każdy element konkluzji…”.

Z treści art. 332 i 333 k.p.k. wynika, że obligatoryjnymi elementami aktu oskarżenia, które stanowią zarazem jego części, są:

  • imię i nazwisko oskarżonego, inne dane o jego osobie takie jak:

    • imiona ojca i matki wraz z podaniem jej nazwiska panieńskiego,

    • datę urodzenia,

    • dokładny adres miejsca zamieszkania,

    • zawód i źródło utrzymania,

    • stosunki rodzinne – mowa o stanie cywilnym i rodzinnym. Trzeba podać ponadto liczbę dzieci i wiek każdego nich,

    • stan majątkowy,

    • karalność oskarżonego

  • dokładne określenia zarzucanego oskarżonemu czynu ze wskazaniem czasu, miejsca, sposobu i okoliczności jego popełnienia oraz skutków, a zwłaszcza wysokości powstałej szkody;

  • wskazanie przepisów ustawy karnej, pod które zarzucany czyn podpada;

  • uzasadnienie aktu oskarżenia;

  • lista osób, których wezwania oskarżyciel żąda;

  • wykaz innych dowodów, których przeprowadzenia na rozprawie głównej domaga się oskarżyciel.

W tym miejscu należy podkreślić, iż nie zawsze pokrzywdzony zna wszystkie w/w informacje o sprawcy przestępstwa. W takiej sytuacji warto zapoznać się z aktami postępowania, w szczególności protokołem przesłuchania w charakterze podejrzanego. Jeżeli mimo to oskarżyciel nie dysponuje wszystkim w/w danymi i informacji, należy podać te, które się zna.

Ponadto akt oskarżenia powinien odpowiadać wymogom formalnym pisma procesowego określonym w art. 119 k.p.k. Porównanie tego przepisu z art. 332 § 1 k.p.k. wskazuje, że elementami, które powinny znaleźć się w akcie oskarżenia, zgodnie z tym przepisem są:

  • oznaczenie oraz adres wnoszącego pismo (art. 119 § 1 pkt 2 k.p.k.);

  • treść wniosku lub oświadczenia w miarę potrzeby z uzasadnieniem (art. 119 § 1 pkt 3 k.p.k.);

  • data i podpis składającego pismo (art. 119 § 1 pkt 4 k.p.k.).

    Dokładne określenie zarzucanego oskarżonemu czynu

Przez dokładne określenie zarzucanego oskarżonemu czynu, należy rozumieć konkretyzacje ustawowej istoty czynu. Kodeks postępowania karnego dokładnie precyzuje, że poza określeniem zarzucanego czynu konkluzja ma zawierać nadto czas, miejsce, okoliczności jego popełnienia, a zwłaszcza wysokość powstałej szkody. Opis czynu, powinien być zwięzły, dokładny, zawierający wszystkie elementy, które mają wpływ na zmianę sankcji lub tryb orzeczenia środka karnego.

Kwalifikacja prawna czynu

Jest to wskazanie przepisów ustawy karnej przestępstwa. Kwalifikacja prawna czynu ma znaczenie dla określenia właściwości rzeczowej, miejscowej oraz dla określenia trybu postępowania.

Uzasadnienie aktu oskarżenia

Uzasadnienie aktu oskarżenia jest najbardziej obszerną częścią aktu oskarżenia. Jest rozwinięciem zarzutu i zarazem pełni funkcję sprawozdawczą. W uzasadnieniu należy podać fakty i dowody, na których opiera się oskarżenie, w miarę potrzeby omówić kwalifikację prawną czynu i okoliczności, na które powołuje się oskarżony w swojej obronie. Generalnie nie ma reguły, schematu określającego formę uzasadnienia. Jedno jest pewne, treść uzasadnienia powinna zawierać wszelkie argumenty przemawiające za oskarżeniem.

Lista osób, których wezwania żąda oskarżyciel

Lista osób, których wezwania żąda oskarżyciel jest obligatoryjną częścią aktu oskarżenia, która jest zarazem wnioskiem skierowanym do sądu. Oprócz pokrzywdzonych i świadków wymienić należy także biegłych i oskarżonych.

Wykaz dowodów

Akt oskarżenia powinien także zawierać wykaz dowodów, o których przeprowadzenie podczas rozprawy głównej oskarżyciel wnosi, wraz z określeniem dla każdego dowodu, jakie okoliczności mają być udowodnione, a w razie potrzeby także wraz ze wskazaniem sposobu i kolejności przeprowadzenia dowodów.

Opłata

Od subsydiarnego aktu oskarżenia pobiera się opłatę w wysokości 300 zł. Należy ją uiścić na konto bankowe sądu, bądź w kasie sądu, a dowód dołączyć do aktu oskarżenia. W przypadku nie uiszczenia opłaty, oskarżyciel zostanie wezwany do jej wniesienia przez sąd.

Zaszufladkowano do kategorii Postępowanie karne o spowodowanie wypadku drogowego | Dodaj komentarz