Warunkowe umorzenie postępowania karnego w sprawie o przestępstwo spowodowania wypadku drogowego

O warunkowe umorzenie postępowania karnego w sprawie o przestępstwo spowodowania wypadku drogowego powinieneś zabiegać już w postępowaniu przygotowawczym.

Jeżeli przekonasz do tego Prokuratora, wówczas Prokurator zamiast aktu oskarżenia skieruje do Sądu wniosek o warunkowe umorzenie wszczętego przeciwko Tobie postępowania karnego.

Jeżeli jednak nie uda Ci się przekonać Prokuratora, wówczas po wpłynięciu aktu oskarżenia do Sądu powinieneś złożyć jak najszybciej wniosek o skierowanie sprawy na posiedzenie w celu warunkowego umorzenia postępowania karnego, załączając wniosek o warunkowe umorzenie postępowania.

W takim wypadku Sąd:

  • kieruje sprawę na posiedzenie, na którym rozpozna Twój wniosek o warunkowe umorzenie postępowania karnego
  • zawiadamia o tym posiedzeniu strony, a więc Ciebie jako oskarżonego oraz Prokuratora i pokrzywdzonego w wypadku drogowym
  • przesyła Prokuratorowi oraz pokrzywdzonemu odpis Twojego wniosku o warunkowe umorzenie postępowania karnego celem zajęcia stanowiska przed posiedzeniem Sądu

Z mojego doświadczenia zawodowego wynika, że przekonanie Sądu do uwzględnienia wniosku o warunkowego umorzenia postępowania karnego  w sprawie o przestępstwo spowodowania wypadku drogowego nie jest prostym zadaniem. Czy Ci się to powiedzie, zależy przede wszystkim od tego jak uzasadnisz wniosek o warunkowe umorzenie postępowania karnego oraz od Twojego osobistego stawiennictwa na posiedzeniu Sądu.

Na pytanie jak napisać i uzasadnić wniosek o warunkowe umorzenie postępowania na http://wypadkidrogowe.info/jak-uzasadnic-wniosek-o-warunkowe-umorzenie-postepowania-w-sprawie-o-przestepstwo-spowodowania-wypadku-drogowego/

Opublikowano artykuły | 5 komentarzy

Korzyści z warunkowego umorzenia postępowania w sprawie o przestępstwo spowodowania wypadku drogowego

Jeżeli z akt sprawy wynika, że jesteś sprawcą wypadku drogowego i wszelkie dowody zgromadzone w sprawie potwierdzają ten fakt, wówczas warunkowe umorzenie postępowania karnego jest najkorzystniejszym rozwiązaniem jaki możesz uzyskać za przestępstwo spowodowania wypadku drogowego.

Przemawiają za tym następujące argumenty:

  • jedynie w przypadku warunkowego umorzenia postępowania karnego zachowujesz status osoby niekaranej za przestępstwo, czyli tzw. czystą kartę karną
  • jakakolwiek wzmianka o postępowaniu karnym zakończonym warunkowym umorzeniem ulega wykreśleniu z Krajowego Rejestru Karnego po upływie 6 miesięcy od zakończenia okresu próby wynoszącego od 1 roku do 2 lat
  • uzyskanie warunkowego umorzenia postępowania karnego najczęściej następuje na posiedzeniu, a więc bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Unikasz zatem stresu i uciążliwości towarzyszącej uczestniczeniu w rozprawie głównej przed Sądem.

Jak wynika z powyższego, jeżeli Sąd warunkowo umorzy prowadzone przeciwko Tobie postępowanie karne, wówczas w świetle prawa pozostajesz osobą nie karaną za przestępstwo, co może Cię uchronić np. przed utratą pracy, jeżeli wykonujesz zawód, do którego wymagane jest posiadanie statusu osoby niekaranej za przestępstwo.

Jednakże należy podkreślić, iż nie zawsze przestępstwo spowodowania wypadku drogowego można warunkowo umorzyć. Szerzej o tej kwestii w artykule Kiedy możesz liczyć na warunkowe umorzenie postępowania karnego w sprawie o przestępstwo spowodowania wypadku drogowego?

Opublikowano artykuły | 1 komentarz

Kiedy możesz liczyć na warunkowe umorzenie postępowania karnego w sprawie o przestępstwo spowodowania wypadku drogowego?

Jeżeli popełniłeś przestępstwo spowodowania wypadku drogowego i materiał dowodowy jednoznacznie stwierdza, że wina leży po Twojej stronie to warunkowe umorzenie postępowania karnego jest najkorzystniejszym rozstrzygnięciem jakie możesz uzyskać w postępowaniu karnym.

Jednakże należy zaznaczyć, iż nie każda sprawa o przestępstwo spowodowania wypadku drogowego może zostać warunkowo umorzona przez Sąd.

Instytucja warunkowego umorzenia postępowania karnego została opisana w art. 66 § 1 k.k. i przewiduje, iż Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie jeżeli:

  • wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne;
  • okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości;
  • sprawca nie jest karany za przestępstwo umyślne;
  • właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz dotychczasowy sposób życia,

które uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania (sprawca) będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa.

Należy także podkreślić, iż postępowanie karne można warunkowo umorzyć, jeżeli kara przewidziana za przestępstwo nie przekracza 3 lat pozbawienia wolności.

W związku z powyższym o warunkowe umorzenie postępowania karnego w sprawie o przestępstwo wypadku komunikacyjnego możesz się ubiegać tylko w przypadku kiedy został przedstawiony Ci zarzut z art. 177 § 1 k.k. czyli przestępstwa spowodowania wypadku drogowego ze średnim uszczerbkiem na zdrowiu. Więcej o średnim uszczerbku na zdrowiu w artykule Jak należy rozumieć lekki oraz średni uszczerbek na zdrowiu spowodowany wypadkiem drogowym?

Natomiast jeżeli jesteś podejrzanym lub oskarżonym o przestępstwo z art. 177 § 2 k.k. czyli przestępstwa wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym lub ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu to w tym przypadku Sąd nie może warunkowo umorzyć prowadzonego przeciwko Tobie postępowania karnego. Szerzej o ciężkim uszczerbku na zdrowiu w artykule Jak należy rozumieć ciężki uszczerbek na zdrowiu spowodowany wypadkiem drogowym?

Odpowiedź na pytanie dlaczego przestępstwo wypadku drogowego ze średnim uszczerbkiem na zdrowiu można warunkowo umorzyć, natomiast przestępstwa wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym lub ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu już nie, wynika z art. 66 § 2 k.k., który brzmi Warunkowego umorzenia nie stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą przekraczającą 3 lata pozbawienia wolności.

W związku z tym przestępstwo wypadku drogowego ze średnim uszczerbkiem na zdrowiu może zostać warunkowo umorzone, ponieważ zagrożone jest karą do 3 lat pozbawienia wolności.

Natomiast przestępstwo wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym lub ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu nie może być warunkowo umorzone, gdyż jest zagrożone karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Podsumowując sprawca przestępstwa spowodowania wypadku drogowego może wnosić do Sądu wniosek o warunkowe umorzenie postępowania karnego jedynie w przypadku przestępstwa wypadku drogowego ze średnim uszczerbkiem na zdrowiu.

Opublikowano artykuły | 56 komentarzy

Jak należy rozumieć lekki oraz średni uszczerbek na zdrowiu spowodowany wypadkiem drogowym?

W poprzednim artykule zatytułowanym Jak należy rozumieć ciężki uszczerbek na zdrowiu spowodowany wypadkiem drogowym? opisałem co to jest ciężki uszczerbek na zdrowiu.

Niniejszy artykuł ma na celu wyjaśnienie przez co rozumiemy lekki i średni uszczerbek na zdrowiu.

Zgodnie z art. 177 § 1 k.k. kto, naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone w art. 157 § 1, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Natomiast zgodnie z art. 157 § 1 k.k. kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, inny niż określony w art. 156 § 1, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Jednak powstaje pytanie jak należy rozumieć naruszenie czynności lub rozstrój zdrowia oraz kiedy to naruszenie jest średnie a kiedy lekkie?

Naruszenie czynności ciała lub rozstrój zdrowia czyli lekki i średni uszczerbek na zdrowiu to wszystkie inne obrażenia, o których mówi art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.k.

Jednakże należy zaznaczyć, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 31 lipca 1975 roku, sygn. akt RW 659/70, obrażeniami ciała nie są:

  • potłuczenia;
  • zadrapania;
  • otarcie naskórka;
  • siniaki

oraz

  • inne podobne obrażenia ciała.

Natomiast rozróżnienie lekkiego od średniego uszczerbku na zdrowiu wynika z kodeksu karnego. Artykuł 157 § 1 k.k. mówi o średnim uszczerbku na zdrowiu, a o lekkim uszczerbku na zdrowiu mówi § 2 art. 157 k.k.

Różnice między średnim a lekkim uszczerbkiem na zdrowiu wynikają z czasu trwania naruszenia czynności ciała lub rozstroju zdrowia. Jeżeli naruszenie czynności ciała lub rozstrój zdrowia trwa powyżej 7 dni, wówczas mamy do czynienia ze średnim uszczerbkiem uszczerbkiem na zdrowiu. Jeżeli naruszenie czynności ciała lub rozstrój zdrowia trwa poniżej 7 dni, wówczas mówimy o lekkim uszczerbku na zdrowiu.

Kwestia średniego lub lekkiego uszczerbku na zdrowiu ma ogromne znaczenie dla odpowiedzialności karnej sprawcy wypadku drogowego. Jeżeli naruszenie czynności zdrowia trwa powyżej 7 dni to mamy do czynienia z przestępstwem,
jeżeli natomiast trwa poniżej 7 dni, wówczas sprawca wypadku będzie odpowiadał za wykroczenie. Szerzej o tej kwestii napisałem w artykule Kiedy spowodowanie wypadku drogowego jest przestępstwem a kiedy wykroczeniem.

Opublikowano artykuły | 28 komentarzy

Jak należy rozumieć ciężki uszczerbek na zdrowiu spowodowany wypadkiem drogowym?

Do napisania tego artykułu skłoniło mnie zapytanie jednego z czytelnika bloga.

Witam, mam jedno zasadnicze pytanie, spowodowałem wypadek drogowy, w którym jedna osoba została pokrzywdzona. Później dowiedziałem się, że biegły w tej sprawie zaopiniował, że osoba ta doznała ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Jednakże zastanawiam się i proszę o odpowiedź jak należy rozumieć pojęcie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.

Kwestia ta uregulowana jest w art. 156 § 1 pkt 1 k.k. zgodnie, z którym ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu jest:

  • pozbawienie człowieka:
  • wzroku;
  • słuchu;
  • mowy;

oraz

  • zdolności płodzenia;

Natomiast zgodnie z pkt 2 art. 156 § 1 k.k. ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu jest także spowodowanie u pokrzywdzonego:

  • innego ciężkiego kalectwa;
  • ciężkiej choroby nieuleczalnej lub długotrwałej;
  • choroby realnie zagrażającej życiu;
  • trwałej choroby psychicznej;
  • całkowitej lub znacznie trwałej niezdolności do pracy w zawodzie;
  • trwałego, istotnego zeszpecenia lub zniekształcenia ciała.

W tym miejscu należy wyjaśnić, co dokładnie oznacza pojęcie ciężkiego kalectwa, choroby długotrwałej, choroby realnie zagrażającej życiu oraz niezdolności do pracy w zawodzie.

Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego poprzez pojęcie innego ciężkiego kalectwa należy rozumieć zupełne lub bardzo znaczne ograniczenie czynności ważnego narządu. W szczególności jak wskazuje Sąd Najwyższy ciężkim kalectwem jest także zniesienie (pozbawienie) czynności jednego z narządów parzystych np. jąder, oczu, nerek.

Natomiast choroba długotrwała to choroba trwająca dłużej niż 6 miesięcy. Jednakże Sądy powoli odchodzą od wyżej wymienionego warunku, ponieważ w obecnym zaawansowaniu medycznym, należy konkretnie zanalizować obrażenia pokrzywdzonego, które będą wskazywały czy choroba jest długotrwała czy też nie.

Choroba realnie zagrażająca życiu to stan, który jest poważnym zaburzeniem podstawowych czynności układów narządu np. układ oddechowy, układ krążenia. Zaburzenie w/w czynności zalicza się jako choroba, która realnie zagraża życiu, ponieważ w przypadku ustania np. układu oddechowego, konsekwencją może być zgon pokrzywdzonego.

Jak było wymienione powyżej spowodowanie niezdolności do pracy zalicza się także do ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Jednakże niezdolność do pracy w zawodzie powinna być:

  • całkowita

lub

  • trwała i znaczna.

Należy podkreślić, że nie jest to niezdolność do pracy w ogóle, lecz niezdolność do pracy w zawodzie faktycznie wykonywanym lub wyuczonym. Dla przykładu wyobraźmy sobie, iż pokrzywdzony jest muzykiem pianistą i w wyniku wypadku drogowego traci kilka palców. W konsekwencji tego zdarzenia jest niezdolny do pracy w zawodzie pianisty. W związku z tym zostanie przedstawiony sprawcy wypadku zarzut spowodowania wypadku drogowego z ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu.

Opublikowano artykuły | 13 komentarzy

Czy naruszenie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym zawsze będzie przyczyną wypadku drogowego?

Moja praktyka zawodowa wskazuje, że na kierowcę samochodu nakłada się zbyt wysokie wymagania co do przestrzegania bezpieczeństwa w ruchu drogowym np. kierowca zmuszony jest zachować prędkość bezpieczną z jednoczesnym obserwowaniem nadmiaru znaków oraz analizowania zachowania innych uczestników ruchu w tym samym czasie, co nie raz wydaje się wręcz niemożliwe.

Jednakże w tym miejscu nasuwa się pytanie czy zawsze naruszenie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym będzie przyczyną wypadku drogowego?

Jak wskazuje orzecznictwo Sądu Najwyższego nie zawsze błąd kierowcy tj. naruszenie określonej zasady w ruchu drogowym, będzie przyczyną przestępstwa wypadku drogowego.

Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 1996 r. III KKN 39/96, Ocena zachowania kierowcy nie może opierać się tylko na fakcie, że wypadek nastąpił. Prowadzący pojazd ma prawo liczyć na respektowanie zasad bezpieczeństwa ruchu przez współuczestników tego ruchu.

Innymi słowy Sąd Najwyższy w powyższym wyroku stwierdził, że nie można brać pod uwagę tylko i wyłącznie samego faktu spowodowania wypadku drogowego. Należy także rozpatrywać zachowanie innych uczestników ruchu drogowego, które to zachowanie mogło doprowadzić innego kierującego do spowodowania wypadku drogowego.

Oznacza to, że kierowca samochodu, który uderzył w inny pojazd nie zawsze będzie sprawcą wypadku, gdyż do tego zdarzenia mogło doprowadzić zachowanie innego uczestnika ruchu. Przed Sądem musisz wykazać, że naruszenie przez Ciebie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym było następstwem nieprawidłowego zachowania innego uczestnika ruchu drogowego i właśnie tej osobie należy przedstawić zarzut z art. 177 k.k.

Dla przykładu wyobraźmy sobie, iż kierowca pojazdu A porusza się z prędkością administracyjnie dozwoloną w bardzo dobrych warunkach drogowych. Nagle kierowca samochodu B nie ustępuje pierwszeństwa przejazdu i wyjeżdża kierowcy A przed jego samochód. Następnie kierowca pojazdu A w celu uniknięcia kolizji, zjeżdża na przeciwległy pas i zderza się z kierowcą samochodu C, doprowadzając tym zachowaniem do wypadku drogowego.

W takiej sytuacji należy wykazać przed Sądem, że sprawcą w/w wypadku drogowego nie był kierowca samochodu A, lecz kierowca samochodu B, gdyż jego zachowanie tj. naruszenie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym doprowadziło do wypadku drogowego, w którym uczestniczyli kierowca samochodu A i C.

W tym miejscu należy przytoczyć także inne orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1994 r. III KRN 76/94, w którym czytamy Sam fakt kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości nie przesądza automatycznie winy kierowcy w zakresie odpowiedzialności z art. 178 k.k.(przestępstwo spowodowania wypadku drogowego w stanie nietrzeźwości). Odpowiedzialność ta musi być oparta na związku przyczynowym między takim właśnie stanem a nastąpieniem wypadku i jego skutkiem.

Powyższe orzeczenie jednoznacznie stwierdza, że nie zawsze przyczyną spowodowania wypadku drogowego będzie jazda w stanie nietrzeźwości. Na Sądzie rozpatrującym daną sprawę ciąży obowiązek zbadania czy stan nietrzeźwości był przyczyną wypadku drogowego czy też nie. Jeżeli przed Sądem kierowca wykaże, że do wypadku doszłoby nawet gdyby kierowca pojazdu był trzeźwy, wówczas nie można mu przedstawić zarzutu z art. 178 k.k.

Podsumowując nie zawsze naruszenie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym musi być przyczyną przestępstwa wypadku drogowego. Jeżeli kierowca wykaże, że przyczyna wypadku było zachowanie innego kierowcy, wówczas powinien wnosić o uniewinnienie od zarzucanego czynu, bądź starać się przed Sądem o mniejszy wymiar kary.

Opublikowano artykuły | 1 komentarz

Tryb ścigania przestępstwa wypadku drogowego

Przestępstwo spowodowania wypadku drogowego może być ścigane z oskarżenia publicznego lub na wniosek pokrzywdzonego.

Jednakże przestępstwo wypadku drogowego, którego następstwem jest śmierć innej osoby niż sprawca bądź pokrzywdzony doznał ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, zawsze ścigane jest z oskarżenia publicznego.

Natomiast czyn z art 177 § 1 k.k. czyli wypadek, w którym nikt nie zginął ani nie odniósł ciężkich obrażeń ścigany jest z urzędu lub na wniosek.

W tym miejscu należy wyjaśnić, kiedy ściganie omawianego przestępstwa następuje z urzędu, a kiedy na wniosek pokrzywdzonego?

Jeżeli pokrzywdzonym w wypadku drogowym jest tylko i wyłącznie osoba najbliższa dla sprawcy wypadku, która doznała obrażeń opisanych w art. 156 § 1 k.k., tj. wówczas ściganie następuje na jej wyłączny wniosek.

Jak stanowi art. 115 § 11 k.k. osobą najbliższą jest:

  • małżonek;
  • krewny w linii prostej, czyli wstępny i zstępny;
  • krewny w linii bocznej;
  • powinowaci w linii prostej;
  • powinowaci w linii bocznej;
  • przysposabiający i jego małżonek;
  • przysposobiony i jego małżonek;
  • osoba pozostająca we wspólnym pożyciu

Należy jeszcze dodać, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego osobą najbliższą także jest:

  • pasierb;

oraz

  • mąż siostry/żona brata sprawcy wypadku.

Natomiast osobami pozostającymi we wspólnym pożyciu są tylko i wyłącznie konkubent i konkubina. Związek ten musi być faktycznym pożyciem bez zawarcia związku małżeńskiego, czyli partnerzy muszą utrzymywać więź psychiczną, fizyczną i gospodarczą (wspólne zamieszkiwanie).

Należy w tym miejscu zaznaczyć, że osobą najbliższą nie jest narzeczona sprawcy wypadku, która nie pozostaje we wspólnym pożyciu oraz były konkubent i konkubina.

Na zakończenie trzeba podkreślić, że przestępstwo spowodowania wypadku drogowego, jeżeli pokrzywdzoną jest wyłącznie osoba najbliższa i nie odniosła ciężkich obrażeń, to przestępstwo spowodowania wypadku drogowego może być ścigane tylko i wyłącznie na jej wniosek. Czyli bez wniosku tej osoby ani Policja, ani Prokuratura nie mogą wszcząć z urzędu postępowania karnego w sprawie spowodowania wypadku drogowego.

W innym przypadku, kiedy pokrzywdzony nie jest osobą najbliższą dla sprawcy, ściganie za przestępstwo wypadku drogowego następuje z urzędu.

Opublikowano Postępowanie karne o spowodowanie wypadku drogowego, Prawa osób pokrzywdzonych w wypadku drogowym | 3 komentarze

Naruszenie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym jako przyczyna wypadku drogowego

Na wstępie należy podkreślić, iż związek przyczynowy jest jedną z przesłanek odpowiedzialności karnej. Jest to związek pomiędzy określonym zachowaniem sprawcy, które wywołuje określony skutek. Przestępstwo spowodowania wypadku drogowego jest przestępstwem skutkowym, czyli musi zostać poprzedzone określonym zachowaniem.

W procesie karnym o przestępstwo spowodowania wypadku drogowego bardzo ważny jest związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem określonej zasady lub przepisu (przyczyna) a wypadkiem drogowym (skutek).

W tego typu przestępstwach jeżeli nie można ustalić związku przyczynowego, wówczas nie można nikogo pociągnąć do odpowiedzialności karnej za spowodowanie wypadku drogowego.

Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z 04 listopada 1998 r. V KKN 303/97 sąd powinien bacznie rozważyć, czy istnieje związek przyczynowy pomiędzy stwierdzonym naruszeniem przepisów a przedmiotową kolizją drogową. Związek ten nie może być rozumiany jako jedynie czasowe lub miejscowe następstwo wydarzeń, ale jako następstwo rzeczowe skutku, w postaci wypadku drogowego, z poprzedzającym go naruszeniem przez oskarżonego przepisów o ruchu drogowym.

Innymi słowy, jeżeli nie uda się ustalić związku przyczynowego między naruszeniem określonej reguły a wypadkiem drogowym, wówczas nikomu nie można przedstawić zarzutu spowodowania wypadku drogowego z art. 177 k.k.

Jednakże należy zaznaczyć, że nie zawsze brak ostrożności czy niedostosowanie się do zasad w ruchu drogowym będzie przyczyną wypadku drogowego. Przyczyn może być bardzo wiele, których kolejności nie da się ustalić ze względu na chociażby dynamikę ruchu drogowego.

Niemniej jednak kierowca samochodu musi przestrzegać zasad ruchu drogowego i dostosować prędkość pojazdu do panujących warunków drogowych, aby można było uznać, że jechał z prędkością bezpieczną.

Dla przykładu należy przytoczyć orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 1996 roku II KNN 46/96, oskarżony, jadąc ulicą, widział również dzieci bawiące się na jezdni. Taka sytuacja grożąca w każdej chwili wtargnięciem dziecka na jezdnię lub znalezieniem się innego dziecka przebywającego na linii przesuwania się prowadzonego przez oskarżonego pojazdu, nie upoważnia do jazdy z prędkością dopuszczalną na obszarze zabudowanym […] W takiej sytuacji należało jechać z taką prędkością, by można było zatrzymać pojazd w każdej chwili, w zasadzie w miejscu.

Z powyższego orzeczenia wynika, iż nie zawsze jazda z prędkością administracyjnie dozwoloną będzie prędkością bezpieczną (określona zasada ruchu drogowego). Szerzej o tym w artykule Prędkość bezpieczna, a prędkość administracyjnie dozwolona.

Natomiast nie zawsze brak ostrożności czy niedostosowanie się do zasad w ruchu drogowym będzie przyczyną wypadku drogowego. Udowodnienie, że fakt naruszenia jakiejkolwiek reguły w ruchu drogowym nie było przyczyną przestępstwa z art. 177 k.k., może być bardzo trudne. Dlatego prowadząc samochód należy mieć na uwadze nie tylko znaki drogowe, ale również panujące warunki na drodze, w tym wypadku obecność dzieci na jezdni.

Na zakończenie należy zaznaczyć, że w przypadku wykazania związku przyczynowego, trzeba wykazać jaka zasada bezpieczeństwa i w jaki sposób została przez sprawcę wypadku naruszona.

Opublikowano artykuły | 1 komentarz

Czy przestępstwo spowodowania wypadku drogowego można popełnić tylko na drodze publicznej?

Niniejszy artykuł ma na celu wyjaśnienie kwestii, gdzie można popełnić czyn z art. 177 k.k. czyli przestępstwo spowodowania wypadku drogowego. Czy miejscem tego wypadku może być tylko droga publiczna czy także teren zamknięty np. lotnisko?

Odpowiedzią na to pytanie jest wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 1995 r. WR 186/95, który stwierdził, że przestępstwo drogowe może być popełnione nie tylko na drodze publicznej, ale również poza nią – wszędzie tam, gdzie ruch faktycznie się odbywa i w związku z czym istnieje możliwość zagrożenia dla bezpieczeństwa tego ruchu.

W związku z powyższym należy przyjąć, że przestępstwo spowodowania wypadku drogowego można popełnić na:

  • drodze publicznej;
  • niepublicznej;
  • strefie zamieszkania;
  • strefie ruchu oraz na;
  • szlakach kolejowych;
  • terenach budowlanych;
  • terenach przemysłowych;
  • lotniskach;

oraz

  • innych miejscach, gdzie faktycznie odbywa się ruch.

Natomiast zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z 20 sierpnia 1976 VII KZP 11/76 miejscem ruchu nie jest podwórko prywatnego domu mieszkalnego.

Innymi słowy zgodnie z powyższym postanowieniem, omawiane przestępstwo można popełnić tam, gdzie faktycznie odbywa się ruch (nie może to być ruch sporadyczny, mało uczęszczany). Oznacza to, że przestępstwo spowodowania wypadku drogowego możesz popełnić w miejscu, w którym chronione jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym np. lotnisko, teren budowy, ponieważ tam ruch faktycznie się odbywa. Natomiast takim miejscem nie może być Twoje podwórko, ponieważ w tym miejscu ruch odbywa się sporadycznie i nie jest miejscem, gdzie chronione jest bezpieczeństwo ruchu drogowego.

Opublikowano artykuły | 3 komentarze

Prędkość bezpieczna a prędkość administracyjnie dozwolona.

Niniejszy artykuł ma na celu wyjaśnienie czy prędkość administracyjnie dozwolona jest zarazem prędkością bezpieczną oraz czy przekroczenie prędkości administracyjnie dozwolonej zawsze będzie uznane za prędkość wyższą jak bezpieczna.
W związku z tym nasuwa się pytanie czy prędkość administracyjnie dozwolona jest automatycznie prędkością bezpieczną?

Zagadnienie to jest bardzo skomplikowane, jednakże można jednoznacznie stwierdzić, że nie zawsze kierowca poruszający się z prędkością administracyjnie dozwoloną, porusza się z prędkością bezpieczną.

Dla zilustrowania wyjaśnienia, że prędkość administracyjnie dozwolona nie zawsze będzie prędkością bezpieczną posłuży nam następująca sytuacja.

Wyobraźmy sobie, że kierowca samochodu porusza się oblodzoną drogą w okresie zimowym przy temperaturze otoczenia minus 15 stopni Celsjusza, gdzie ograniczenie prędkości wynosi 90 km/h i dokładnie z taką prędkością porusza się kierowca samochodu. Dodatkowo pada gęsty śnieg, widoczność na drodze jest bardzo ograniczona.
Nagle na jezdnie wychodzi pieszy, a kierowca mimo dozwolonej administracyjnie prędkości nie zdołał wyhamować, w wyniku czego doszło do potrącenia pieszego.
W tym miejscu nasuwa się pytanie czy kierowca kierowca poruszając się z prędkością administracyjnie dozwoloną poruszał się z prędkością bezpieczną i czy jego odpowiedzialność karna w związku z potrąceniem powinna zostać wyłączona?

Skoro niezależnie od warunków pogodowych kierowca poruszał się z dozwoloną prędkością 90 km/h, więc teoretycznie poruszał się z prędkością bezpieczną, czyli nie powinien odpowiadać karnie za potrącenie pieszego.

Należy w tym miejscu podkreślić, iż prędkość administracyjna nie zawsze będzie uznana jako prędkość bezpieczna, dokładnie tak jak w opisanym wyżej przykładzie. Złe warunki drogowe, czyli minusowa temperatura otoczenia, oblodzona jezdnia, a co za tym idzie wydłużona droga hamowania i słaba widoczność, powinna skutkować tym, że kierowca pojazdu powinien sobie uświadamiać, że nawet dozwolona prędkość administracyjna będzie nieadekwatna do panujących warunków drogowych.
W tym stanie rzeczy kierowca pojazdu powinien poruszać się z mniejszą prędkością niż prędkość dozwolona przez znaki drogowe, aby w razie wystąpienia zdarzenia drogowego mógł zapanować nad prowadzonym przez siebie samochodem.

W tym miejscu nasuwa się pytanie, w takim razie z jaką prędkością powinienem się poruszać, aby organy ścigania uznały moją prędkość za bezpieczną?

Na to pytanie powinien odpowiedzieć sobie każdy kierowca, ponieważ zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego – Izba Karna z dnia 27 września 2003 r. sygn. akt III KK 156/03 biorąc pod uwagę panujące na drodze warunki drogowe, kierowca porusza się z taką prędkością, która pozwala mu na zatrzymanie pojazdu przed ewentualną przeszkodą.

Podsumowując kierowca samochodu powinien go prowadzić z taką prędkością, przy uwzględnieniu warunków drogowych, że w przypadku np. wtargnięcia pieszego na jezdnię, będzie mógł zatrzymać pojazd przed tym pieszym. Wówczas jak najbardziej moglibyśmy mówić, że kierowca poruszał się z prędkością bezpieczną, ponieważ taka prędkość pozwoliłaby mu na zatrzymanie samochodu i uniknięcie potrącenia.

Jednakże należy podkreślić, że prędkość bezpieczną może być uznana przekroczona prędkość administracyjnie dozwolona. Oznacza to, że jeżeli spowodowałeś wypadek drogowy w przypadku przekroczenia prędkości administracyjnie dozwolonej to nie zawsze Ty będziesz sprawcą tego wypadku. Jeżeli uda Ci się wykazać, że nawet w przypadku nie przekroczenia prędkości administracyjnie dozwolonej, nie uniknąłbyś wypadku, wówczas można uważać, że prędkość, z którą się poruszałeś była prędkością bezpieczną.

Jak widać prędkość bezpieczna jest obwarowana kilkunastoma czynnikami i jaka dokładnie prędkość będzie prędkością bezpieczną, zależy od warunków drogowych, które aktualnie panują na drodze. Natomiast z całą pewnością można stwierdzić, że nie zawsze jazda z prędkością administracyjnie dozwoloną będzie prędkością bezpieczną i odwrotnie. Nie zawsze przekroczenie prędkości administracyjnie dozwolonej będzie uznane jako prędkość wyższa niż bezpieczna.

Opublikowano Zasady ruchu drogowego | 1 komentarz

Kiedy prędkość samochodu będzie prędkością bezpieczną?

Artykuł ten ma na celu wyjaśnienie kwestii prędkości, a dokładniej jaka prędkość samochodu będzie mogła być uznana jako prędkość bezpieczna. Wyjaśnienie co to jest prędkość bezpieczna znajdziesz w artykule Co to jest prędkość bezpieczna i jak należy ją interpretować?

Na początku należy zaznaczyć, że o prędkości bezpiecznej mówi art. 19 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym. Przepis ten brzmi, że Kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w szczególności: rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu.

Zgodnie z tym przepisem przy rozważaniu jaka prędkość będzie prędkością bezpieczną należy przede wszystkim wziąć pod uwagę warunki drogowe panujące na drodze.

Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego – Izba Karna z dnia 27 września 2003 r. sygn. akt III KK 156/03 O prędkości bezpiecznej można mówić także tylko wtedy, gdy biorąc pod uwagę panujące na drodze warunki drogowe, kierowca porusza się z taką prędkością, która pozwala mu na zatrzymanie pojazdu przed ewentualną przeszkodą.

Oznacza to, że kierowca samochodu nie może tylko zwracać uwagi na znaki ograniczające prędkość jazdy, ale także musi mieć na uwadze warunki panujące na drodze, stan drogi, natężenie ruchu, pogodę itp.

Dla zobrazowania problemu prędkości bezpiecznej wyobraźmy sobie sytuacje, w której kierowca samochodu porusza się oblodzoną drogą w okresie zimowym przy temperaturze otoczenia minus 10 stopni Celsjusza, gdzie ograniczenie prędkości wynosi 70 km/h i właśnie z taką prędkością porusza się kierowca samochodu. Dodatkowo pada gęsty śnieg, a widoczność na drodze jest bardzo ograniczona. Nagle na jezdnie wychodzi pieszy, a kierowca mimo dozwolonej administracyjnie prędkości nie zdołał wyhamować w wyniku czego doszło do potrącenia pieszego.

Nasuwa się w tym miejscu pytanie czy kierowca samochodu jest winnym tego wypadku czy też nie, skoro poruszał się z dozwoloną prędkością 70 km/h, czyli teoretycznie nie powinien odpowiadać karnie za potrącenie pieszego.

Należy w tym miejscu podkreślić, iż prędkość administracyjnie dozwolona nie zawsze będzie uznana jako prędkość bezpieczna, dokładnie tak jak w opisanym wyżej przykładzie. Złe warunki drogowe, minusowa temperatura otoczenia, oblodzona jezdnia i słaba widoczność, powinna skutkować tym, że kierowca pojazdu powinien sobie uświadamiać, że nawet dozwolona prędkość administracyjna będzie nieadekwatna do panujących warunków drogowych, a więc w tym przypadku nie będzie prędkością bezpieczną. Kierowca powinien zdawać sobie sprawę z tego, że prędkość 70 km/h w takich warunkach drogowych nie pozwoli mu na zatrzymanie samochodu w przypadku wystąpienia jakiejś przeszkody.
W tym stanie rzeczy kierowca pojazdu powinien poruszać się z mniejszą prędkością niż prędkość dozwolona przez znaki drogowe, aby można było uznać, że zachował prędkość bezpieczną.

W ramach podsumowania kierowca pojazdu nie może tylko kierować się znakami drogowymi określającymi prędkość na drodze. Kierowca pojazdu przede wszystkim musi mieć na uwadze warunki drogowe i właśnie do tych warunków powinien dostosować prędkość, która będzie pozwalała na zatrzymanie pojazdu przed ewentualną przeszkodą i nie zawsze będzie to prędkość dozwolona administracyjnie.

Opublikowano Zasady ruchu drogowego | 1 komentarz

Odpowiedzialność kierującego, który śmiertelnie potrącił pieszego na pasach w wyniku nadmiernej prędkości.

Do napisania tego artykułu skłoniły mnie różne źródła statystyczne, które podają, że przyczyną wypadków (w tym potrąceń pieszych) w przytłaczającej większości jest nadmierna prędkość, niedostosowana do warunków drogowych.
Należy zaznaczyć, iż nadmierna prędkość rozumiana jest poprzez przekroczenie dozwolonej prędkości na danym odcinku jezdni (tzw. dozwolonej prędkości administracyjnej).

Wyobraźmy sobie sytuację na drodze, gdzie dopuszczalna prędkość administracyjna wynosi 70 km/h, a kierowca samochodu na tej samej drodze porusza się z (nadmierną) prędkością 130 km/h, w wyniku której potrąca pieszego na pasach, wskutek czego następuje śmierć pieszego.

W aspekcie tego przypadku należy zbadać związek przyczynowy między prędkością pojazdu a skutkiem zdarzenia, czyli śmiercią pieszego. Skoro w wyniku nadmiernej prędkości (w tej sytuacji jest to 130 km/h) kierowca w żaden sposób nie uniknąłby potrącenia pieszego na pasach, a mógłby to zrobić gdyby poruszał się z dozwoloną prędkością 70 km/h, to związek przyczynowo-skutkowy jak najbardziej istnieje. W wyniku nadmiernej prędkości kierowca samochodu potrącił pieszego na pasach, czego skutkiem była śmierć pokrzywdzonego.

Podsumowując powyższe, jeżeli zachodzi związek przyczynowo-skutkowy, czyli powodem potrącenia pieszego, który stracił życie, była nadmierna prędkość kierowcy pojazdu, wówczas na tej podstawie jako kierujący pojazdem będzie odpowiadał za przestępstwo spowodowania wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym.

W tym miejscu nasuwa się pytanie jaka będzie odpowiedzialność karna i czy za tego typu przestępstwo Sąd może skazać na karę bezwzględnego pozbawienia wolności.

Przestępstwo spowodowania wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym jest określone w art. 177 § 2 k.k., który brzmi Jeżeli następstwem wypadku jest śmierć innej osoby albo ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

W przypadku tego typu przestępstw, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na to, że kierowca samochodu nie naruszył w sposób rażący przepisów ruchu drogowego, można starać się przed Sądem o karę pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem na okres kilku lat próby. Jednakże, aby przekonać Sąd do takiego wyroku, trzeba przedstawić wszelkie argumenty, które przemawiają za tym, że nie jesteś tą osobą, która zasługuje za bezwzględną kare pozbawienia wolności.

Opublikowano artykuły | 5 komentarzy

Spowodowanie wypadku drogowego w wyniku wykonania nieprawidłowego manewru wyprzedzania

Poniższe rozważania należy zacząć od tego, iż w Polsce panuje ruch prawostronny, więc z zasady poruszanie się lewą stroną drogi, poza wyjątkową sytuacją, jaką jest manewr wyprzedzania, jest niedopuszczalne, o czym stanowi art. 16 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym.

Natomiast sam manewr wyprzedzania jest wyjątkiem od tej reguły i w przypadku wykonywania tego manewru można poruszać się lewą stroną jezdni. W tym stanie rzeczy nasuwa się pytanie jak taką czynność (wyprzedzanie innego pojazdu) należy wykonać prawidłowo, aby nie spowodować wypadku drogowego.

Manewr wyprzedzania jako szczególna forma zachowania na drodze musi charakteryzować się upewnieniem kierowcy, który zamierza wyprzedzić pojazd poprzedzający, że ma:

  • odpowiednią widoczność;

  • dostateczną ilość miejsca;

  • pewność, że nie utrudnia komukolwiek ruchu;

  • pewność, że pojazd jadący za nim nie rozpoczął manewru wyprzedzania;

                oraz

  • pewność, że pojazd jadący przed nim nie zasygnalizował zamiaru:

  1. wyprzedzania,

  2. zmiany kierunku jazdy, np. skrętu w lewo

  3. zmiany pasa ruchu.

Co więcej, kierowca zamierzający rozpocząć manewr wyprzedzania ma obowiązek zachować szczególną ostrożność podczas jego wykonywania i co do zasady wyprzedzać z lewej strony.

Natomiast szczegółowe warunki, które musi spełnić kierowca, który zamierza rozpocząć manewr wyprzedzania zawarte są w art. 26 ustawy prawo o ruchu drogowym. Przepis ten między innymi stanowi, iż można wyprzedzić pojazd poprzedzający, jeżeli:

  • nie dojeżdżasz do wierzchołka wzniesienia;

  • nie jesteś na skrzyżowaniu dróg, chyba, że jest to skrzyżowanie z ruchem okrężnym lub ruch kierowany jest np. przez Wydział Ruchu Drogowego Policji;

  • nie wyprzedzasz pojazdu uprzywilejowanego w terenie zabudowanym.

Jak widać aby prawidłowo wykonać manewr wyprzedzania, trzeba spełnić wiele warunków. W przypadku niespełnienia chociażby jednego warunku przy wyprzedzaniu i spowodowaniu wypadku drogowego, będziesz odpowiadał za przestępstwo spowodowania wypadku drogowego z art. 177 k.k. jeżeli pokrzywdzony dozna obrażeń powyżej 7 dni lub z art. 86 k.w. jeżeli pokrzywdzony dozna obrażeń poniżej 7 dni.

Przykładową sytuację nieprawidłowego manewru wyprzedzania opisałem w artykule Odpowiedzialność kierowcy skręcającego w lewo w przypadku najechania na niego przez pojazd wyprzedzający.

Natomiast kwestię rozróżnienia kiedy spowodowanie wypadku drogowego jest przestępstwem a kiedy wykroczeniem opisałem w artykule Kiedy spowodowanie wypadku drogowego jest przestępstwem a kiedy wykroczeniem?

Opublikowano Zasady ruchu drogowego | 1 komentarz

Kiedy spowodowanie wypadku drogowego jest przestępstwem, a kiedy wykroczeniem?

Do napisania tego artykułu skłoniły mnie częste zapytania odnośnie tego, czy zwykły wypadek należy zakwalifikować jako przestępstwo czy wykroczenie. W polskim prawie odpowiedzialność za wypadek drogowy umieszczona jest w kodeksie karnym (wtedy mówimy o przestępstwie spowodowania wypadku drogowego) oraz w kodeksie wykroczeń (wtedy jest mowa o wykroczeniu spowodowania wypadku drogowego).

Wykroczenie spowodowania wypadku drogowego (ustawodawca określa to jako spowodowanie niebezpieczeństwa w ruchu drogowym) uregulowane jest w art. 86 § 1 k.w.

Zgodnie z tym przepisem Kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podlega karze grzywny.

Innymi słowy za spowodowanie kolizji w ruchu drogowym policjant może nałożyć na Ciebie karę grzywny w wysokości do 500 zł oraz 6 punktów karnych.

Jednakże powstaje pytanie kiedy wypadek drogowy jest przestępstwem, a kiedy wykroczeniem. Odpowiedzią na te pytania są obrażenia ciała powodujące naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na okres powyżej 7 dni. Czynnikiem, który wpływa na Twoją odpowiedzialność karną jest czas obrażeń ciała lub rozstroju zdrowia, czyli powyżej 7 dni.

Jeżeli pokrzywdzony dozna w/w obrażeń lub rozstroju zdrowia na okres powyżej 7 dni, wówczas będziesz odpowiadać za przestępstwo spowodowania wypadku drogowego z art. 177 § 1 k.k.. Natomiast jeżeli te same obrażenia lub rozstrój zdrowia będą trwały krócej niż 7 dni, wówczas będziesz odpowiadać za wykroczenie spowodowania niebezpieczeństwa w ruchu drogowym z art. 86 § 1 k.w.

Należy podkreślić, że obrażeń ciała lub rozstroju zdrowia musi doznać inna osoba niż sprawca wykroczenia lub wypadku drogowego.

W tym miejscu powstaje także pytanie jakie to mogą być obrażenia pokrzywdzonego, które wpłyną na Twoją odpowiedzialność karną. Kluczową kwestią w tego typu sprawa karnych jest opinia biegłego lekarza, który określi doznane przez pokrzywdzonego obrażenia i czas ich trwania. Jednakże zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, obrażeniami ciała nie są:

  • potłuczenia;

  • zadrapania;

  • otarcie naskórka;

  • siniaki

    oraz

  • inne podobne obrażenia ciała ludzkiego.

Podsumowując, czy wypadek drogowy będzie przestępstwem czy wykroczeniem, decydujące znaczenie mają obrażenia ciała powodujące naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na okres powyżej 7 dni. Jeżeli obrażenia i roztrój zdrowia trwa powyżej 7 dni, wówczas mówimy o przestępstwie, natomiast jeżeli trwa poniżej 7 dni, wówczas rozmawiamy o wykroczeniu.

Opublikowano artykuły | 250 komentarzy

Odpowiedzialność kierowcy skręcającego w lewo w przypadku najechania na niego przez pojazd wyprzedzający.

Przy tego typu zdarzeniach często pojawia się wątpliwość kto jest sprawcą wypadku drogowego, w sytuacji kiedy jeden kierowca skręca w lewo, a drugi kierowca w wyniku wyprzedzania, najeżdża na wykonującego manewr skrętu w lewo doprowadzając tym zachowaniem do wypadku.

Powstaje w tym miejscu pytanie czy sprawcą wypadku jest kierowca skręcający w lewo czy kierowca, który wyprzedza pojazd skręcający w lewym kierunku.

Zgodnie z art. 22 ustawy prawo o ruchu drogowym, kierowca wykonujący manewr skrętu w lewo musi wykonać tę czynność w taki sposób, aby zdążyć wykonać ten manewr, gdyby jego kontynuacja stwarzała zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Jednakże nie oznacza to, że kierowca zmieniający kierunek jazdy zawsze będzie odpowiedzialny za spowodowanie wypadku drogowego. Odpowiedzialność tego kierowcy jest wyłączona, gdy przyczyną wypadku drogowego jest nieprawidłowe zachowanie się innego uczestnika ruchu, w tym przypadku wyprzedzającego kierowcę, który planował skręcić w lewo.

Kierowca pojazdu, który chce skręcić w lewo prawidłowo czyli odpowiednio wcześniej zasygnalizuje wykonanie takiego manewru, ma prawo przypuszczać, że po pasie dla przeciwnego kierunku jazdy nie porusza się żaden pojazd jadący w tą samą stronę co wykonujący manewr skrętu w lewo.

Jak wskazuje art. 24 ust. 5 ustawy prawo o ruchu drogowym, kierowcę, który ma zamiar skręcić w lewo, można wyprzedzić tylko z prawej strony o ile jest to możliwe. Natomiast kierowca, który widzi, że pojazd poprzedzający sygnalizuje zamiar skrętu w lewo nie może go wyprzedzić z lewej strony.

Co więcej w polskim prawie nie ma przepisu, który nakładałby na kierowcę skręcającego w lewo obowiązek upewnienia się czy nie jest on wyprzedzany.

Natomiast taki obowiązek nałożony jest na kierowcę, który zamierza rozpocząć manewr wyprzedzania w art. 24 ust. 1 pkt 3 ustawy prawo o ruchu drogowym. Przepis ten mówi wprost, że kierujący może wykonać manewr wyprzedzania, jeżeli pojazd jadący przed nim na tym samym pasie ruchu, nie zasygnalizował zmiany kierunku jazdy lub zmiany pasa ruchu.

Należy w tym miejscu podkreślić, że kierowca pojazdu, który ma zamiar wykonać manewr skrętu w lewo, a który ma być wyprzedzany, powinien odpowiednio wcześniej i wyraźnie zasygnalizować chęć takiego zachowania. Kierowca ten nie ma obowiązku upewnienia się czy wysłany przez niego sygnał zmiany kierunku jazdy dotarł do wiadomości innych uczestników ruchu. Powyższe potwierdza Sąd Najwyższy, który jednoznacznie stwierdził, że kierowca zmieniający kierunek jazdy w lewo, nie ma obowiązku upewnienia się czy nie zajeżdża on drogi nieprawidłowo wyprzedzającemu pojazdowi.

Natomiast nie zawsze kierowca skręcający w lewo będzie zwolniony z odpowiedzialności karnej w przypadku wystąpienia wypadku drogowego. Sąd Najwyższy w takich sytuacjach jak manewr skrętu w lewo nakazuje, aby kierowca wykonujący ten manewr kierował się, niezależnie od zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, rozsądkiem, przezornością i bezpieczeństwem innych uczestników ruchu.

Inny słowy gdy kierowca zamierzający skręcić w lewo zauważy pojazd jadący w tym samym kierunku po pasie, który skręcający w lewo zamierza przeciąć, powinien zaniechać wykonywanie tego manewru. Sytuacja taka powinna spowodować utratę zaufania do kierowcy pojazdu wyprzedzającego, a w konsekwencji do zaprzestania manewru skrętu w lewo.

W takim przypadku odpowiedzialność za spowodowanie wypadku drogowego będzie spoczywać na kierowcy, który zamierzał skręcić w lewo, ponieważ nie ustąpił pierwszeństwa oraz na kierowcy pojazdu wyprzedzającego, ponieważ wyprzedzał w niedozwolony sposób.

Opublikowano artykuły | 116 komentarzy

Odpowiedzialność kierującego za spowodowanie wypadku drogowego w czasie rajdu samochodowego.

Na początku trzeba postawić pytanie czy uczestnik rajdu powinien przestrzegać zasad ruchu drogowego, które opisałem w artykule Co to są zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym i jakie mają znaczenie przy spowodowaniu wypadku drogowego? oraz czy powinien przestrzegać zasady prędkości bezpiecznej, o której więcej znajdziesz w artykule Co to jest prędkość bezpieczna i jak należy ją interpretować?

Problem ten jest bardzo skomplikowany, ponieważ z jednej strony zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego „Na odcinku specjalnym rajdu samochodowego zawodnik nie jest zobowiązany do przestrzegania przepisów ruchu drogowego”. Jednakże z drugiej strony uczestnicy rajdu są zobowiązani stosować się do zasad ustalających bezpieczeństwo i przebieg rajdu. Są oni zobowiązani do zagwarantowania bezpieczeństwa samym sobie oraz innym osobom np. kibicom, obserwatorom rajdu. Należy jeszcze dodać, że uczestnik rajdu, mimo że jest to zamknięta droga publiczna to i tak cały czas bierze udział w ruchu drogowym i teoretycznie powinien przestrzegać zasad, które obowiązują w ruchu drogowym. Na dodatek Międzynarodowy Kodeks Sportowy wskazuje, że rajd samochodowy musi się stosować do krajowych przepisów ruchu drogowego, w którym się odbywa.

W świetle powyższych wątpliwości, można przyjąć, że kierowca rajdowy jest zobowiązany do przestrzegania zasad ruchu drogowego, lecz aby nie wypaczać istoty samego rajdu, czyli jazdy z taką prędkością, aby uzyskać jak najlepszy czas, należy brać pod uwagę zachowanie kierowcy rajdu. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego sam fakt wyłączenia drogi z normalnego ruchu w celu przeprowadzenia na niej rajdu, nie ma w razie spowodowania wypadku drogowego znaczenia dla odpowiedzialności sprawcy.

W kontekście powyższego należy przyjąć, że nawet uczestnik rajdu jest zobowiązany do przestrzegania zasad ruchu drogowego, jednakże nie jest zobowiązany do przestrzegania zasady prędkości bezpiecznej.

Oczywiście kierowca rajdu nie musi się stosować swojej prędkości do ograniczeń administracyjnych, lecz musi tak jechać, aby dawał gwarancję bezpieczeństwa.

Dla przykładu kierowca rajdowy wchodząc w zakręt nie jest zobowiązany do stosowania prędkości administracyjnej dla danego odcinka drogi, ale jest zobowiązany zastosować taką prędkość (wyższa niż administracyjna), która będzie pozwalała mu na pokonanie zakrętu.

W tym stanie rzeczy kierowca rajdowy może odpowiadać za spowodowanie wypadku drogowego podczas rajdu, jeżeli jego zachowanie powiązane z doświadczeniem w rajdach samochodowych będzie rażącym naruszeniem przepisów ruchu drogowego.

Dla przykładu próba wejścia w zakręt 180 stopni przy prędkości 200 km/h, gdzie każdy kierowca rajdowy jest w stanie pokonać ten zakręt z maksymalną prędkością 100 km/h, a co w konsekwencji doprowadziło do spowodowania wypadku drogowego, będzie skutkować tym, że kierowcy zostanie przedstawiony zarzut spowodowania wypadku drogowego z art. 177 § 1 k.k.

Opublikowano artykuły | 1 komentarz

Na czym polega wykroczenie spowodowania wypadku drogowego?

Wykroczenie spowodowania wypadku drogowego (ustawodawca określa to jako spowodowanie niebezpieczeństwa w ruchu drogowym) uregulowane jest w art. 86 § 1 k.w.
Zgodnie z tym przepisem Kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podlega karze grzywny.

Innymi słowy za spowodowanie kolizji w ruchu drogowym policjant może nałożyć na Ciebie karę grzywny w wysokości do 500 zł oraz 6 punktów karnych.

Jednakże powstaje pytanie kiedy wypadek drogowy jest przestępstwem, a kiedy wykroczeniem. Odpowiedzią na te pytania są obrażenia ciała powodujące naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na okres powyżej 7 dni. Czynnikiem, który wpływa na Twoją odpowiedzialność karną jest czas obrażeń ciała lub rozstroju zdrowia, czyli powyżej 7 dni.

Jeżeli pokrzywdzony dozna w/w obrażeń lub rozstroju zdrowia na okres powyżej 7 dni, wówczas będziesz odpowiadać za przestępstwo spowodowania wypadku drogowego z art. 177 § 1 k.k.. Natomiast jeżeli te same obrażenia lub rozstrój zdrowia będą trwały krócej niż 7 dni, wówczas będziesz odpowiadać za wykroczenie spowodowania niebezpieczeństwa w ruchu drogowym z art. 86 § 1 k.w.
Należy podkreślić, że obrażeń ciała lub rozstroju zdrowia musi doznać inna osoba niż sprawca wykroczenia lub wypadku drogowego.

W tym miejscu powstaje także pytanie jakie to mogą być obrażenia pokrzywdzonego, które wpłyną na Twoją odpowiedzialność karną. Kluczową kwestią w tego typu sprawa karnych jest opinia biegłego lekarza, który określi doznane przez pokrzywdzonego obrażenia i czas ich trwania. Jednakże zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, obrażeniami ciała nie są:

  • potłuczenia;
  • zadrapania;
  • otarcie naskórka;
  • siniaki

oraz

  • inne podobne obrażenia ciała ludzkiego.

Podsumowując, czy wypadek drogowy będzie przestępstwem czy wykroczeniem, decydujące znaczenie mają obrażenia ciała powodujące naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na okres powyżej 7 dni. Jeżeli obrażenia i roztrój zdrowia trwa powyżej 7 dni, wówczas mówimy o przestępstwie, natomiast jeżeli trwa poniżej 7 dni, wówczas rozmawiamy o wykroczeniu.

Opublikowano artykuły | 1 komentarz

Co to są zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym i jakie mają znaczenie przy spowodowaniu wypadku drogowego?

Zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym to inaczej reguły, które określają pewne wytyczne bezpieczeństwa w omawianym ruchu drogowym. Muszą być one zawarte w przepisach, które regulują zasady poruszania się po drogach i innych miejscach oraz jak należy zachować się w typowych dla uczestnika ruchu drogowego sytuacjach lub sytuacjach wyrażonych przez znaki drogowe lub sygnalizację, które muszą być stosowane wszędzie tam, gdzie przepis nie precyzuje określonego zachowania.

Należy podkreślić, że zasady bezpieczeństwa nie zawsze będą się pokrywały z przepisami ruchu drogowego. Istnieją bowiem pewne sytuacje, w których potrzeba zachowania ostrożności na drodze może wymusić naruszenie określonego przepisu ruchu drogowego.

Dla przykładu dozwolone jest przekroczenie dozwolonej prędkości przez znaki drogowe, aby ominąć przeszkodę lub wyprzedzanie na linii podwójnej ciągłej, czy przejazd na czerwonym świetle w celu przepuszczenia pojazdu ratunkowego. Zachowanie w tego typu sytuacjach, które jest nieujęte szczegółowo w przepisach ruchu wynika pośrednio z przepisów ogólnych oraz dynamiki i zmienności ruchu. Fizycznie nie jest możliwe ujęcie wszystkich sytuacji, które mogą mieć miejsce w ruchu lądowym i bardzo ciężko jest je ująć w formie przepisu.

Ruch drogowy zawiera w sobie zasady bezpieczeństwa ogólne oraz szczególne. Zasady ogólne odnoszą się de facto do wszystkich napotkanych sytuacji na drodze i można do nich zaliczyć zasadę ograniczonego zaufania, zasadę ostrożności oraz zasadę prędkości bezpiecznej. Natomiast zasady szczególne odnoszą się konkretnych manewrów i zachowań, do których zaliczamy na przykład zasadę pierwszeństwa, zasady wyprzedzania, parkowania itd.

Zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym to inaczej:

  • zasada ostrożności;

  • zasada ograniczonego zaufania;

    oraz

  • prędkość bezpieczna;

Jak widać zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym mają o tyle znaczenie przy spowodowaniu wypadku drogowego o ile zostaną one naruszone. W przypadku ich naruszenia Sąd będzie rozpatrywał stopień tego naruszenia. W tym miejscu powstaje pytanie. Co to jest zasada ostrożności? Co to jest zasada ograniczonego zaufania? Oraz na czym polega prędkość bezpieczna.

O tym w następujących artykułach Na czym polega zasada ostrożności w ruchu drogowym? 

Co to jest zasada ograniczonego zaufania i jak należy ją interpretować?

Co to jest prędkość bezpieczna i jak należy ją interpretować?

 

Opublikowano Zasady ruchu drogowego | 1 komentarz

Co to jest prędkość bezpieczna i jak należy ją interpretować?

Prędkość bezpieczna to pojęcie warunkowe i nie jesteśmy w stanie za pomocą przepisów prawa określić, jaka prędkość będzie bezpieczna dla ruchu drogowego. Prawo o ruchu drogowym nakazuje kierowcy pojazdu jechać z taką prędkością, która zapewni panowanie nad pojazdem z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, np. usytuowanie terenu, stan jezdni, widoczność na drodze, warunki atmosferyczne.Innymi słowy prędkością bezpieczną jest taka prędkość, która pozwala kierującemu pojazd na panowanie nad tym pojazdem w określonych warunkach drogowych i jest zależna od:

  • kierowcy;

  • pojazdu;

    oraz

  • drogi.

Wyżej wymienione elementy są elementami zmiennymi, od których zależy prędkość.Kierowca pojazdu jest osobą, od której zależy bezpieczeństwo na drodze, ponieważ reaguje on na zmiany zachodzące w pojeździe i na drodze. Bardzo ważny jest czas reakcji kierowcy, na który wpływa wiek, zmęczenie czy doświadczenie w prowadzeniu pojazdów. Powinien on przewidywać, iż szybkość jego reakcji może być opóźniona ze względu na zmęczenie bądź przyjmowanie jakichś leków. Ważna jest również umiejętność przewidywania na drodze oraz skupienie i podzielność uwagi. Dla przykładu można podać sytuację, w której wyższą prędkością będzie można określić jako bezpieczną dla kierowcy bardziej doświadczonego niż takiego, który jest początkującym kierującym, dla którego prędkość niższa przy takich samych warunkach będzie prędkością bezpieczną.

Natomiast wpływ samego pojazdu na określenie prędkości bezpiecznej zależy od wielu czynników. Dla przykładu można podać:

  • wymiary zewnętrzne pojazdu;

  • obciążenie pojazdu;

  • prędkość pojazdu oraz jego możliwości przyspieszenia;

  • dynamika hamowania pojazdu;

  • stateczność pojazdu;

W tym miejscu weźmy pod rozwagę obciążenie pojazdu i wpływu tego obciążenia na prędkość, która może być uznana za prędkość bezpieczną. Dla przykładu rozważmy sytuację, w której prędkością bezpieczną dla samochodu bez obciążenia (bagażu) z samym kierowcą będzie prędkość 90 km/h. Natomiast dla tego samego pojazdu ale z kompletem pasażerów i pełnym obciążeniem prędkością bezpieczną nie będzie 90 km/h lecz 70 km/h, ponieważ trzeba wziąć pod uwagę większą masę pojazdu, a co za tym idzie pojazd ten będzie miał wydłużoną drogę hamowania.

Opisane wyżej czynniki są tylko przykładowymi. Występuje szereg innych czynników pojazdu, które mają znaczenie dla określenia prędkości bezpiecznej dla danego pojazdu.

Określenie prędkości bezpiecznej ma ogromny wpływ na odpowiedzialność sprawcy przestępstwa spowodowania wypadku drogowego. Odpowiedzialność kierującego pojazdem jest tym mniejsza, o ile prędkość pojazdu można było uznać za prędkość bezpieczną.

Opublikowano Zasady ruchu drogowego | 1 komentarz

Co to jest zasada ograniczonego zaufania i jak należy ją interpretować?

Kwestię zasady ograniczonego zaufania reguluje art. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zasada ta przejawia się w tym, że każdy uczestnik ruchu drogowego, może oczekiwać od innego uczestnika ruchu, że ten będzie przestrzegał przepisów panujących w ruchu drogowym. Wyjątkiem od tej zasady jest okoliczność, która jednoznacznie wskazuje na możliwość innego zachowania niż oczekiwane.

Przykładem może być sytuacja, w której kierowca samochodu widząc stojący na przystanku autobus zasłaniający widoczność, może wymagać, że ludzie wysiadający z autobusu będą przestrzegali przepisów ruchu drogowego i nie wejdą nagle na jezdnię. Wyjątkiem w tej samej sytuacji będzie niezdolność przestrzegania zasad innych uczestników ruchu, np: osoba starsza, dziecko bądź osoba, której zachowanie świadczy o tym, iż jest nietrzeźwa. Wystąpienie w/w okoliczności musi być dla kierującego jawne i dostrzegalne, i właśnie taka sytuacja na drodze powinna spowodować u kierującego szczególną ostrożność.

Należy także podkreślić, że zasady ograniczonego zaufania nie możemy pojmować zbyt szczegółowo. Oznacza to, że prowadzący pojazd powinien tą zasadę stosować w w/w sytuacjach tylko wtedy, gdy ma możliwość obserwacji potencjalnego uczestnika ruchu drogowego, którego zachowanie bądź wiek budzi zastosowanie zasady ograniczonego zaufania.

Okolicznościami, które zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego prowadzą do zastosowania zasady ograniczonego zaufania to:

  • cechy osobiste uczestnika ruchu drogowego;

  • nieprawidłowe zachowanie się uczestnika ruchu drogowego;

  • szczególna sytuacja, która wystąpiła w ruchu drogowym.

Cechy osobiste uczestnika ruchu muszą wskazywać, iż konkretna osoba może się nie zastosować do obowiązujących przepisów ruchu drogowego. Przykładowo osoby w podeszłym wieku, które stoją częściowo na chodniku a częściowo na jezdni, dzieci jadące na rowerze, osoby nietrzeźwe itd.

Nieprawidłowe zachowanie uczestnika ruchu musi przejawić się w sytuacji np. wymuszenia pierwszeństwa przez innego uczestnika ruchu drogowego lub zablokowaniu przez niego drogi, jak również niereagowanie tego samego uczestnika na sygnały dźwiękowe lub świetlne. Nawet niewłączone światła mijania, czy po prostu odbiegające od normy zachowanie innego uczestnika ruchu drogowego powinno zmusić kierującego pojazdu do zastosowania zasady ograniczonego zaufania.

Natomiast szczególna sytuacja na drodze, która uzasadnia zastosowanie zasady ograniczonego zaufania musi się pokrywać z doświadczeniem życiowym kierującego pojazd. Dla przykładu należy podać:

  • okolice dworców kolejowych, gdzie bardzo dużo pieszych spieszy się na pociąg;

  • przejścia dla pieszych;

  • ulice z wąskimi chodnikami;

    oraz

  • ludzie wysiadający z autobusu, którzy chcą przejść przez jezdnię.

Sytuacje wymienione powyżej powinny u kierowcy wzbudzić nieufność, a co za tym idzie kierowca powinien zastosować zasadę ograniczonego zaufania.

Podsumowując powinieneś zastosować zasadę ograniczonego zaufania w przypadku wystąpienia jednej z wyżej wymienionych okoliczności lub sytuacji. Ważnym w tej kwestii elementem jest to, że sytuacje te wcale nie mus wystąpić. Możliwość jej wystąpienia nawet nie musi zaistnieć. Kierowca jest zobowiązany uświadamiać sobie te okoliczności, co ma znaczący wpływ na stopień zawinienia w przypadku popełnienia przestępstwa spowodowania wypadku drogowego.

Opublikowano Zasady ruchu drogowego | 1 komentarz