Zadośćuczynienie za ból i cierpienie na rzecz osoby poszkodowanej w wypadku drogowym

Spoczywający na zakładzie ubezpieczeń obowiązek naprawienia szkody wynikłej z wypadku drogowego obejmuje:

  • wypłatę odszkodowania oraz renty w celu wyrównania uszczerbku majątkowego poniesionego przez osobę poszkodowaną w wypadku drogowym 

    a także

  • wypłatę zadośćuczynienia za krzywdę w celu rekompensaty negatywnych przeżyć psychicznych osoby poszkodowanej w wypadku drogowym, takich jak ból, cierpienie, oszpecenie bliznami, utrata możliwości kontynuowania pasji sportowych, uciążliwość wynikająca z długotrwałej rehabilitacji 

Podstawę prawną przyznania zadośćuczynienia na rzecz osoby poszkodowanej w wypadku drogowym  znajdziemy w Kodeksie cywilnym. W artykule 444 § 1 k.c. oraz art. 445 § 1 k.c. ustawodawca przewidział, że w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia Sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia.

Ustawodawca nie określił konkretnej kwoty zadośćuczynienia, jaką zakład ubezpieczeń powinien wypłacić poszkodowanemu w wypadku drogowym. W ustawie znajduje się tylko nieostre stwierdzenie, że kwota zadośćuczynienia powinna być „odpowiednia”.

Przyznanie osobie uprawnionej zadośćuczynienia za doznaną krzywdę zależy od oceny i uznania Sądu, opartego na wszystkich okolicznościach sprawy. Podstawowymi czynnikami wpływającymi na wysokość zadośćuczynienia są:

  1. rodzaj i charakter obrażeń ciała doznanych przez osobę poszkodowaną w wypadku drogowym;

  2. intensywność i długotrwałość bólu odczuwanego przez osobę poszkodowaną na skutek wypadku;

  3. okres leczenia i rehabilitacji osoby poszkodowanej;

  4. nieusuwalność lub długotrwałość skutków wypadku drogowego w postaci uszkodzenia ciała i rozstroju zdrowia, oszpecenia osoby poszkodowanej, utraty dotychczasowej sprawności fizycznej;

  5. ilość zabiegów, operacji, jakie musiała przejść i jakie jeszcze czekają  osobę poszkodowaną w wypadku drogowym;

  6. bezradność poszkodowanego i uzależnienie od osób trzecich na skutek wypadku;

  7. towarzyszący osobie poszkodowanej w wypadku drogowym strach wynikający z niepewności  co do powodzenia leczenia i zagrożeń płynących z kolejnych operacji;

  8. konieczność zrezygnowania przez osobę poszkodowaną z prowadzonego przed wypadkiem drogowym  stylu życia, rozwijanych pasji, zajęć sportowych 

  9. wiek poszkodowanego;

  10. negatywne doznania związane ze spadkiem atrakcyjności fizycznej, niższą samooceną

Na temat wysokości zadośćuczynienia za krzywdę spowodowaną wypadkiem drogowym wielokrotnie wypowiadał się Sąd Najwyższy. W wyroku z dnia 18 grudnia 1975 roku (sygn. akt I CR 862/75) SN stwierdził, że przy wysokości zadośćuczynienia podstawowe znaczenie ma stopień natężenia krzywdy, a więc charakter cierpień fizycznych i ujemnych doznań psychicznych”. Natomiast w wyroku SN z 18 grudnia 1974 roku II CR 654/74 czytamy, że „Pojęcie krzywdy prowadzi m.in. do konieczności uwzględnienia sytuacji życiowej ofiary wypadku przed jego zaistnieniem i po jego zaistnieniu”.

 Jak wynika z powyższych wyroków, bardzo istotne jest odpowiednie opisanie sytuacji, w której znalazł się poszkodowany, obrażeń, doznań psychicznych, a także określenie tego, w jaki sposób wypadek i jego skutki wpłynęły na życie poszkodowanego. Powyższe informacje, wraz z dokumentami potwierdzającymi te okoliczności powinny zostać załączone już do wniosku o wypłatę zadośćuczynienia kierowanego do zakładu ubezpieczeń , a następnie  do pozwu złożonego do Sądu .  

Sąd określając wysokość zadośćuczynienia musi baczyć by nie było symboliczne, bowiem musi mieć charakter kompensacyjny, wobec czego musi przedstawiać dla osoby poszkodowanej w wypadku ekonomicznie odczuwalną wartość . Nadto wartość ta nie może być nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy. Musi być odpowiednia, czyli utrzymana w rozsądnych granicach, przy uwzględnieniu stopy życiowej społeczeństwa oraz jego aktualnych warunków bytowych.

Wysokość zadośćuczynienia musi mieć charakter indywidualny, niedopuszczalne jest stosowanie przeciętnych kwot czy stawek za każdy procent trwałego uszczerbku na zdrowiu. Kwoty zasądzane w innych sprawach mogą mieć jedynie charakter pomocniczy. Nadto ma służyć złagodzeniu doznanej krzywdy i jednocześnie nie prowadzić do nadmiernego wzbogacenia osoby uprawnionej do otrzymania zadośćuczynienia. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 lipca 1997 roku II CKN 273/97 stwierdził, iż „…zdrowie jest szczególnie cenne i przyjmowanie niskich kwot prowadzi do deprecjacji tego dobra…„ Podnieść należy, iż zadośćuczynienie zgodnie z poglądami judykatury winno mieć charakter całościowy i obejmować wszelkie cierpienia fizyczne, psychiczne, również te które wystąpią w przeszłości. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 1970 roku I CR 438/69 „…do przyznania zadośćuczynienia za doznaną krzywdę nie jest niezbędne, aby rozstrój zdrowia spowodował trwałe następstwa chorobowe, ale nieznaczny i krótkotrwały rozstrój zdrowia nie stanowi dostatecznej podstawy żądania zadośćuczynienia…” 

Zadośćuczynienie za krzywdę jest świadczeniem jednorazowym, co jednak nie zamyka poszkodowanemu  drogi do dochodzenia dalszego zadośćuczynienia  w przypadku, gdy w przyszłości powstanie lub pogłębi się krzywda wywołana wypadkiem komunikacyjnym.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk

tel: 697 053 659 lub 22 629 00 36, mail: biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Podziel się na:
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Blip
  • Blogger.com
  • Flaker
  • Gadu-Gadu Live
  • Google Buzz
  • Poleć
  • StumbleUpon
  • Twitter
  • Wykop
  • Drukuj
  • LinkedIn
  • RSS
Ten wpis został opublikowany w kategorii artykuły, Odszkodowanie i zadośćuczynienie dla osoby poszkodowanej w wypadku drogowym. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *