Wniosek o nałożenie na oskarżonego obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę

Obowiązek naprawienia szkody oraz zadośćuczynienie za doznaną krzywdę odgrywają istotną rolę w procesie karnym jako środki pozwalające na uwzględnienie praw ofiary przestępstwa w postępowaniu karnym. Możliwość zasądzenia przez Sąd obowiązku naprawienia szkody jet dużym udogodnieniem da ofiary przestępstwa. Nie musi ona bowiem wytaczać powództwa cywilnego w oddzielnym procesie cywilny.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż orzeczenie obowiązku naprawienia szkody może nastąpić:

  • na wniosek,

  • z urzędu.

Warunkiem orzeczenia w stosunku do skazanego obowiązku naprawienia szkody jest złożenie wniosku o orzeczenie tego środka. Wniosek może być złożony przez pokrzywdzonego lub inną osobę uprawnioną.

W tym miejscu warto przypomnieć, iż przez pokrzywdzonego należy rozumieć osobę fizyczną lub prawną, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez przestępstwo. Pokrzywdzonym może być także niemająca osobowości prawnej instytucja państwowa lub samorządowa lub inna jednostka organizacyjna, której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną. Warto wskazać, iż za pokrzywdzonego uważa się także zakład ubezpieczeń w zakresie w jakim pokrył szkodę wyrządzoną pokrzywdzonemu przez przestępstwo lub jest zobowiązaniowy do jej pokrycia.

Za pokrzywdzonego, który nie jest osobą fizyczną czynności procesowe dokonuje organ uprawniony do działania. Natomiast w przypadku, gdy pokrzywdzony jest małoletni lub ubezwłasnowolniony całkowicie lub częściowo, prawa jego wykonuje jego przedstawiciel ustawowy albo osoba pod której pieczą pozostaje.

Z kolei zgodnie z art. 51 § 3 k.p.k. w przypadku osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, jej prawa może wykonywać osoba, pod której pieczą pokrzywdzony pozostaje. W przypadku śmierci pokrzywdzonego prawa, które by mu przysługiwały mogą wykonywać osoby najbliższe, w przypadku ich braku prokurator. W takiej sytuacji organ prowadzący postępowanie powinien zgodnie z art. 52 § 2 k.p.k. pouczyć osoby najbliższe pokrzywdzonemu o przysługujących jej uprawnieniach.

Podkreślenia wymaga fakt, iż polski kodeks karny nie określa początku terminu początkowego do złożenia przedmiotowego wniosku. W literaturze podkreśla się, że taki wniosek może być składany już na etapie postępowania przygotowawczego.

W zakresie terminu końcowego, to zarówno dla pokrzywdzonego, jak również prokuratora określa art. 49 a k.p.k. Zgodnie z przedmiotowym artykułem ostatnim momentem złożenia przedmiotowego wniosku jest zamknięcie przewodu sądowego na rozprawie głównej. Termin ten jest terminem prekluzyjnym i nie może być przekroczony.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Sylwia Winiarska

tel: 697 053 659 lub  22 629 00 36

mail: biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Podziel się na:
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Blip
  • Blogger.com
  • Flaker
  • Gadu-Gadu Live
  • Google Buzz
  • Poleć
  • StumbleUpon
  • Twitter
  • Wykop
  • Drukuj
  • LinkedIn
  • RSS
Ten wpis został opublikowany w kategorii Prawa osób pokrzywdzonych w wypadku drogowym. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *