Jakiego rodzaju koszty obejmuje obowiązek naprawienia szkody wynikłej z wypadku komunikacyjnego? 0 (0)

Popełnienie przestępstwa, zwłaszcza przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji czy przeciwko życiu i zdrowiu skutkuje najczęściej tym, że inna osoba doznaje obrażeń fizycznych. Jednak przepisy prawa cywilnego przewidują możliwość zasądzenia kwoty pieniężnej tytułem odszkodowania za spowodowane w związku z wypadkiem rekonwalescencją i poniesionymi z tego powodu stratami materialnymi. Podstawowym przepisem regulującym kwestię wypłaty odszkodowania za poniesione szkody majątkowe jest art. 444 k.c.: „W razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu”.

Koszty leczenia

Naprawienie szkody wynikłej z uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia powinno obejmować wszelkie koszty skutkiem odniesionych obrażeń. Przede wszystkim będą to oczywiście koszty procesu leczenia i rehabilitacji. W związku tym mowa tu również o kosztach opieki medycznej – lekarskiej i pielęgniarskiej. Jak wskazuje Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 grudnia 2012 roku: „Jeśli chodzi o koszty leczenia, to powinny być uwzględniane wszelkie koszty, które biorąc pod uwagę aktualny stan wiedzy medycznej, dają realne szanse na poprawę stanu zdrowia poszkodowanego, a nie tylko koszty uwzględniane np. w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego”.

Należy również zauważyć, że mówiąc o kosztach leczenia, to nie tylko w ścisłym tego słowa znaczeniu, bo także o wydatkach związanych z odwiedzinami chorego w szpitalu przez osoby bliskie. Odwiedziny te są niezbędne zarówno dla poprawy samopoczucia chorego i przyspieszenia w ten sposób leczenia, jak i dla kontaktu rodziny z lekarzami w celu uzyskania informacji i wskazówek o zdrowiu chorego i jego potrzebach. Odnosi się to zwłaszcza do przypadków, gdy poszkodowanym jest dziecko i gdy chodzi o wizyty jego rodziców.

Koszty związane z pomocą udzielaną przez osoby trzecie

Mówiąc o kosztach opieki wynikłej w związku z odniesionymi obrażeniami, można mówić nie tylko o kosztach poniesionych za wykwalifikowaną pomoc medyczną, ale również koszty koniecznej opieki nad poszkodowanym przez osoby trzecie (np. opiekę domową). Taka pomoc polega zwykle na wsparciu w życiu codziennym już po odbytej hospitalizacji, zrobieniu zakupów, przygotowaniu posiłków czy podczas wykonywanych czynności sanitarnych. Jak wskazuje również Sąd Najwyższy w orzeczeniu z 4 października 1973 roku, w sprawie o sygnaturze II CR 365/73: „gdy codziennej pielęgnacji dokonuje żona poszkodowanego i w związku z tym zmuszona była zrezygnować z pracy zarobkowej, poszkodowanemu również należy się odszkodowanie w związku z poniesionymi przez małżonkę stratami materialnymi”. W związku z wypadkiem jednego z rodziców mogą się pojawić również inne koszty, choćby na przykład pojawienie się konieczności sprawowania opieki nad małoletnimi dziećmi poszkodowanego rodzica bądź rodziców.

Koszty związane ze zmianą zawodu

Mówiąc o stratach materialnych należy mieć również na uwadze także koszty związane z koniecznością przygotowania poszkodowanego do zmiany zawodu, jeśli na skutek wypadku niemożliwym jest kontynuowanie wcześniej wykonywanej pracy. Co prawda kodeks cywilny nie normuje zagadnienia, w jakiej formie zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu, ale jak wskazuje Sąd Najwyższy w wyrok u z dnia 10 lutego 1970 r. w sprawie o sygnaturze II CR 7/70: „Stosownie do charakteru przygotowywania do innego zawodu i odpowiednio do wielu innych okoliczności poszczególnego wypadku, wyłożona suma może mieć charakter jednorazowy, może też być celowe w interesie dłużnika i wierzyciela przyznanie jej w formie pewnych świadczeń periodycznych”.

Oczywiście należy mieć na uwadze, iż każdy przypadek jest traktowany i oceniany indywidualnie. Jest to związane z okolicznościami wypadku, rozległością odniesionych obrażeń i wysokością kosztów w związku z tym poniesionych. Należy jednak pamiętać, iż co do zasady odszkodowanie winno obejmować zwrot wszelkich kosztów poniesionych w związku z wypadkiem. Zatem przedmiotem odszkodowania będą nie tylko koszty poniesione w związku z leczeniem, ale i rehabilitacja, koszty dojazdów na rehabilitację, koszty zwrotów dojazdów rodziny do szpitala, koszty opieki poszpitalnej, pomoc poszkodowanemu udzielona przez osoby trzecie czy też wydatki związane z przekwalifikowaniem zawodowym. Należy jednak pamiętać, że przed Sądem, aby skutecznie domagać się naprawienia konkretnej szkody konieczne jest uprawdopodobnienie związku przyczynowego pomiędzy wnioskowaną kwotą zwrotu a szkodą wynikłą z wypadku.

Zaszufladkowano do kategorii artykuły, Odszkodowanie i zadośćuczynienie dla osoby poszkodowanej w wypadku drogowym | Dodaj komentarz

Na czym polega orzeczenie przez Sąd nawiązki od sprawcy wypadku drogowego? 0 (0)

Jedną z instytucji penalnych przyjętych przez ustawodawcę to środki kompensacyjne. Obecnie obowiązujący kodeks karny statuuje je w nowo dodanym rozdziale Va, wymieniając:

  1. przepadek,

  2. obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę

    oraz

  3. nawiązkę.

Biorąc pod uwagę funkcje, jakie wyżej wymienione środki mają pełnić, w przypadku przestępstwa spowodowania wypadku drogowego, obok obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, najważniejszym środkiem karnym jest nawiązka.

Podstawowym przepisem regulującym kwestię nawiązki jest art. 47 k.k. Wymienia on sytuacje w których Sąd może bądź musi nałożyć tę dolegliwość na skazanego.

Jak wynika z konstrukcji przepisu, orzeczenie obowiązku zapłaty nawiązki ma charakter fakultatywny, co oznacza, że jej orzeczenie jest uzależnione od uznania Sądu. Przestępstwo spowodowania wypadku skutkującego spowodowaniem uszczerbku na zdrowiu innej osoby jest jednak jednym z najczęściej popełnianych przestępstw przeciwko zdrowiu i życiu, stąd też z doświadczenia można powiedzieć, iż Sądy bardzo często korzystają z możliwości orzeczenia obowiązku zapłaty nawiązki. W takich wypadkach Sąd orzeka o obowiązku zapłaty nawiązki na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.

Jak wynika jednak z art. 47 § 3 k.k., w przypadku, gdy sprawca wypadku drogowego był pod wpływem alkoholu, Sąd ma obowiązek orzeczenia obowiązku zapłaty nawiązki. W takich wypadkach Sąd orzeka o obowiązku zapłaty nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, w przypadku jego śmierci, na rzecz jego osoby najbliższej.

Należy zatem się zastanowić, jakie funkcje pełni nawiązka?

W konstrukcji nawiązki zauważa się elementy wskazujące na możliwość przypisania jej przynajmniej czterech funkcji:

  1. kompensacyjna

  2. represyjna

  3. wychowawcza

    oraz

  4. odszkodowawcza.

Należy zauważyć, iż nowelizacja kodeksu karnego z 20 lutego 2015 r. przekształciła nawiązkę z środka karnego w środek kompensacyjny. Od tego czasu należy uznać zatem, że podstawową funkcją nawiązki jest kompensacja, co nie wyklucza odczytania w niej także funkcji represyjnej i wychowawczej. Zdaniem komentatorów przepisu, dokładne ustalenie funkcji realizowanych przez orzeczenie nawiązki możliwe jest jedynie w odniesieniu do podmiotu, na rzecz którego nawiązkę należy uiścić. Jeżeli na rzecz pokrzywdzonego, to nawiązka będzie przede wszystkim pełnić funkcję kompensacyjną, jeżeli zaś na rzecz innego podmiotu – Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, to obok funkcji kompensacyjnej, występować będzie również funkcja represyjna, wychowawcza oraz odszkodowawcza.

Wysokość nawiązki

Zgodnie z art. 48 k.k. górna granica możliwej do orzeczenia nawiązki, to kwota 100 000 zł. Co prawda, ustawodawca zrezygnował z określenia dolnej granicy nawiązki, jednak art. 47 § 3 k.k., (przypadek sprawcy wypadku drogowego pod wpływem alkoholu) przewiduje, że dolną granicą nawiązki to kwota 10 000 zł. Należy jednak zaznaczyć, że orzeczenie nawiązki nie wyłącza możliwości wytoczenia powództwa cywilnego. Kwota nawiązki nie powinna być bowiem zaliczana na poczet odszkodowania i zadośćuczynienia, a także nie powinna zmniejszać wysokości świadczenia orzekanego w wyniku powództwa cywilnego.

Komu przekazywane są pieniądze uzyskane z dokonanej przez sprawcę wypadku drogowego zapłaty nawiązki?

Jak zostało wyżej wspomniane, obowiązek zapłaty nawiązki, w przypadku gdy sprawca wypadku drogowego był pod wpływem alkoholu, Sąd ma obowiązek orzeczenia obowiązku zapłaty nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, a w przypadku jego śmierci, na rzecz jego osoby najbliższej. W pozostałych przypadkach Sąd może nałożyć na sprawcę wypadku drogowego obowiązek zapłaty na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.

Powierzenie realizacji zadań Funduszu odbywa się w trybie konkursu ofert. Zgodnie z 43 § 8 kodeksu karnego wykonawczego, środki Funduszu są przeznaczane na:

  1. pomoc osobom pokrzywdzonym przestępstwem oraz członkom ich rodzin, zwłaszcza pomoc medyczną, psychologiczną, rehabilitacyjną, prawną oraz materialną, udzielaną przez jednostki niezaliczane do sektora finansów publicznych i niedziałające w celu osiągnięcia zysku, w tym stowarzyszenia, fundacje, organizacje i instytucje;

  2. pomoc postpenitencjarną osobom pozbawionym wolności, zwalnianym z zakładów karnych i aresztów śledczych oraz członkom ich rodzin, udzielaną przez zawodowych kuratorów sądowych oraz Służbę Więzienną;

  3. pomoc postpenitencjarną osobom, o których mowa w pkt 2, udzielaną przez podmioty godne zaufania (np. kościoły i inne związki wyznaniowe)

  4. działalność podejmowaną lub powierzoną przez dysponenta Funduszu, mającą na celu wsparcie i rozwój systemu pomocy osobom pokrzywdzonym przestępstwem oraz pomocy postpenitencjarnej, w szczególności na:

    a) promowanie i wspieranie inicjatyw i przedsięwzięć służących poprawie sytuacji osób pokrzywdzonych przestępstwem oraz skutecznej readaptacji skazanych,

    b)podejmowanie przedsięwzięć o charakterze edukacyjnym i informacyjnym,

    c) pokrywanie kosztów związanych z organizowaniem i prowadzeniem szkoleń,

    d) podejmowanie, organizowanie i zlecanie badań naukowych dotyczących sytuacji oraz potrzeb osób pokrzywdzonych przestępstwem oraz osób skazanych.

Jak wynika z dokonanej powyżej analizy, w przypadku skazania sprawcy przestępstwa jakim jest spowodowanie wypadku drogowego, na skutek którego inna osoba została rana, Sąd oprócz kary może zasądzić środek kompensacyjny w postaci obowiązku zapłaty nawiązki. W zależności od okoliczności zdarzenia, to jest w zależności od tego, czy sprawca wypadku drogowego był trzeźwy czy też nie, Sąd odpowiednio może bądź musi wraz ze skazaniem sprawcy orzec o obowiązku zapłaty nawiązki. W zależności również od tych okoliczności, uiszczenie nawiązki ma nastąpić bądź na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Penitencjarnej bądź na rzecz pokrzywdzonego (ewentualnie jego bliskich). Bez względu jednak na rzecz kogo obowiązek ten ma zostać zrealizowany, orzeczenie nawiązki pełni bardzo ważne funkcje w procedurze karnej. Bowiem, obok tak ważnych funkcji jakimi są kompensacja, represja, odszkodowanie, nawiązka ma pełnić funkcję wychowawczą, nakierowaną w szczególności na zapobieżeniu popełnianiu kolejnych przeciw życiu i zdrowiu przestępstw.

Zaszufladkowano do kategorii artykuły, Postępowanie karne o spowodowanie wypadku drogowego | Dodaj komentarz

Wniosek o nałożenie na oskarżonego obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę 0 (0)

Obowiązek naprawienia szkody oraz zadośćuczynienie za doznaną krzywdę odgrywają istotną rolę w procesie karnym jako środki pozwalające na uwzględnienie praw ofiary przestępstwa w postępowaniu karnym. Możliwość zasądzenia przez Sąd obowiązku naprawienia szkody jet dużym udogodnieniem da ofiary przestępstwa. Nie musi ona bowiem wytaczać powództwa cywilnego w oddzielnym procesie cywilny.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż orzeczenie obowiązku naprawienia szkody może nastąpić:

  • na wniosek,

  • z urzędu.

Warunkiem orzeczenia w stosunku do skazanego obowiązku naprawienia szkody jest złożenie wniosku o orzeczenie tego środka. Wniosek może być złożony przez pokrzywdzonego lub inną osobę uprawnioną.

W tym miejscu warto przypomnieć, iż przez pokrzywdzonego należy rozumieć osobę fizyczną lub prawną, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez przestępstwo. Pokrzywdzonym może być także niemająca osobowości prawnej instytucja państwowa lub samorządowa lub inna jednostka organizacyjna, której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną. Warto wskazać, iż za pokrzywdzonego uważa się także zakład ubezpieczeń w zakresie w jakim pokrył szkodę wyrządzoną pokrzywdzonemu przez przestępstwo lub jest zobowiązaniowy do jej pokrycia.

Za pokrzywdzonego, który nie jest osobą fizyczną czynności procesowe dokonuje organ uprawniony do działania. Natomiast w przypadku, gdy pokrzywdzony jest małoletni lub ubezwłasnowolniony całkowicie lub częściowo, prawa jego wykonuje jego przedstawiciel ustawowy albo osoba pod której pieczą pozostaje.

Z kolei zgodnie z art. 51 § 3 k.p.k. w przypadku osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, jej prawa może wykonywać osoba, pod której pieczą pokrzywdzony pozostaje. W przypadku śmierci pokrzywdzonego prawa, które by mu przysługiwały mogą wykonywać osoby najbliższe, w przypadku ich braku prokurator. W takiej sytuacji organ prowadzący postępowanie powinien zgodnie z art. 52 § 2 k.p.k. pouczyć osoby najbliższe pokrzywdzonemu o przysługujących jej uprawnieniach.

Podkreślenia wymaga fakt, iż polski kodeks karny nie określa początku terminu początkowego do złożenia przedmiotowego wniosku. W literaturze podkreśla się, że taki wniosek może być składany już na etapie postępowania przygotowawczego.

W zakresie terminu końcowego, to zarówno dla pokrzywdzonego, jak również prokuratora określa art. 49 a k.p.k. Zgodnie z przedmiotowym artykułem ostatnim momentem złożenia przedmiotowego wniosku jest zamknięcie przewodu sądowego na rozprawie głównej. Termin ten jest terminem prekluzyjnym i nie może być przekroczony.

Zaszufladkowano do kategorii Prawa osób pokrzywdzonych w wypadku drogowym | Dodaj komentarz

Dochodzenie roszczeń odszkodowawczych w postępowaniu karnym 0 (0)

Poszkodowany w wypadku drogowym ma trzy drogi dochodzenia swoich roszczeń odszkodowawczych:

  • bezpośrednio od ubezpieczyciela z polisy OC posiadacza samochodu;
  • w postępowaniu cywilnym;
  • w ramach postępowania karnego.

Należy jednak podkreślić należy, że za szkodę powstałą z tytułu udziału w wypadku, należna jest tylko jedna rekompensata.

W niniejszym artykule omówiony zostanie ostatni z wymienionych wariantów, a więc egzekwowanie roszczeń z tytułu wypadku drogowego w postępowaniu karnym. W procesie karnym dochodzić można zarówno odszkodowania za szkodę, jak i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Szkoda obejmuje wartość utraconego lub zniszczonego mienia, koszty leczenia związanego z wypadkiem samochodowym, a także utracone korzyści, których pokrzywdzony nie uzyskał z powodu zdarzenia.

Krzywda rozumiana jest natomiast jako szkoda niemajątkowa (uszczerbek na zdrowiu, ujemne przeżycia psychiczne). Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2005 r. na rozmiar krzywdy, a w konsekwencji wysokości zadośćuczynienia, składają się cierpienia fizyczne i psychiczne, których rodzaj, natężenie i czas trwania należy każdorazowo określić w okolicznościach konkretnej sprawy, przy czym niedopuszczalne jest mierzenie krzywdy wyłącznie stopniem uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego” – (wyrok SN z dnia 28 czerwca 2005 r. I CK 7/2005, LexPolonica nr 1526282).

Decydując się na dochodzenie roszczeń na drodze karnej pokrzywdzony może złożyć wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody (art. art. 49 a k.p.k. w zw. z art. 46 k.k.). Więcej na temat obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę znajdziesz w artykule: Wniosek o nałożenie na oskarżonego obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę pokrzywdzony (lub ewentualnie prokurator) może złożyć do zamknięcia przewodu sądowego na rozprawie głównej.  Nie ma konieczności jego szczegółowego uzasadniania, należy jednak wskazać żądaną kwotę i uzasadnić jej wysokość. Wskazana przez pokrzywdzonego kwota podlega oczywiście odpowiedniej weryfikacji sądu. Obowiązek naprawienia szkody może dotyczyć całej szkody lub jej części, o czym decyduje sąd na podstawie okoliczności konkretnej sprawy.

W kontekście wniosku o naprawienie szkody, szczególnego podkreślenia wymaga fakt, iż warunkiem koniecznym ich merytorycznego rozstrzygnięcia jest wyrok skazujący wobec sprawcy wypadku drogowego. W związku z tym, w sytuacji gdyby oskarżony został uniewinniony lub postępowanie karne wobec niego zostałoby umorzone, wówczas sąd karny pozostawia w/w wniosek bez rozpoznania i wtedy pokrzywdzony może dochodzić roszczeń przed sądem cywilnym.

Zaszufladkowano do kategorii Prawa osób pokrzywdzonych w wypadku drogowym | Dodaj komentarz

Ustalenie okoliczności wypadku śmiertelnego w przypadku braku świadków 0 (0)

Wypadek komunikacyjny może zdarzyć się właściwie w każdym miejscu, gdzie dopuszczone jest poruszanie się pojazdów. Przy niezachowaniu należytej ostrożności, czy niedostosowaniu prędkości jazdy do warunków panujących na drodze, nietrudno o kolizję, a nawet poważniejszy wypadek. Są miejsca, w których do wypadków dochodzi częściej z uwagi np. na warunki drogowe panujące na danym obszarze. W takiej sytuacji ważnym dowodem są zeznania naocznych świadków w miejscu wypadku.

Zeznania świadków są osobowym źródłem dowodów w postępowaniu zarówno przygotowawczym jak i sądowym. Dla sądu najważniejsze i najbardziej kluczowe bywają (przy trudnościach lub zupełnym braku możliwości ustalenia przebiegu wypadku przez organy prowadzące postępowanie przygotowawcze lub biegłych) zeznania świadków naocznych wypadku. Mogą być to zarówno osoby postronne lub też osoby, które brały udział w wypadku i udało im się wyjść z niego cało.

Problem pojawia się jednak w momencie, kiedy brak jest świadków zdarzenia, w którym śmierć poniósł człowiek. Wpływ na brak świadków może mieć np. oddalone od domostw i miast miejsce wypadku, bardzo wczesna lub bardzo późna pora zdarzenia. W sytuacji, w której jedynym źródłem informacji o zdarzeniu jest np. jego sprawca, mogą pojawić się trudności z odtworzeniem przebiegu zdarzeń.

Zdarzają się również takie sytuacje, w których nie ma żadnego świadka wypadku, z uwagi na fakt, że jego sprawca również poniósł śmierć w jego wyniku. Podstawowym zadaniem organów ścigania tj. policji i prokuratury jest ustalenie przyczyn i przebiegu wypadku w taki sposób, który nie pozostawiałby wątpliwości co do okoliczności zdarzenia, które skutkowało śmiercią osoby najbliższej.

Sytuacją równie ważną co obecność świadków w miejscu wypadku jest nagranie momentu wypadku przez kamery monitoringu. Z uwagi jednak na fakt, iż system monitoringu nie jest powszechny w Polsce, uchwycenie samego momentu wypadku może napotkać trudności. Możliwe jest jednak uzyskanie nagrania, które w jakiś sposób naprowadzi odpowiednie organy i pomoże w ustaleniu przebiegu wypadku np. uzyskanie fragmentu nagrania poprzedzającego moment wypadku. Już wtedy odpowiednie organy mogą ocenić jak dany pojazd zachowywał się na drodze i czy stwarzał potencjalne zagrożenie. Czasami można również spotkać się z system wykonywania sekwencji zdjęć, które z pewnością również pomogłyby w ustaleniu okoliczności zdarzenia.

Jeśli jednak nie ma ani świadków ani nagrań z monitoringu, pozostaje to, co uda się wywnioskować wnikliwie obserwując miejsce zdarzenia. Najważniejsze jest odpowiednie zabezpieczenie miejsca wypadku, które pozwoli policjantom czy prokuratorowi na wykonanie wyczerpującej dokumentacji fotograficznej zarówno miejsca wypadku jak i uszkodzonych samochodów czy ciał osób poszkodowanych w wypadku. Właściwe opisanie miejsca wypadku, ułożenia pojazdów biorących w nim udział, ułożenie ciał osób, które zginęły w wypadku pozwoli na wstępne przyjęcie założenia o przyczynach wypadku i jego przebiegu.

Kluczową rolę w rozstrzyganiu o przyczynach i przebiegu wypadku ma opinia biegłego sądowego z zakresu wypadków drogowych, który na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego obejmującego zarówno dokumentację fotograficzną miejsca wypadku jak i jego opis z dokładnymi pomiarami, będzie mógł odtworzyć przebieg wypadku.

Biegły w swojej opinii uwzględnia np. odległość w jakiej znajdują się od siebie pojazdy, które brały udział w zdarzeniu bądź położenie ciała osoby, która została śmiertelnie potrącona przez samochód i odległość w jakiej znajduje się ciało od miejsca zdarzenia. Specjalistyczna wiedza, którą posiada biegły pozwala mu ocenić ślady hamowania, które po wzięciu pod uwagę warunków pogodowych panujących w momencie wypadku, stanu nawierzchni, wagi i rodzaju samochodów biorących udział w wypadku pozwoli mu na odtworzenie jego przebiegu.

Ocena śladów hamowania pozwala przede wszystkim na dokładne (bądź w bardzo dużym przybliżeniu) określenie prędkości z jaką poruszał się pojazd biorący udział w wypadku. Nadmierna prędkość, będąca częstą przyczyną wypadków jest ważnym elementem składowym opisu wypadku.

Dopełnienie obrazu wypadku może stanowić opinia biegłego sądowego w zakresu medycyny sądowej, który wykonując sekcję zwłok ocenia obrażenia ciała, których doznała osoba zmarła i podaje bezpośrednią przyczynę jej zgonu. Opinia w zakresu medycyny sądowej zawiera dokładny opis ciała denata, uwzględniający przede wszystkim obrażenia, które doprowadziły do jego śmierci. W tej opinii zawsze zawarta jest teza, w której biegły z zakresu medycyny sądowej podaje czy śmierć mogła powstać w wyniku obrażeń odniesionych w wypadku samochodowym i w jaki sposób osoba zmarła poniosła śmierć.

Brak świadków wypadku śmiertelnego nie uniemożliwia ani nie wyklucza uzyskanie odpowiedzi na pytanie „jak doszło do wypadku?”. Zadaniem organów przygotowawczych jest zebranie na tyle dokładnego materiału dowodowego, aby z wysokim prawdopodobieństwem można było odtworzyć, na potrzeby postępowania sądowego, przebieg wypadku oraz jego sprawcę.

Zaszufladkowano do kategorii Postępowanie karne o spowodowanie wypadku drogowego | Dodaj komentarz