Czy za kolizję można stracić prawo jazdy? 5 (3)

Z tego artykułu „Czy za kolizję można stracić prawo jazdy? „ dowiesz się:

  • czym jest kolizja drogowa?
  • na czym polega wykroczenie spowodowania kolizji drogowej z art.86 par. 1 Kodeksu Wykroczeń?
  • czy Policjant może odebrać kierowcy prawo jazdy za spowodowanie kolizji?
  • czy Policjanci zabierają kierowcom prawo jazdy za kolizję?
  • czy za kolizję można stracić prawo jazdy, a więc czy Sąd może orzec wobec kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów za spowodowanie kolizji?
  • na ile można stracić prawo jazdy za kolizję?
  • jak odzyskać prawo jazdy zabrane za kolizję?
  • jak się bronić przed utratą prawa jazdy za kolizję?

Czym jest kolizja drogowa? Definicja kolizji drogowej

Kolizja drogowa to zdarzenie drogowe, w którym nikt nie odniósł obrażeń ciała na okres powyżej 7 dni.

Ani Kodeks Wykroczeń, ani Ustawa Prawo o ruchu drogowym nie posługują się pojęciem kolizji drogowej, nie zawierają również definicji kolizji drogowej. Kolizja drogowa jest pojęciem potocznym w przeciwieństwie do wypadku drogowego zdefiniowanego w kodeksie Karnym

Na czym polega spowodowanie kolizji drogowej?

Spowodowanie kolizji drogowej polega na stworzeniu przez osobę uczestniczącą w ruchu drogowym, najczęściej kierującego pojazdem, zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym na skutek niezachowania należytej ostrożności, w wyniku którego inna osoba nie doznała żadnych obrażeń ciała, albo wprawdzie doznała obrażeń ciała, ale na okres do 7 dni.

Czy spowodowanie kolizji drogowej stanowi wykroczenie czy przestępstwo?

Spowodowanie kolizji drogowej jest wykroczeniem określonym w art.86 par. 1 Kodeksu Wykroczeń.

Art.86 par. 1 Kodeksu Wykroczeń

Wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. popełnia ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym

Pojęcie spowodowanie kolizji drogowej podobnie jak kolizja drogowa jest pojęciem potocznym. Żadna ustawa nie posługuje się wyrażeniem spowodowanie kolizji drogowej. Z treści przytoczonego art.86 par. 1 k.w. wynika, że spowodowanie kolizji drogowej jest po prostu wykroczeniem spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Co grozi za kolizję drogową?

Za spowodowanie kolizji drogowej, a więc za popełnienie wykroczenia z art.86 par 1 k.w. grozi kara grzywny w wysokości od 20 zł. do 5000 zł.

Za spowodowanie kolizji drogowej kierowcy grozi zakaz prowadzenia pojazdów na okres od 6 miesięcy do 3 lat.

Więcej na temat kary i zakazu prowadzenia pojazdów za kolizję drogową przeczytasz w artykułach:

Czy za kolizję można stracić prawa jazdy?

Jeszcze kilka lat temu na pytanie: czy za kolizję można stracić prawo jazdy? odpowiedziałbym, że nie, że utrata prawa jazdy za spowodowanie kolizji drogowej może się zdarzyć wyjątkowo. Jednak od zapoczątkowanej w 2014r. akcji Policji „Zero tolerancji dla kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego” Policjanci zabierają kierowcom prawo jazdy nawet za niegroźne kolizje drogowe. W konsekwencji słuszna w założeniu akcja podjęta w celu zwiększenia bezpieczeństwa na polskich drogach doprowadziła do odbierania przez Policję prawa jazdy również tym kierowcom, którzy nie stwarzają zagrożenia dla bezpieczeństwa w komunikacji.

Na całe szczęście Policjant może zabrać kierowcy prawo jazdy za kolizję drogową, ale to Sąd podejmuje decyzję: zatrzymać, czy zwrócić kierowcy odebrane przez Policję prawo jazdy

Czy Policjant może zabrać kierowcy prawo jazdy za kolizję drogową?

Policjant może zatrzymać kierowcy prawo jazdy za spowodowanie kolizji drogowej.

Na jakiej podstawie Policjant może zatrzymać kierowcy prawo jazdy za kolizję?

Podstawą prawną zatrzymania przez Policję dokumentu prawa jazdy za spowodowanie kolizji jest art.135 ust. 1 pkt 2 Ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem:

Policjant może zatrzymać prawo jazdy kierowcy w razie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez kierowcę wykroczenia, za które może zostać orzeczony przez Sąd zakaz prowadzenia pojazdów.

Dla przypomnienia: za spowodowanie kolizji, a więc popełnienie wykroczenia z art. 86 § 1 kodeksu wykroczeń kierowca może zostać skazany przez Sąd na karę grzywny oraz zakaz prowadzenia pojazdów na okres od 6 miesięcy do 3 lat.

czy za kolizję można stracić prawo jazdy

Podsumowując: zgodnie z art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym Policjant ma prawo zatrzymać prawo jazdy kierowcy, który spowodował kolizję drogową, ponieważ za to wykroczenie – spowodowania kolizji drogowej kierowca może zostać skazany przez Sąd na zakaz prowadzenia pojazdów.

Po zabraniu kierowcy dokumentu prawa jazdy Policjant wystawia kierowcy pokwitowanie. Pokwitowanie zatrzymania prawa jazdy to dokument wystawiony przez Policję na dowód zatrzymania kierowcy dokumentu prawa jazdy.

Czy po zatrzymaniu prawa jazdy za kolizję można jeździć samochodem?

Kierowca, któremu Policjant zatrzymał dokument prawa jazdy za kolizję drogową, może jeździć samochodem przez 7 dni od zatrzymania prawa jazdy.

Zatrzymanie prawa jazdy za kolizję co dalej?

Przekazanie zabranego za kolizję prawa jazdy do Sądu

Policja w czasie 7 dni od zabrania kierowcy prawa jazdy za kolizję drogową przekazuje dokument prawa jazdy do Sądu wraz z wnioskiem wydanie postanowienia o jego zatrzymaniu.

Postanowienie Sądu o zatrzymaniu albo zwrocie prawa jazdy za kolizję

Sąd w ciągu 14 dni od otrzymania dokumentu prawa jazdy podejmuje decyzję: albo wydaje postanowienie o zatrzymaniu kierowcy prawa jazdy albo nakazuje zwrócić kierowcy dokument prawa jazdy odebrany przez Policję za spowodowanie kolizji.

Co zrobić po zatrzymaniu prawa jazdy za kolizję?

Kierowca, który nie zgadza się z zatrzymaniem prawa jazdy lub reprezentujący go Adwokat powinien złożyć do Sądu pismo – wniosek oo zwrot dokumentu prawa jazdy. W tym piśmie należy przedstawić argumenty za zwróceniem prawa jazdy zatrzymanego kierowcy przez Policję. Dzięki temu Sąd przed podjęciem decyzji o zatrzymaniu kierowcy prawa jazdy zapozna się z argumentami kierowcy, co znacząco zwiększa szansę na odzyskanie prawa jazdy zabranego przez Policję.

Czy Sąd może zwrócić kierowcy prawo jazdy?

Sąd może zwrócić kierowcy prawo jazdy zatrzymane przez Policję za kolizję drogową. Wówczas od razu po wydaniu przez Sąd postanowienia o zwrocie prawa jazdy kierowca może odebrać dokument prawa jazdy w Sekretariacie Sądu.

Sąd może również uwzględnić wniosek Policji i wydać postanowienie o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy odebranemu kierowcy przez Policję za kolizje drogową.

Jak przekonać Sąd do zwrotu prawa jazdy zatrzymanego za kolizję?

Podejmując decyzję: zwrócić czy zatrzymać kierowcy prawo jazdy za kolizję drogową Sąd powinien uwzględnić takie okoliczności jak:

  1. czy zgromadzone w sprawie dowody wystarczająco uzasadniają podejrzenie spowodowania przez kierowcę kolizji drogowej?
  2. czy w sprawie zachodzą wątpliwości, kto jest winny spowodowania kolizji?
  3. jaki duże zagrożenie w ruchu drogowym stworzył kierowca doprowadzając do kolizji drogowej?
  4. jakie zasady ruchu drogowego naruszył kierowca powodując kolizję drogową?
  5. czy kierowca naruszył umyślnie czy nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym
  6. jaki był dotychczasowy sposób życia kierowcy, w szczególności, czy kierowca był już wcześniej karany za przestępstwa lub wykroczenia drogowe i jakie?
  7. czy dalsze kierowanie pojazdami przez kierowcę stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym?
  8. czy zachodzi potrzeba natychmiastowego wykluczenia kierowcy z ruchu drogowego?
  9. jakie konsekwencje dla kierowcy i jego rodziny pociągnie za sobą zatrzymanie dokumentu prawa jazdy?

Zażalenie na zatrzymanie prawa jazdy – czy można się odwołać od zatrzymania prawa jazdy?

Kierowca może zaskarżyć postanowienie Sądu o zatrzymaniu prawa jazdy za kolizję drogową. W tym celu powinien wysłać do Sądu pismo – zażalenie na zatrzymanie dokumentu prawa jazdy w terminie 7 dni od otrzymania postanowienia Sądu o zatrzymaniu prawa jazdy.

Po złożeniu zażalenia na zatrzymanie prawa jazdy Sąd albo uchyla zaskarżone postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy i nakazuje zwrócić kierowcy dokument prawa jazdy albo utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy.

Czy za kolizję można stracić prawo jazdy – zakaz prowadzenia pojazdów

Jak już pisałem za spowodowanie kolizji drogowej, a więc wykroczenie z art.86 par. 1 k.w. Sąd nie musi, ale może orzec wobec kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów na okres od 6 miesięcy do 3 lat.

Kiedy Sąd powinien orzec zakaz prowadzenia pojazdów za kolizję?

Sąd powinien wymierzyć zakaz prowadzenia pojazdów za kolizję kierowcy, tylko wówczas gdy dalsze kierowanie samochodem przez kierowcę stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Jak się bronić przed zakazem prowadzenia pojazdów za kolizję drogową?

Jeśli kierowca nie przyznaje się do spowodowania kolizji drogowej, wówczas powinien składać wnioski dowodowe w celu wykazania, że nie jest winien spowodowania kolizji, np. wnioski o przesłuchanie świadków kolizji drogowej, wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych – ich dobór zależy od konkretnej sprawy karnej o kolizję drogową.

Jeśli kierowca nie przyznaje się do spowodowania kolizji drogowej to i tak powinien przedstawiać Sądowi (najlepiej w pismach procesowych) argumenty prowadzące do wniosku, że nawet w razie uznania kierowcy winnym spowodowania kolizji drogowej, wymierzenie kierowcy zakazu prowadzenia pojazdów byłoby nieuzasadnione.

Jeśli kierowca przyznaje się do spowodowania kolizji drogowej, wówczas powinien złożyć wniosek o dobrowolne poddanie się karze za kolizję bez zakazu prowadzenia pojazdów.

Zaszufladkowano do kategorii artykuły, definicje, kolizja drogowa co to jest, zakaz prowadzenia pojazdów, zakaz prowadzenia pojazdów za kolizję, zatrzymanie prawa jazdy, zatrzymanie prawa jazdy za kolizję | Otagowano , , , , , , | Dodaj komentarz

Naprawienie szkody przy warunkowym umorzeniu postępowania o spowodowanie wypadku drogowego 0 (0)

Kierowca, który spowodował wypadek na skutek nie zachowania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w którym inna osoba odniesie obrażenia ciała na okres powyżej 7 dni popełnia przestępstwo  z art.177 par. 1 k.k. zagrożone karą pozbawienia wolności do lat 3.

Postępowanie karne przeciwko kierowcy o przestępstwo spowodowania wypadku drogowego z art.177 par. 1 k.k. może się zakończyć (w razie uznania kierowcy za winnego spowodowania wypadku drogowego) zarówno:

  • wyrokiem skazującym

    jak  również

  • wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie karne

Jedynie w przypadku spowodowania przez kierowcę wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym z art.177 par. 2 k.k nie jest możliwe warunkowe umorzenie postępowania karnego z uwagi na zagrożenie tego przestępstwa karą  do 8 lat pozbawienia wolności.

To, co łączy wyrok skazujący i wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne to fakt uznania kierowcy za winnego spowodowania wypadku drogowego.

Różnica pomiędzy wyrokiem skazującym a warunkowo umarzającym postępowanie karne polega na tym, że kierowca, wobec którego Sąd wydał wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne zachowuje tzw. czysta kartę karna, czyli status osoby nie karanej za przestępstwo.

Większość osób poszkodowanych w wyniku wypadków drogowych błędnie uważa, że jedynie wyrok skazujący sprawcę wypadku drogowego daje im podstawę do dochodzenia od zakładu ubezpieczeń ( z ubezpieczenia  OC samochodu kierowanego przez sprawcę wypadku) odszkodowania i zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej doznali na skutek wypadku. Takie założenie jest błędne, gdyż jak to już wyżej wskazałem, wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne  przeciwko sprawcy wypadku drogowego stanowi potwierdzenie popełnienia przez kierowcę przestępstwa spowodowania wypadku drogowego z art.177 par. 1 k.k. W konsekwencji poszkodowany, który przedstawi zakładowi ubezpieczeń odpis prawomocnego wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne przeciwko sprawcy wypadku drogowego ma pełne prawo żądać niezwłocznej wypłaty odszkodowania i zadośćuczynienia.  

Niewielu pokrzywdzonych w wyniku wypadków drogowych jest świadomych również tego, że w przypadku warunkowego umorzenia postępowania karnego przeciwko sprawcy wypadku drogowego Sąd jest zobligowany, to znaczy musi nałożyć na sprawcę wypadku obowiązek naprawienia szkody poniesionej przez osobę pokrzywdzoną w całości lub części. Takie stanowisko wynika z treści art.67 § 3 k.k., zgodnie z którym „…umarzając warunkowo postępowanie karne, sąd nakłada na sprawcę obowiązek naprawienia szkody w całości albo w części, a w miarę możliwości również obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, albo zamiast tych obowiązków orzeka nawiązkę…”. 

Zobowiązanie przez Sąd sprawcy wypadku drogowego do naprawienia szkody wyrządzonej pokrzywdzonemu w całości lub w części w wyroku warunkowo umarzającym postępowanie karne ma charakter obligatoryjny. Zapis ten należy rozumieć w ten sposób, że Sąd nakłada, to znaczy musi nałożyć na sprawcę wypadku drogowego obowiązek naprawienia szkody przynajmniej w części. Jeżeli dokładne określenie wysokości szkody poniesionej przez osobę pokrzywdzoną w wypadku drogowym  (zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, tj. krzywdy) jest utrudnione, wówczas Sąd nakłada na sprawcę wypadku drogowego obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonego nawiązki w wysokości do 200.000 zł.

Co istotne, jeżeli nałożony na sprawcę wypadku drogowego w wyroku warunkowo umarzającym postępowanie karne  obowiązek naprawienia szkody, zadośćuczynienie lub nawiązka nie rekompensują całej szkody poniesionej przez pokrzywdzonego, wówczas pokrzywdzony może dochodzić pozostałej części odszkodowania i zadośćuczynienia za krzywdę w odrębnym  postępowaniu cywilnym.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk

Zaszufladkowano do kategorii artykuły, Dochodzenie wypłaty odszkodowania i zadośćuczynienie od zakładu ubezpieczeń z oc sprawcy wypadku drogowego, Odszkodowanie i zadośćuczynienie dla osoby poszkodowanej w wypadku drogowym, Postępowanie karne o spowodowanie wypadku drogowego, Prawa osób pokrzywdzonych w wypadku drogowym | Otagowano , , , , , , , , | Dodaj komentarz

Wniosek o zadośćuczynienie i odszkodowanie od sprawcy wypadku drogowego 0 (0)

Pokrzywdzony, a więc osoba, która na skutek wypadku drogowego doznała obrażeń ciała lub rozstroju zdrowia na okres powyżej 7 dni  może dochodzić od kierowcy, który spowodował wypadek zapłaty odszkodowania i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w prowadzonym przeciwko kierowcy postępowaniu karnym. 

Podobnie prawo w postępowaniu karnym przeciwko kierowcy, który spowodował wypadek przysługuje członkom rodziny osoby, która  zginęła w wypadku drogowym. Rodzina osoby zmarłej na skutek wypadku drogowego może  domagać się nałożenia na sprawcę wypadku drogowego obowiązku zapłaty zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej doznali na skutek utraty osoby bliskiej.

Przedstawione wyżej stanowisko wynika z treści art.46 par.1, 2 i 3 k.k. oraz art.67 par. 3 k.k.  Zgodnie z tymi przepisami:

  • Sąd na wniosek pokrzywdzonego w wyroku skazującym lub warunkowo umarzającym postępowanie karne nakłada na sprawcę wypadku drogowego obowiązek naprawienia na rzecz pokrzywdzonego poniesionej przez niego szkody w całości lub części
  • jeżeli precyzyjne określenie wysokości szkody poniesionej przez osobę pokrzywdzoną w wypadku drogowym jest znacznie utrudnione, wówczas Sąd może orzec na rzecz pokrzywdzonego zamiast obowiązku naprawienia szkody nawiązkę w wysokości do 200.000 zł.
  • jeżeli orzeczony przez Sąd obowiązek naprawienia szkody lub nawiązka nie rekompensują pokrzywdzonemu całej poniesionej przez niego szkody, wówczas pokrzywdzony może domagać się pozostałego odszkodowania na drodze procesu cywilnego.

Jak widać w polskim procesie karnym pokrzywdzony może dochodzić od sprawcy przestępstwa spowodowania wypadku drogowego zarówno odszkodowania za szkodę majątkową, jak i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, bez konieczności wytaczania odrębnego powództwa o zapłatę w postępowaniu cywilnym, przy czym:

  • szkoda majątkowa  – obejmuje najczęściej  koszty leczenia i rehabilitacji, jakie pokrzywdzony poniósł na skutek obrażeń ciała lub rozstroju zdrowia w wyniku wypadku drogowego

  • krzywda – rozumiana jest  jako szkoda niemajątkowa, czyli ujemne przeżycia psychiczne osoby pokrzywdzonej w wypadku drogowym (np. ból, cierpienie), konieczność korzystania z pomocy osób trzecich, czy też utrata przez pokrzywdzonego perspektyw na przyszłość.

Osoba pokrzywdzona w wyniku wypadku drogowego powinna złożyć wniosek o orzeczenie przez Sąd wobec oskarżonego środka karnego w postaci obowiązku zapłaty na rzecz pokrzywdzonego wskazanej kwoty pieniędzy tytułem naprawienia poniesionej szkody majątkowej i niemajątkowej. 

Polski kodeks postępowania karnego nie określa  terminu początkowego, a więc terminu, od którego  pokrzywdzony może złożyć wniosek o orzeczenie wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej wypadkiem drogowym. W literaturze podkreśla się, że taki wniosek może zostać złożony przez pokrzywdzonego już na etapie postępowania przygotowawczego, a więc przed skierowaniem sprawy do Sądu, np. podczas jego przesłuchania na Policji w charakterze świadka.

Wniosek o orzeczenie od oskarżonego obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną w wyniku wypadku drogowego krzywdę pokrzywdzony może złożyć aż do zamknięcia przewodu sądowego na rozprawie głównej (tak w art. 49a k.p.k.). 

Choć kodeks postępowania karnego nie wymaga od pokrzywdzonego szczegółowego uzasadnienia wniosku o nałożenie na oskarżonego obowiązku naprawienia szkody, to jednak w interesie samego pokrzywdzonego jest:

  • wskazanie kwoty, jakiej pokrzywdzony domaga się orzeczenia od sprawcy wypadku drogowego tytułem obowiązku naprawienia szkody z rozbiciem na kwotę potrzebną do naprawienia szkody majątkowej oraz kwotę, która ma zrekompensować jego krzywdę, a więc szkodę niemajątkową
  • przekonywujące uzasadnienie wysokości dochodzonej od oskarżonego kwoty tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia
  • załączenie do wniosku dowodów z dokumentów na potwierdzenie kosztów poniesionych w związku z leczeniem i rehabilitacją oraz zakresu krzywdy doznanej na skutek wypadku drogowego

Na zakończenie warto wskazać, że Sąd może nałożyć na oskarżonego obowiązek naprawienia szkody poniesionej przez pokrzywdzonego jedynie w razie uznania oskarżonego za winnego spowodowania wypadku drogowego, a więc w razie wydania wyroku skazującego lub warunkowo umarzającego postępowanie karne. 

W przypadku umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa spowodowania wypadku drogowego Sąd pozostawia wniosek pokrzywdzonego o nałożenie na oskarżonego obowiązku naprawienia szkody bez rozpoznania.

Zaszufladkowano do kategorii artykuły, Dochodzenie wypłaty odszkodowania i zadośćuczynienie od zakładu ubezpieczeń z oc sprawcy wypadku drogowego, Odszkodowanie i zadośćuczynienie dla osoby poszkodowanej w wypadku drogowym, Postępowanie karne o spowodowanie wypadku drogowego, Prawa osób pokrzywdzonych w wypadku drogowym | Otagowano , , , , | Dodaj komentarz

Roszczenie sprawcy wypadku do zakładu ubezpieczeń o zwrot kwoty wypłaconej poszkodowanemu tytułem odszkodowania 0 (0)

Niniejszy artykuł dotyczy problematyki roszczenia regresowego sprawcy wypadku względem zakładu ubezpieczeń.

Jest to kwestia istotna z punktu widzenia sprawcy, który mimo posiadanego ubezpieczenia OC, wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie we własnym zakresie.

Wskazać należy, iż w takiej sytuacji sprawca wypadku może odzyskać od swojego ubezpieczyciela wypłaconą poszkodowanemu kwotę.

Wynika to z istoty umowy ubezpieczenia OC łączącej sprawcę wypadku z zakładem ubezpieczeń, w ramach której to zakład ubezpieczeń zobowiązany jest zaspokojenia roszczeń związanych ze szkodą wyrządzoną przez ubezpieczonego – tj. sprawcę wypadku, a więc niezależnie od okoliczności faktycznych, to na nim finalnie spoczywa obowiązek pokrycia szkody.

Warto mieć na uwadze, iż poszkodowany może dochodzić odszkodowania

  • albo bezpośrednio od sprawcy wypadku (nawet gdy ma on OC);

  • albo od zakładu ubezpieczeń w którym sprawca ma wykupioną polisę OC;

  • albo od obu tych podmiotów jednocześnie.

W praktyce najczęściej bywa tak, że szkoda zgłaszana jest (przez poszkodowanego lub ubezpieczonego) bezpośrednio do ubezpieczyciela, który po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego, wypłaca poszkodowanemu stosowne odszkodowanie.

W sytuacji jednak, gdy poszkodowany zażąda wypłaty odszkodowania bezpośrednio od sprawcy wypadku, lub gdy wystąpi z takim roszczeniem jednocześnie w stosunku do sprawcy wypadku i zakładu ubezpieczeń, a sprawca wypłaci mu to odszkodowanie, wówczas zakład ubezpieczeń zostaje zwolniony od wypłaty odszkodowania poszkodowanemu, a staje się zobowiązany względem ubezpieczonego (sprawcy wypadku) do zwrotu wypłaconej przez niego kwoty.

Trzeba mieć jednak przy tym na uwadze, iż w praktyce samodzielne zaspokojenie roszczeń odszkodowawczych przez sprawcę wypadku może okazać się dla niego nieopłacalne.

Wynika to z faktu, iż zakład ubezpieczeń, pomimo uznania roszczenia przez sprawcę wypadku czy wypłaty przez niego odszkodowania, przeprowadza każdorazowo stosowne postępowanie celem ustalenia swojej odpowiedzialności oraz należnej wysokości świadczenia odszkodowawczego.

Oznacza to, że w sytuacji, gdyby przykładowo sprawca wypadku wypłacił poszkodowanemu 2 000 zł, zaś zakład ubezpieczeń oszacował by wartość szkody na 1 000 zł, wówczas sprawca szkody odzyska wyłącznie kwotę 1 000 zł ustaloną przez ubezpieczyciela.

W zakresie poruszanej problematyki warto jest także wskazać na kwestię dotyczącą zwrotu sprawcy wypadku w ramach OC świadczeń związanych z orzeczonymi wobec niego środkami karnymi w postaci „nawiązki” lub „obowiązku naprawienia szkody” .

Trzeba bowiem mieć na względzie, iż zgodnie z obowiązującym Kodeksem karnym, Sąd może zobowiązać sprawcę przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, do naprawienia szkody wyrządzonej pokrzywdzonemu bądź zapłaty na jego rzecz nawiązki.

W uwagi na powyższe, w praktyce pojawiły się wątpliwości co do możliwości objęcia wskazanych środków karnych zakresem ubezpieczenia OC sprawcy wypadku.

Zauważyć należy, iż dotychczasowa linia orzecznicza w tej materii nie jest jednolita.

Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w uchwale z dnia 21 grudnia 2006 r. „sprawca wypadku komunikacyjnego, od którego zasądzono nawiązkę na podstawie art. 46 § 2 k.k. i art 48 k.k. nie może domagać się od ubezpieczyciela – na podstawie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów – zwrotu nawiązki zapłaconej pokrzywdzonemu” (zob. Uchwała SN z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt III CZP 129/06)

W uchwale z dnia 13 lipca 2011 r. Sąd Najwyższy zaprezentował skrajnie odmienne stanowisko stwierdzając, iż: „sprawca wypadku komunikacyjnego, wobec którego zastosowano środek karny polegający na obowiązku naprawienia szkody (art. 46 § 1 w zw. z art. 39 pkt 5 k.k.), może domagać się od ubezpieczyciela – na podstawie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów – zwrotu świadczenia zapłaconego na rzecz pokrzywdzonego” (zob. Uchwała SN z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt III CZP 31/11).

Jak zatem widać, powyższa kwestia nie została jednoznacznie rozstrzygnięta, stąd też w praktyce może być ona różnorodnie interpretowana, co oznacza że sprawca wypadku nie zawsze będzie mógł liczyć na zwrot z tytułu OC kwoty uiszczonej nawiązki czy świadczenia związanego z obowiązkiem naprawienia szkody.

Zaszufladkowano do kategorii artykuły, Dochodzenie wypłaty odszkodowania i zadośćuczynienie od zakładu ubezpieczeń z oc sprawcy wypadku drogowego | Dodaj komentarz

Obowiązek naprawienia szkody w sprawie o przestępstwo spowodowania wypadku drogowego na podstawie art. 46 § 1 k.k. 0 (0)

Na wstępie należy zauważyć, że do głównych zasad postępowania karnego należy nie tylko wykrycie i pociągniecie sprawcy przestępstwa do odpowiedzialności karnej, lecz także uwzględnienie prawnie chronionych interesów pokrzywdzonego, zwłaszcza poprzez zrekompensowanie mu wyrządzonej przestępstwem szkody.

Tak jak to wskazano w poprzednim artykule dotyczącym: Umorzenie postępowania przeciwko sprawcy wypadku drogowego na podstawie art. 59 a kodeksu karnego, poprzez pojęcie wypadku drogowego rozumie się zdarzenie drogowe w ruchu lądowym w postaci nieumyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa, mogące skutkować śmiercią, czy też innymi obrażeniami ciała. Konsekwencją tych obrażeń jest naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający powyżej 7 dni. Zaznaczyć należy, że to czy roztrój zdrowia trwał powyżej 7 dni określa biegły lekarz sądowy w wydanej przez siebie opinii. Przestępstwo wypadku komunikacyjnego zostało opisane w art. 177 kodeksu karnego.

Orzeczenie obowiązku naprawienia szkody zostało uregulowane w art. 46 k. k., w którym stwierdzono „§ 1. W razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o możliwości zasądzenia renty nie stosuje się.

§ 2. Jeżeli orzeczenie obowiązku określonego w § 1 jest znacznie utrudnione, sąd może orzec zamiast tego obowiązku nawiązkę w wysokości do 200 000 złotych na rzecz pokrzywdzonego, a w razie jego śmierci w wyniku popełnionego przez skazanego przestępstwa nawiązkę na rzecz osoby najbliższej, której sytuacja życiowa wskutek śmierci pokrzywdzonego uległa znacznemu pogorszeniu. W razie gdy ustalono więcej niż jedną taką osobę, nawiązki orzeka się na rzecz każdej z nich.

§ 3. Orzeczenie odszkodowania lub zadośćuczynienia na podstawie § 1 albo nawiązki na podstawie § 2 nie stoi na przeszkodzie dochodzeniu niezaspokojonej części roszczenia w drodze postępowania cywilnego”.

W związku z powyższym należy podkreślić, że Sąd orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego. Tym samym zastosowanie ma m. in. art. 415 k. c., który stanowi : „Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia”.

W postępowaniu karnym musi zostać wykazane, że pokrzywdzony doznał szkody, a także że wystąpiło zdarzenie, które tą szkodę spowodowało. Wiąże się to z koniecznością ustalenia, że istnieje związek przyczynowo- skutkowy pomiędzy zdarzeniem a szkodą. Dla przykładu należy podać wypadek drogowy, w którym kierowca „potrącając” pieszego, spowodował u niego obrażenia ciała trwające powyżej 7 dni. Przyczyną doznanych obrażeń przez pieszego jest niewątpliwie wypadek drogowy, a tym samym należy stwierdzić, że w podanym przykładzie mamy do czynienia ze związkiem przyczynowo-skutkowym.

Podsumowując należy podkreślić, że niezwykle istotna jest aktywność pokrzywdzonego wypadkiem drogowym. Przepis art. 46 § 1 k.k. jednoznacznie stanowi, że Sąd może orzec o obowiązku naprawienia szkody, ale nie musi. Jednakże pokrzywdzony w toku postępowania może złożyć wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia doznanej szkody i w takim przypadku Sąd jest zobligowany zawrzeć stosowne rozstrzygnięcie w wydanym przez siebie wyroku. Stąd też aktywność pokrzywdzonego w czasie toczącego się postępowania karnego jest tak kluczowa.

Zaszufladkowano do kategorii artykuły, Prawa osób pokrzywdzonych w wypadku drogowym | Dodaj komentarz